บทที่ 848 ด้วงพิษไฟทรงพลัง

เขาพยักหน้าพลางตอบว่า "เอาล่ะ ที่เหลือให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ"

ไม่นาน อามาโด้ก็มาถึง เขาพูดว่า “หัวหน้า คาร์ลอสน่าจะได้ยินข่าวแล้ว เขานัดผมให้ไปเจอคืนนี้”

อู๋เป่ย: "ได้ ฉันจะได้ถือโอกาสกำจัดเขาไปด้วยเลย"

พูดจบเขาบอกกับอามาโด้ว่า “อามาโด้ นายทำเงินได้มากพอแล้ว อย่าพยายามโลภมากเกินไป นายสามารถเอาออกมาสักก้อนมาสร้างรัฐชีวาวาได้”

อามาโด้ไม่เข้าใจว่าอู๋เป่ยคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ยังเชื่อฟังและพูดว่า: "รับทราบครับ หัวหน้าผู้ ผมจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณและใช้เงินห้าพันล้านเหรียญสหรัฐเพื่อสร้างรัฐชีวาวาทุกปี"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ยิ่งคนใต้การปกครองของคุณร่ำรวยเท่าไร คุณก็จะยิ่งร่ำรวยมากขึ้นเท่านั้น เข้าใจไหม?"

อามาโด้: "หัวหน้าพูดได้มีเหตุผล นายกเทศมนตรีรัฐชีวาวามีผมเป็นคนจัดการ หากมีเขามาให้ความร่วมมือ ผมว่าผมสามารถทำเรื่องนี้ได้ดี"

อู๋เป่ย: "ห้าพันล้านเหรียญสหรัฐต่อปี ฉันคิดว่าจะมีการก่อสร้างจำนวนมาก ไว้ตอนนั้นฉันจะเชิญบริษัทบางส่วนจากประเทศเหยียนหลงมาช่วยคุณในการก่อสร้าง รอนายสร้างรัฐชีวาวาเสร็จแล้ว ฉันจะหานักท่องเที่ยวจากเหยียนหลงฉันจะทำการดึงดูดนักท่องเที่ยวจากจากประเทศเหยียนหลงและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาให้”

อามาโด้ยิ้มแล้วพูดว่า: "ความคิดของหัวหน้าสุดยอดมาก"

ทั้งวันอู๋เป่ยใช้เวลาไปกับการฝึกฝนอย่างหนัก เขาได้สำเร็จรูปแบบที่สองของวิชาสามวิถีกำจัดปีศาจ รูปแบบที่สองมีชื่อเรียกว่าพระพุทธเจ้าปราบปีศาจ

รูปแบบนี้ อู๋เป่ยต้องเข้าใจโลกของพระพุทธเจ้าอย่างลึกซึ้งและต้องรวบรวมจิตวิญญาณของพระพุทธเจ้าให้กลายเป็นเงาของพระพุทธเจ้าเพื่อใช้ปราบปีศาจ

หลังจากฝึกฝนรูปแบบปราบปีศาจของพระพุทธเจ้าเสร็จ ท้องฟ้าก็มือดแล้ว อู๋เป่ยและอามาโด้มุ่งหน้าไปยังมอนเตร์เรย์ มอนเตร์เรย์เป็นเมืองที่ใหญ่อันดับสามในเม็กซิโก

เมืองมอนเตร์เรย์เป็นดินแดนของคาร์ลอส เมืองมีประชากรประมาณ 5 ล้านคน มีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่ารัฐชีวาวา

ทันทีที่อู๋เป่ยและพรรคพวกมาถึงมอนเตร์เรย์ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง ห่างออกไปจากที่พวกเขาอยู่มีโรงงานที่ถูกทิ้งร้างอยู่แห่งหนึ่ง มันอยู่ห่างออกไป 5 กิโลเมตร

อามาโด้บอกให้รถทุกคันหยุดก่อนจะพูดว่า"หัวหน้า เราจะส่งคนไปสำรวจถนนก่อน"

อู๋เป่ย: "ไม่ต้องแล้ว ข้ามไปเลย"

เมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของอู๋เป่ย อามาโด้ก็พยักหน้าแล้วปล่อยให้รถขับต่อไป

รถขับเข้าไปในพื้นที่โล่งในโรงงาน คนหลายร้อยคนลงจากรถทีละคน ในโรงงานมีคนหลายร้อยยืนรออยู่ ทุกคนต่างเป็นลูกน้องของคาร์ลอส

คาร์ลอสกำลังนั่งอยู่ในรถคันหรู ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นว่าอามาโด้มาถึง แต่เขาก็ไม่ได้ลงจากรถ อีกทั้งยังสูบบุหรี่อยู่ในรถอีกต่างหาก

จากที่ดูเผิน ๆ คาร์ลอสน่าจะอายุ 40 ปี แต่เขาดูแลสุขภาพดีมาก เขามีนิ้วยาว ชอบเล่นเปียโน กอล์ฟแล้วก็ขี่ม้า เขาไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งเท่าไหร่แต่มีคนเก่งกาจมากมายรอบตัวเขา จึงทำให้ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่อง

คาร์ลอสพูดเสียงต่ำ: "เทพแห่งสายฟ้าปกป้องผมด้วย!" จากนั้นเขาก็ก้าวลงจากรถ

อามาโด้นั่งอยู่บนฝากระโปรงรถ ลูกน้องของเขาจุดบุหรี่ให้เขา เขาสูบบุหรี่และพูดด้วยรอยยิ้ม: "ตาแก่คาร์ลอสยังไม่ตายอีกหรอ?"

คาร์ลอสยืนอยู่ข้างรถ เขามองอามาโด้ที่แข็งแกร่ง เขาพูดว่า: "อามาโด้ ฉันได้ยินมาว่านายไปยอมจำนนให้กับกองกำลังต่างชาติหรอ นายทำให้พวกเราชาวละตินต้องอับอายจริง ๆ"

อามาโด้ยิ้มเย็น: "คาร์ลอส นายเป็นหลานชายของเทพแห่งสายฟ้าไม่ใช่หรอ? นกที่ดีจะเลือกต้นไม้ที่จะเกาะ นายเคยได้ยินคำนี้ไหมล่ะ"

คาร์ลอสพูดว่า: "อามาโด้ ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรนายก็เพราะว่าสักวันนึงนายก็ต้องมาเป็นลูกน้องฉัน แต่ตอนนี้คงจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นแล้ว เพราะงั้นวันนี้นายไม่รอดแน่"

อามาโด้ไม่แปลกใจ เขาพูดว่า: “หรอ คาร์ลอส ฉันเกรงว่านายจะคิดผิด หัวหน้าขอวฉันอยู่ที่นี่ ลูกน้องของนายก็เป็นเหมือนฝูงมดที่จะถูกหัวหน้าของฉันเหยียบตายในครั้งเดียว“

เขาไม่ได้โม้ ในฐานะที่เขาก็แข็งแกร่งเช่นกัน ทำให้เขารู้ว่าอู๋เป่ยแข็งแกร่งแค่ไหน!

คาร์ลอสยิ้มเยาะ โบกมือแล้วพูดว่า "ออสติน จัดการ!"