บทที่ 79 ศักดิ์ศรีของหมอ

อี้เฉิง ภูเขาชิงเชิง ไป่หยุนวิลล่า

ไป๋หยุนวิลล่า เป็นบ้านบรรพบุรุษของตระกูลไป๋ ครอบคลุมพื้นที่หลายพันเอเคอร์ มีพื้นที่กว้างใหญ่ รูปแบบอาคารมีความประณีตและมีกลิ่นไอโบราณ

ในขณะนี้ ในอาคารไม้ไผ่สามชั้น มีชายชราที่มีหนวดเคราสีขาว ผมหงอกลุกขึ้นจากเตียง อ้าปากและกระอักเลือดออกมา จากนั้นก็กลับมานอนบนเตียง ด้วยใบหน้าซีดเซียวเหมือนกระดาษ

มีชายหลายคนยืนอยู่ข้างเตียง ไป๋จื่อหลิงกับไป๋จ่านอิงก็อยู่ที่นั่นด้วยเมื่อเห็นชายชราอาเจียนเป็นเลือดสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

“พ่อ!” ไป๋จ่านหลิงดูลุกลี้ลุกลน จากนั้นหันไปมองชายชราเคราดำ “โม่เหล่า เกิดอะไรขึ้น? ท่านบอกไม่ใช่หรือว่าอาการเจ็บป่วยของพ่อผมข้าหายได้ รักษาได้ด้วยเซว้จื่อ”

ใบหน้าของชายชราเคราดำน่าเกลียดไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เขากัดฟันและพูดว่า: "เซว้จื่อเป็นยาอายุวัฒนะในตำนาน ผมไม่เคยใช้มาก่อน ผมเพิ่งอ่านเกี่ยวกับสรรพคุณทางยาของมัน จากหนังสือโบราณ แต่ดูตอนนี้สิ เอาเถอะ ผมประมาทไป เซว้จื่อน่าจะมีสรรพคุณทางยาเสริมความเป็นพิษของพิษงูเหลือม”

ไป๋จ่านหลิงผงะไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่อู๋เป่ยพูด เซว้จื่อจะทำให้อาการบาดเจ็บของเขาแย่ลง!

“เป็นไปได้ไหมว่าทักษะทางการแพทย์ของเขาจะไม่ธรรมดาจริงๆ” เขาพึมพำ

“พี่ชายสอง คุณกำลังพูดถึงอะไร” ไป่จ่านอิงถาม

ไป๋จ่านหลิงรีบพูด “พี่ชายห้า ที่อู๋เป่ยเคยพูดว่าเซว้จื่อจะทำให้อาการบาดเจ็บของพ่อแย่ลง คุณคิดว่าเขาจะรักษาพ่อได้ไหม”

ตาของโม้เหล่าเป็นประกาย: “โอ้ มีคนพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?”

ไป๋จ่านยิงรีบพูดว่า: “อู๋เป่ยคนนี้เป็นหมอ สวี่จี้เฟยเคยแนะนำเขาให้ผม แต่...” จากนั้นเขาก็เหลือบมองไปที่ไป่จ่านหลิง

ไป๋จ่านหลิงตะคอก: “พี่ชายห้า โทรหาสวี่จี้เฟย แล้วถามเขาว่าอู๋เป่ยมาได้ไหม”

ไป๋จ่านอิงแอบถอนหายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดหยาบคายของพี่ชายสองในวันนี้ อู๋เป่ยคงจะตามเขาไปที่อี้เฉิงนานแล้ว!

สวี่จี้เฟยกำลังฝึกซ้อม ปิดเสียงโทรศัพท์ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ยิน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรหาหลี่ซวนโตว้ และขอให้เช็คหมายเลขโทรศัพท์ของห้องพักในโรงแรมของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยกำลังฝึกกังฟู กังจื่อเคาะประตูแล้วบอกว่ามีคนโทรมาจากห้องพักในโรงแรม โดยอ้างว่าเป็นไป๋จ่านอิง

อู๋เป่ยมาที่ห้องนั่งเล่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และได้ยินเสียงของไป๋จ่านอิง “คุณอู๋ไหม”

อู๋เป่ย “ผมเอง คุณชายสองไป๋”

“ฮ่าฮ่า คุณอู๋ ผมโทรมาขอโทษคุณแทนพี่ชายสองของผม นอกจากนี้ ผมยังอยากจะขอบคุณสำหรับเซว้จื่อ เซว้จื่อนี้เป็นสมบัติล้ำค่า ตระกูลไป๋ของเราไม่สามารถรับมาฟรีๆ เอาเลขบัญชีมาให้ผม ผมให้สิบล้าน”

อู๋เป่ยรู้อยู่ในใจว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติกับไป๋จื่อกุย ดังนั้นตระกูลไป๋จึงถามเขา ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “คุณชายสองไป๋ ถ้าคุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ อย่าอ้อมค้อม”

ไป๋จ่านอิงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์: “พูดตามตรง มันเหมือนกับที่คุณพูดจริงๆอาการป่วยของพ่อผมรุนแรงขึ้นหลังจากรับเซว้จื่อเข้าไป คุณอู๋มาอี้เฉิงเพื่อช่วยพ่อผมได้ไหม”

อู๋เป่ย “อย่างที่ผมเคยพูด ผมรักษาอาการป่วยของพ่อคุณไม่ได้” พอพูดจบ เขาก็วางสาย

ไป๋จ่านอิงที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียด

ไป๋จ่านหลิงจ้องมองและถามเสียงดังว่า “คุณชายห้า เขาจะไม่มาไหม”

ไป๋จ่านอิงถอนหายใจ: “พี่ชายสอง คุณเคยว่าเขามาก่อน ถ้าเป็นผมผมก็ไม่มาเหมือนกัน”

ไป๋จ่านหลิงตะคอกและถามชายชราว่า “โม้เหล่า คุณช่วยรักษาอาการป่วยของพ่อผมได้ไหม”

โม้เหล่าถอนหายใจและพูดว่า “พิษมันรุนแรงเกินไป ผมไม่สามารถทำอะไรได้ ผมเกรงว่าพี่ใหญ่ไป๋จะไม่รอดในคืนนี้”

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก และชายชราคนหนึ่งก็ตะโกนว่า: “พี่สอง คุณควรรีบโทรหาหมออัจฉริยะอู๋คนนั้น ขอโทษเขา และขอให้เขามาช่วยพ่อ!”

เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลไป๋ ไป๋จ่านโชว้ซึ่งแก่ที่สุดและมีการและได้รับการเลี้ยงดูดีที่สุด

“ผม...” ไป๋จ่านหลิงอยากจะปฏิเสธ แต่เขาไม่สามารถพูดในสิ่งที่เขาต้องการจะพูดได้ พ่อของเขากำลังจะตาย แล้วจะกลัวเสียฟอร์มทำไม

เขากัดฟันรับโทรศัพท์จากไป๋จ่านอิง และโทรไปโรงแรมหาอู๋เป่ย

เมื่อรับโทรศัพท์ เขาก็พูดทันทีว่า “คุณอู๋ไหม”