บทที่ 745 ความน่าเกรงขามของผู้ฝึกยุทธ์ชั้นพระเจ้า

ผู้คนโดยรอบต่างก็ตกใจมาก พวกเขามองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าอู๋เป่ยหายตัวไปได้อย่างไร แล้วไปปรากฏตัวที่ด้านหลังได้อย่างไร!

ชายหนวดเคราเบิกตากว้างถาม “วิชาที่คุณใช้มันเป็นวิชาอะไร”

“พูดไปคุณก็ไม่เข้าใจหรอก” อู๋เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “มีใครไม่พอใจ สามารถท้ายสู้กับผม”

เฉินอวี๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ผมขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักก่อน ท่านนี้คือหัวหน้ากลุ่มของหินทมิฬ อู๋เป่ย”

หัวหน้ากลุ่มอเมริกันเหนือเฉินซู่ก้าวออกมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผมอยากขอคำชี้แนะจากหัวหน้าอู๋!”

อู๋เป่ยมองเฉินซู่แวบหนึ่งแล้วพูด “คุณเป็นลูกศิษย์ของวัดต้าฉานเหรอ”

เฉินซู่อึ้งไปครู่หนึ่ง คนที่รู้ประวัติของเขามีน้อยมาก เขารู้ได้ยังไง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถูกต้อง คุณรู้ได้ยังไง”

อู๋เป่ย “คุณเคยฝึกมือสยบมังกรกับฝ่ามือวัชระของวัดต้าฉาน ผมจึงเดาว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของวัดต้าฉาน แต่ว่าวิชาทั้งสองแขนงนี้ของคุณมีปัญหา”

เฉินซู่พูดอย่างโกรธเคือง “คุณบอกว่าวิชาของผมมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ พูดเลวร้ายทั้งนั้น แม้กระทั่งเหล่าอาจารย์ของผมก็ยังชมว่าวิชาของผมยอดเยี่ยม!”

อู๋เป่ย “แสดงว่าพวกเขาก็ฝึกผิดวิธีเหมือนกัน”

เฉินซู่โมโหจนหัวเราะ อู๋เป่ยไม่เพียงดูถูกเขาเท่านั้น แถมยังดูถูกอาจารย์ของเขา เขาพูดอย่างเย็นชา “พูดแบบนี้แสดงว่าหัวหน้าอู๋ก็เคยฝึกมือสยบมังกรกับฝ่ามือวัชระเหมือนกันเหรอ”

อู๋เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่พอใจเหรอ คุณสามารถเอาวิชามือสยบมังกรของคุณมาสู้กับผม”

“ได้! กำลังจะขอคำชี้แนะพอดี!” เฉินซู่ข้างล่างเสียงดัง พร้อมกับพุ่งเข้าหาอู๋เป่ยด้วยสองมือที่เหมือนตะขอ

อู๋เป่ยเรียนวิชามือสยบมังกรมาจากจูฉวนอิง เขาก็ใช้มันออกมาเช่นกัน พริบตาเดียวเขาล็อกแขนข้างหนึ่งของเฉินซู่ เฉินซู่ตกใจมาก คิดจะดิ้นให้หลุด แต่กลับรู้สึกเจ็บที่แขน หลังจากนั้นก็ชาไปทั้งล่าง ไม่สามารถขยับตัวได้อีก

เขาทั้งโกรธและตกใจ “คุณ!”

อู๋เป่ย “นี่คือหนึ่งในเทคนิคคว้าจับของมือสยบมังกร หัวใจหลักคือการเปลี่ยนผันตามสถานการณ์ แต่คุณกลับฝึกให้มันกลายเป็นทักษะตายตัว”

เฉินซู่อึ้ง “หัวหน้าอู๋ก็เป็นลูกศิษย์ของวัดต้าฉานเหรอ”

อู๋เป่ย “นับไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเกี่ยวข้องกัน”

เขาปล่อยมือ อาการชาของเฉินซู่หายไปอย่างรวดเร็ว เขาพูด “มืดสยบมังกรมีทั้งหมดยี่สิบสี่กระบวนท่า ทรัพยากรของผมมีขีดจำกัด ฝึกสำเร็จแค่ยี่สิบเอ็ดกระบวนท่าแรก สามกระบวนท่าสุดท้ายฝึกไม่สำเร็จสักที หัวหน้าอู๋สอนผมได้หรือเปล่า”

เฉินซู่กำลังหยั่งเชิงอู๋เป่ย เนื่องจากคัมภีร์มือสยบมังกรสามกระบวนท่าสุดท้ายไม่สมบูรณ์ ดังนั้นเวลาฝึกจึงยากเป็นพิเศษ

อู๋เป่ยพูด “สามกระบวนท่าสุดท้ายของมือสยบมังกรมีปัญหา ผมสามารถสอนทั้งสามกระบวนท่าที่ผมดัดแปลงให้แก่คุณ”

เขาพูดพลางย่อตัวลง เริ่มแสดงทั้งสามกระบวนท่าออกมาทันที เห็นเพียงร่างกายของอู๋เป่ยเหมือนกับมังกรตัวใหญ่ ส่วนสองมือเหมือนมังกรเล็ก กระบวนท่าเปลี่ยนแปลงไม่อาจคาดเดา

เขาพลางแสดง พลางอธิบาย “มือสยบมังกร ความหมายก็ตามชื่อ กำลังของมือสามารถสยบมังกร แต่มังกรในที่นี้ไม่ใช่มังกรในตำนาน แต่เป็นมังกรที่อยู่ในร่างกายคน”

เมื่อได้ฟังคำชี้แนะเช่นนี้ เฉินซู่ตาลุกวาวเป็นประกาย “หัวหน้าอู๋พูดถูกต้อง ขอลองประมือใหม่ได้หรือเปล่า”

อู๋เป่ยพยักหน้า ครั้งนี้เฉินซู่ใช้กลยุทธ์รบแบบกองโจร ฝีเท้าฉับไว พยายามหลบอู๋เป่ย

ทว่าอู๋เป่ยสามารถจับจุดที่เขาออกแรงได้อย่างแม่นยำทุกครั้งและจับเขาได้ในคราวเดียว

คนทั้งคู่ประลองอยู่ประมาณสิบกระบวนท่า ในที่สุดเฉินซู่ก็เข้าถึงคำว่า ‘สยบมังกร’ แล้ว เขาทั้งเลื่อมใสและรู้สึกขอบคุณ คำนับอู๋เป่ยอย่างจริงใจ “ขอบคุณที่หัวหน้าอู๋ชี้แนะ ผมเข้าใจแล้ว!”

เฉิงอวี๋พูดด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าเฉิน หัวหน้าอู๋เป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ การที่เขาชี้แนะคุณ มันคือความโชคดีของคุณ”

ทุกคนตกตะลึง ปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้!

เฉินซู่สั่นสะท้าน “ท่านปรมาจารย์ ขอสัมผัสหมัดปรารถนาของคุณหน่อยได้หรือเปล่า”

อู๋เป่ยพูด “ได้!”

เขายืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับตัว เจตจำนงแห่งหมัดอันบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างกายของเขา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อกสั่นขวานแขวนราวกับยืนอยู่บนเรือนเล็กท่ามกลางมหาสมุทร