บทที่ 701 ถ้ำว่านฝู

จงฮุย: "ตามกฎของวัดต้าเซนแล้ว หลังจากฆ่าถึงห้องอรหันต์แล้ว จะต้องมีคนที่ได้รับความเคารพอย่างสูงเหนือแม่น้ําและทะเลสาบอยู่ด้วยเพื่อทําให้การรับรองเอกสาร"

อู๋เป่ย: "ยุ่งยากขนาดนี้เหรอ?"

จงฮุย: "อาจารย์อู๋ ผู้หญิงที่ท่านพูดถึงผมยังไม่รู้สถานการณ์ สู้อย่างนี้ ท่านกลับไปพักผ่อนที่ที่ผมพักก่อน ผมจะไปถามท่านแล้วกลับมาบอกท่านหรือ?"

อู๋เป่ยไปคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าการกระแทกเหมือนไม่มีหัวแมลงวันแบบนี้ก็ไม่ใช่วิธี พยักหน้าทันทีว่า "โอเค งั้นก็รบกวนคุณแล้ว"

จงฮุยเชิญอู๋เป่ยไปที่ห้องเซนที่อยู่ไม่ไกล ประตูห้องปลูกดอกไม้และต้นไม้มากมาย ข้างในเงียบมาก มีเพียงโต๊ะ เก้าอี้ เตียงหนึ่งเตียง และไม่มีอย่างอื่น

จงฮุยให้อู๋เป่ยนั่งลงและให้สามเณรน้อยส่งจุดชาผลไม้มาให้ หลังจากนั้นเขาก็รีบออกไปช่วยอู๋เป่ยสอบถามข่าวของมู่หรงเจียว

ในเวลานี้ภายในห้องอรหันต์ สามเณรที่ส่งชาให้กับอู๋เป่ยรีบมาถึงและพบพระภิกษุรูปใหญ่ซึ่งตอนแรกจะพาอู๋เป่ยขึ้นวัดต้าชาน

"ท่านผู้อาวุโส ไม่ดีแล้ว มีคนเปิดห้าด่านแล้ว จะบุกวิหารอรหันต์แล้ว" เขากล่าว

หยวนเซินตกใจมาก "อะไรนะ? แม้แต่จงหยวนก็พ่ายแพ้แล้วงั้นหรือ?"

สามเณรน้อยพยักหน้าว่า ใช่ ท่านก็พักอยู่ที่ห้องปฏิบัติธรรมของพระอาจารย์จงฮุย

หยวนเซินเดินไปรอบๆซักพัก ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "การฝึกฝนของลูกชายคนนี้ ก้าวหน้าไปมากขนาดนี้แล้วหรือ? ไม่ได้นะ! ไม่มีใครบุกเข้าไปในห้องโถงหลัวฮั่นของวัดต้าเซินผู้ยิ่งใหญ่มาเกือบสองร้อยปีแล้ว ถ้าถูกเขาบุกเข้ามา เราทุกคนจะต้องอับอายขายขี้หน้า แต่เรากลับทําให้เขามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก!"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งเรียกสามเณรมาใกล้แล้วพูดเสียงต่ำว่า คุณไปหลอกเขาเข้าไปในถ้ำว่านฝู

สามเณรน้อยถึงกับตกใจและพูดว่า "ท่านผู้อาวุโส ในถ้ำว่านฝูเต็มไปด้วยพระศิลปะการต่อสู้ที่มีมนต์ขลัง ถ้าเขาเข้าไปก็กลัวจะไม่รอดออกมา"

หยวนเซินเยาะเย้ย: "เขาฆ่าเจิ้งหลุนศิษย์ของพระอาจารย์เสี่ยวหยุนผู้อาวุโสคนแรกของคณะธรรมศาสตร์ ผู้อาวุโสเสี่ยวหยุนมีสถานะที่มีเกียรติ เขาไม่ต้องการให้สิ่งนี้เอาเปรียบวัดต้าเฉินของฉัน ผมทําแบบนี้เพื่อคลายความกังวลให้กับครอบครัวผู้สูงอายุของเขา"

เมื่อสามเณรน้อยฟังแล้วพูดว่า "โอเค ท่านผู้อาวุโส ข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้!"

อู๋เป่ยดื่มชาไปหนึ่งหม้อ สามเณรน้อยคนนั้นก็เดินมาอีกแล้วพูดว่า ท่านอู๋ผู้มีพระคุณ พระอาจารย์จงฮุยบอกว่า พบตำแหน่งของผู้มีพระคุณหญิงคนนั้นแล้ว ให้ฉันพาท่านไป

อู๋เป่ยพยักหน้า "ได้ สำเร็จแล้ว"

สามเณรรูปนี้นำทางไปข้างหน้า ลงเขาก่อน เดินไปสักพัก ข้ามภูเขาอีกลูกหนึ่ง แล้วเข้าไปในหุบเขาที่เงียบสงบ

เมื่อเดินอยู่ในหุบเขาไประยะหนึ่ง ก็มาถึงหน้าผาหินแห่งหนึ่ง ภายในกําแพงหินมีถ้ำสูงกว่าสองเมตร ด้านบนมีตัวอักษรขนาดใหญ่สามคําว่า "ถ้ำว่านฝู"

สามเณรกล่าวว่า "ท่านอาจารจ์อู๋ ท่านอาจารย์จงฮุยอยู่ข้างใน ท่านเข้าไปก็จะเห็น"

อู๋เป่ยไม่ได้คิดอะไรมาก ได้แต่พยักหน้าแล้วเดินเข้าไป

ถ้ำนี้ยิ่งเดินเข้าไปด้านในยิ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางของหลุมมากขึ้น หลังจากเดินไปหลายสิบเมตร ถ้ำก็สูงถึงห้าเมตรและกว้างสี่เมตร ด้านบนของถ้ำและผนังถ้ำได้แกะสลักพระพุทธรูปของอาจารย์

สิ่งที่ทําให้เขาประหลาดใจคือพระพุทธรูปเหล่านี้ดูเหมือนจะได้รับการอุปถัมภ์จากพระพุทธเจ้าและแต่ละองค์ได้ปลดปล่อยพุทธศาสนาที่บริสุทธิ์ออกมาอย่างไม่ต่อเนื่อง

ร่างกายของเขา มิได้กีดกันลมหายใจของพระพุทธศาสนา จึงไม่มีอะไรอึดอัด

กลับเป็นมนุษย์ปี้เหยียนหยาง เขารู้สึกไม่สบายมาก อู๋เป่ยจึงส่งเขากลับไปที่อวกาศที่มืดมิด

"ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะเรียกว่าถ้ำว่านฝู คาดไม่ถึงว่าจะมีรูปปั้นพุทธมณฑลมากมายขนาดนี้" เขาพูดกับตัวเอง

เมื่อเดินออกไปอีกหลายสิบเมตร จู่ ๆ ก็มีถ้ำสูง 2 เมตรเปิดอยู่ข้าง ๆ ข้างในมืดมาก แต่มีการเคลื่อนไหวออกมาเล็กน้อย

อู๋เป่ยไม่รู้ว่าจงฮุยอยู่ที่ไหน ตอนนี้พับเข้าไปแล้ว

เข้าไปในรู เขาก็ได้กลิ่นเหม็น กลิ่นนี้เหมือนกลิ่นห้องขังมาก และหนักกว่าที่นั่น

เขาขมวดคิ้วและหัวใจบอกว่าที่นี่ผีอะไร