บทที่ 761 จิงกังหมิงวัง

อู๋เป่ยถอนหายใจเบาๆ:"เป็นเพราะฉันประมาทเกินไป"

หลงยิ่น:"เรื่องนี้ไม่โทษหัวหน้าอู๋ หากพวกเขาไม่สามารถยืนยันเป้าหมายได้ พระภิกษุในวัดจะถูกฆ่าทั้งหมด"

อู๋เป่ยหรี่ตาลงแล้วถามว่า:"อาจารย์ คนที่ลงมือเมื่อกี้นี้ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งในระดับกษัตริย์เที่ยงแท้ คุณรู้ที่มาของเขาไหม?"

หลงยิ่นถอนหายใจเบาๆ:"ถ้าฉันดูไม่ผิด เขาคนนั้นต้องเป็นท่านทวดเสื้อคลุมเขียว เมื่อสามร้อยปีที่แล้ว เสื้อคลุมเขียวนี้ได้ทำการชั่วในฉู่ แล้วได้รับบาดเจ็บโดยนิ้วของพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ และได้หนี้ไปที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้วก็ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาเลย"

อู๋เป่ย:"เขาน่าจะเข้าวัดจินติงไม่ได้มั้ง?"

หลงยิ่น:"ในวัดจินติงมีเจดีย์ห้าสายฟ้าอยู่อย่างวิญญาณชั่วร้ายเช่นเสื้อคลุมเขียวไม่สามารถเข้าไปข้างในได้หรอก แต่ว่าพวกเขาอาจสั่งคนที่ระดับการฝึกฝนไม่สูงมากเข้ามา"

อู๋เป่ย:"ค่อยรอดูจะเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวฉันขอรักษาผู้บาดเจ็บก่อน"

ในนี้มีคนนับสิบที่โดนยาพิษ บางคนกำลังจะตายชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย อู๋เป่ยรีบใช้ทักษะทางการแพทย์เพื่อทำการรักษาพวกเขาทันที

ทำการรักษาพระภิกษุที่อาการสาหัสที่สุดก่อน และด้านนอกก็เกิดความวุ่นวายทันที ต่อมาก็มีเสียงการต่อสู้ขึ้น ไม่ทันใดก็มีเสียงฟ้าร้องคำรามขึ้นแล้วทุกอย่างก็เงียบลง

ทันใดนั้น พระภิกษุชุดแดงก็เดินเข้ามา เขาดูเด็กมาก และมีรูปร่างหน้าตาที่สง่างาม และแสงของพระพุทธเจ้าคุ้มครองอยู่

เมื่อเห็นบุคคลนี้ หลงยิ่นก็ลุกขึ้นทำการคารวะ:"คารวะท่านจิงกังหมิงวัง!"

ชายคนนี้คือท่านจิงกังหมิงวัง เขายิ้มเล็กน้อย แล้วถามว่า:"หลงยิ่น คุณและฉันไม่ได้เจอกันนานเลย"

เขามองดูผู้ฟังทั้งหมด แล้วถามว่า:"คนไหนคือ พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์กลับชาติมาเกิด?"

หลงยิ่นยื่นมือออกมา แล้วพูดว่า:"ใช่ เป็นลูกศิษย์ของฉัน โตจี๋"

อู๋เป่ยตกตะลึง พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์กลับชาติมาเกิดไม่ใช่ตันปาเหรอ? หลงยิ่นทำไมต้องพูดโกหก?

จิงกังหมิงวังอมยิ้ม แล้วเขาก็หันไปหาโตจี๋ แล้วพูดว่า:"โตจี๋ คุณกลับวัดจินกังกับฉันดีไหม?"

หลงยิ่นพูดขึ้นทันที:"หมิงวัง พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์เคยกล่าวไว้ว่า เขาต้องใช้เวลาในการฝึกสี่สิบเก้าวันที่วัดจินติงอย่างเงียบๆ ถึงจะสามารถคืนสภาพดั้งเดิมได้ และตอนนี้พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์เขายังฝึกอยู่ที่วัดจินติงไม่ครบหนึ่งเดือน เลยไม่สามารถไปกลับหมิงวังได้"

จิงกังหมิงวังสีหน้าเปลี่ยน แล้วพูดว่า:"หลยิ่น คุณก็รู้ว่ามีปรมาจารย์มากมายที่อยากจะฆ่าพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ ฉันเอาพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ไปที่วัดจิงกัง ก็สามารถดูแลได้ทั่วถึงแล้ว"

หลงยิ่น:"เข้าใจ วัดจินติงปลอดภัยมาก คุณไม่ต้องกังวล"

จิงกังหมิงวังส่ายหัว:"เมื่อกี้ ฉันได้ลงมือฆ่าผู้บุกรุกไปสองคน ความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่เหนือคุณ เท่าที่ฉันรู้ ในวัดจินติงนี้ระดับพลังของคุณสูงที่สุดแล้ว"

สิ่งที่เขาหมายถึงนั้นก็คือหลงยิ่นไม่สามารถปกป้องพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ได้

หลงยิ่นพูดว่า:"ไม่ต้องให้หมิงวังต้องมากังวล หลงยิ่นมีวิธีของเขาอยู่แล้ว"

จิงกังหมิงวังถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า:"โอเค ฉันจะอยู่ข้างนอกวัดนะ แต่ถ้าคุณทนไม่ไหว ก็สามารถเรียกฉันได้" พอพูดจบเขาก็หันหลังและเดินออกไป

อู๋เป่ยยังคงรักษาพระภิกษุ และถามเสียงเบาๆว่า:"พระอาจารย์ไม่เชื่อมั่นเขา?"

หลงยิ่น:"พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์เคยพูดว่า ตอนที่เขากลับชาติมาเกิด นอกจากเขาผู้พิทักษ์ ฉันไม่สามารถเชื่อใจใครได้"

อู๋เป่ยพูดว่า:"ที่แท้พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ก็ยังมีผู้พิทักษ์ แล้วเขาอยู่ที่ไหน?"

หลงยิ่นพยักหน้า:"พระภิกษุศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้พูดชัดเจน ดังนั้น เขาน่าจะถึงแล้ว"

ไม่นาน อู่เป่ยก็รักษาพิษบาดแผลของพระภิกษุทั้งหมดหาย และก็ได้นั่งพักอยู่ข้างๆ ข้างๆตันปา มองไปทางอู๋เป่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า:"ตันปา ตอนนี้คุณสามารถพูดได้หรือยัง?"

ตันปา:"ทักษะทางการแพทย์ของคุณน่าทึ่งมาก จะต้องเป็นพระพุทธเจ้าแห่งการแพทย์กลับชาติมาเกิดแน่ๆ"

เขาพูดด้วยภาษาชนเผ่า ที่อู๋เป่ยฟังไม่เข้าใจ แล้วพูดว่า:"ฉันจะสอนมนตราให้คุณ คุณพูดตามฉันนะ"

สิ่งที่เขาสอน เป็นมนตราแห่งการเปลี่ยนแปลง เขาท่องไปหนึ่งประโยชน์ ตันปาก็เรียนไปหนึ่งประโยชน์ พระภิกษุที่อยู่รอบข้างต่างประหลาดใจ ไม่คาดคิดเลยว่าอู๋เป่ยจะรู้มนตราที่ลึกซึ้งแบบนี้

ตันปาสมควรแล้วที่เป็นพระภิกษุศักดิ์สิทธิ์กลับชาติมาเกิด เขาเรียนรู้เพียงรอบเดียว ก็เข้าใจแก่นแท้ของมนตรา และผลการท่องดีกว่าอู๋เป่ยด้วยซ้ำ!

ดวงตาของอู๋เป่ยสว่างขึ้น เขาก็ได้หยิบพระเจ้าตถาคตฉางออกมาให้ตันปาศึกษา สิ่งที่เขียนไว้บนหนังสือ เป็นตัวแปรของความเป็นอมตะ แต่ตันปาดูเหมือนจะเข้าใจคำเหล่านี้ และอ่านด้วยความน่าสนใจอย่างยิ่ง