บทที่ 695 หลิ่วชิงเหมยไม่เป็นตัวของตัวเอง

และในเวลานี้ จู่ๆจางกว่างไท่ก็มองเห็นอะไรบางอย่าง เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไป ที่แท้ ที่ไม่ไกลหวงเทียนป้าเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามหลายคน

เจ้าของเรือพนัน เหมือนกับคนรับใช้คนหนึ่ง เดินตามหวงเทียนป้าด้วยรอยยิ้ม พยักหน้าและโค้งคำนับ นอกเหนือจากนั้น นอกจากนี้ยังมีผู้มั่งคั่งอีกหลายคนของไห่เฉิง เป็นเหมือนผู้ติดตาม ดั่งเช่นดวงดาวล้อมรอบเขาเหมือนดวงจันทร์

แม้ว่าหวงเทียนป้าจะเป็นหุ่นเชิดของอู๋เป่ย แต่ออร่ายังคงไม่ลดลง ตรงกันข้าม เขาอยู่ภายใต้การแนะนำของอู๋เป่ย พลังยุทธ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หุ่นเชิดสามารถเน้นการฝึกฝนได้ ความก้าวหน้าของการฝึกฝนนั้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

จางกว่างไท่ประหม่าเล็กน้อย นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นหลังจากที่เขามีชื่อเสียง เขาจัดระเบียบเสื้อผ้า เดินไปต้อนรับหวงเทียนป้า

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าหวงเทียนป้าไม่สนใจเขาเลย โดยไม่สนใจมือที่เขายื่นออกมา จู่ๆก็เดินไปทางอู๋เป่ย

อู๋เป่ยก็มองเห็นหวงเทียนป้าเช่นกัน เขาประหลาดใจเล็กน้อย ทำไมหวงเทียนป้าถึงมาที่นี่

เขาโบกมือหนึ่งที ให้ทุกคนที่อยู่ข้างหลัง ไปยืนห่างๆทั้งหมด มีเพียงเขาเท่านั้นที่เดินไปหาอู๋เป่ยด้วยความเคารพ โค้งคำนับและถาม : “นายท่าน คุณก็อยู่ด้วยเหรอ”

อู๋เป่ย : “นายมาทำอะไรที่นี่”

หวงเทียนป้า : “เถ้าแก่บางส่วนของไห่เฉิง ต้องการทำธุรกิจกับพวกเรา วันนี้พวกเรามาคุยธุรกิจบนเรือลำนี้ พร้อมกับเดินพันสองสามตา”

อู๋เป่ยถาม : “ธุรกิจที่นายพูดถึง เป็นประกันภัยและการเงินที่ฉันพูดถึงใช่ไหม”

หวงเทียนป้าพูด : “ใช่ พวกเรากำลังจัดการเรื่องต่างๆ สำหรับบริษัทประกันภัยและบริษัททางการเงิน คนเหล่านี้ล้วนแล้วอยากเข้าร่วม ทำเงินด้วยกัน”

อู๋เป่ย : “สิ่งที่พวกเขาเห็นคืออิทธิพลของนายในไห่เฉิง นอกจากนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับใบอนุญาตทางการเงินและใบอนุญาตประกันภัย”

หวงเทียนป้า : “สิ่งที่นายท่านพูดเป็นความจริงอย่างแน่นอน”

อู๋เป่ยโบกมือ : “พอได้แล้ว พวกนายไปคุยเถอะ”

หวงเทียนป้าโค้งคำนับแล้วถอยจากไป สิ่งนี้ทำให้คนเหล่านั้นแอบประหลาดใจ พูดในใจคนผู้นี้เป็นใคร ทำไมถึงทำให้หวงเทียนป้าผู้ยิ่งใหญ่แบบนี้มีความเคารพต่อเขาขนาดนี้

จางกว่างไท่อึ้งไปเลย ตกลงอู๋เป่ยคนนี้มีประวัติความเป็นมายังไง ทำไมถึงสามารถทำให้หวงเทียนป้าคนนี้ถ่อมตัวต่อเขาขนาดนี้

เขารีบถามหลิ่วชิงเหมย : “ชิงเหมย เขาเป็นแค่แพทย์ฝึกงานจริงๆเหรอ”

หลิ่วชิงเหมยตัวสั่นสะท้าน พูดเสียงสั่น : “เขาเป็นคนพูดเอง หรือว่าเขาหลอกฉันเหรอ”

จางกว่างไท่สูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งที เดินไปทางอู๋เป่ย ห่างจากเขาสิบกว่าก้าว เขายิ้มและกล่าวทักทาย : “รุ่นน้อง!”

จางกว่างไท่คนนี้ตบหัวแล้วลูบหลัง อู๋เป่ยไม่ชอบอย่างมาก เพียงแต่เขากลับไม่ได้แสดงออกมา พูด : “เถ้าแก่จางมาหาผมมีเรื่องอะไรเหรอ”

ก่อนหน้านี้เขาก็เปลี่ยนวิธีการเรียกอีกฝ่ายว่าเถ้าแก่จางแล้ว นั่นหมายความว่าไม่มีมิตรภาพเช่นศิษย์เก่าระหว่างทั้งสองฝ่าย

จางกว่างไท่แอบด่าตัวเอง เขาพูดด้วยรอยยิ้ม : “รุ่นน้อง เมื่อกี้ในหัวของฉันเต็มไปด้วยเรื่องของธุรกิจ เสียมารยาทกับนายเกินไปแล้ว ฉันมาขอโทษนาย”

ระหว่างที่พูด คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะโค้งคำนับลึกๆให้อู๋เป่ยหนึ่งที

อู๋เป่ยไม่ไหวติง พูด : “มิกล้ารับ ผมเป็นแค่แพทย์ฝึกงานตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น ผมจะสามารถให้เถ้าแก่จางวางตัวและเสียเวลากับผมได้อย่างไร”

เหงื่อเย็นของจางกว่างไท่ล้วนแล้วไหลออกมา เขาถอนหายใจเบาๆหนึ่งที พูด : “ดูเหมือนว่ารุ่นน้องจะเคียดแค้นต่อฉันแล้ว งั้นก็ได้ ฉันไม่รบกวนรุ่นน้องแล้ว”

พูดจบ เขาค่อยๆจากไป

เดินไปข้างตัวหลิ่วชิงเหมย เขากัดฟันพูด : “หลิ่วชิงเหมย ฉันไม่สนว่าเธอจะใช้วิธีอะไร ไปรับใช้เขาตอนนี้เลย! ให้เขาลืมความหยาบคายของฉันก่อนหน้านี้ที่มีต่อเขา!”

หลิ่วชิงเหมยมองจางกว่างไท่ด้วยความตะลึง พูดเสียงสั่น : “คุณให้ฉันไปอยู่กับเขาเหรอ”

จางกว่างไท่มองเธอ ดวงตากระพริบด้วยแสงที่เยือกเย็น พูด : “ทำเรื่องนี้สำเร็จ ฉันจะทำให้เธอมีทรัพย์สินเงินทอง! ทำไม่สำเร็จ ฉันจะทำให้เธอไม่สามารถพลิกตัวในไห่เฉิงได้ตลอดไป”