บทที่ 875 การเยี่ยมชมแบบส่วนตัว

เมื่อเป่าเสี่ยวกวางและหลิวเช่าเซียงได้ยินเสียงนี้ สีหน้าพวกเขาก็ดูไม่ดีนัก เป่าเสี่ยวกวงพูดอย่างเย็นชาว่า ：“ใต้เท้ามือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ กองพันหน้าของท่านกล้าหาญมาก กล้าแสดงอำนาจต่อหน้าใต้เท้ามือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ！”

ร่างหนึ่งลอยลงมาจากท้องฟ้า เป็นนายพลที่ดุดันนายหนึ่ง สูงสองเมตรกว่า สวมชุดเกราะสีดำ มีหนวดเคราแข็งเหมือนเข็ม ใบหน้าเหลี่ยมตาตี่ และมีดาบถังห้อยอยู่ที่เอว

ดวงตาของชายคนนั้นราวกับสายฟ้า เขามองไปที่อู๋เป่ย ：“มือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ?”

อู๋เป่ยแสดงอินทรธนูของเขา ：“ผมคือมือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ คุณเป็นใคร?”

เมื่อเห็นอินทรธนู ชายคนนั้นก็รีบโค้งคำนับและพูดว่า ：“กองพลที่สอง เจียหมิงกู่ กองหน้าแม่ทัพกองพลเคลื่อนที่ คารวะมือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ！”

อู๋เป่ยเคยได้ยินเป่าเสี่ยวกวงพูดถึง กองหน้ากองพลที่สองนั้นมีความสามารถในการสู้รบมาก กองพลที่หนึ่งและกองพลที่สองมีความขัดแย้งกันมายาวนาน และทั้งสองฝ่ายมักจะปะทะกัน

เขาพยักหน้า ：“เรื่องที่ผมเดินทางมา ยังไม่ต้องประกาศออกไป ผมอยากจะไปเดินดูรอบๆ เจียหมิงกู่ คุณช่วยนำทางหน่อย”

เจียหมิงกู่รีบพูดอย่างรวดเร็ว ：“รับทราบ！”

หากอยากทำความเข้าใจกองทัพชิงหลง วิธีที่ดีที่สุดคือการลงไปดูด้วยตัวเอง ถ้าหากเขาไปในฐานะมือซ้ายแม่ทัพแห่งจตุรเทพ เกรงว่าจะไม่สามารถเห็นถึงสถานการณ์ที่แท้จริง

อู๋เป่ยให้เจียหมิงกู่เตรียมเครื่องแบบชุดทหารธรรมดา จากนั้นก็เดินตามหลังเจียหมิงกู่ ไปยังที่ตั้งของค่ายกองพลที่สอง

นายพลทั้งสี่ ประจำการอยู่ในแต่ละเขต โดยตั้งอยู่ทั้งสี่ทิศของเกาะชิงหลง กองพลที่สองมีทหารประมาณเก้าพันนาย

เมื่อมาถึงค่ายกองพลที่สอง อู๋เป่ยเห็นกองไฟที่ลุกโชนนับไม่ถ้วนในค่าย เหล่าทหารนั่งดื่มเหล้า และกินปลาย่างอยู่บนพื้น และพูดคุยเรื่องขำขันกัน

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว ในเวลานี้ทหารไม่ได้ฝึกซ้อม หรือฝึกฝน แต่กลับกำลังดื่ม กิน และพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน！

เจียหมิงกู่ดูลำบากใจ และพูดว่า ：“ใต้เท้า ปกติแล้วพวกเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ วันนี้เป็นวันหยุด เหล่าทหารจึงผ่อนคลายกันเล็กน้อย”

อู๋เป่ยไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปที่กองไฟกองหนึ่งอย่างรวดเร็ว ยิ้มแล้วพูดว่า ：“พี่น้องทั้งหลาย ข้าขอนั่งด้วยได้ไหม?”

ผู้คนที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ เหลือบมองอู๋เป่ย ที่ไม่รู้จัก ทุกคนอาศัยอยู่บนเกาะนี้มานานหลายปีแล้ว มักจะเจอหน้ากันบ่อยๆ จึงรู้จักกันหมด

“แกมาใหม่เหรอ?” มีชายคนหนึ่งถามขึ้น

อู๋เป่ยพยักหน้า ：“เพิ่งมารายงานตัว ต่อไปพวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว”

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ ：“ใครเป็นพี่น้องของแก? แกคู่ควรที่จะเป็นพี่น้องของพวกเราไหม?”

เจียหมิงกู่ยืนอยู่ในระยะไกล หากไม่มีสัญญาณจากอู๋เป่ยก็ไม่กล้าเข้ามา เขาแอบกังวลแทนพวกเขา

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า ：“อ๋อ คนมาใหม่ไม่คู่ควรเหรอ?”

ชายคนนั้นพูดว่า ：“พวกเราผ่านความเป็นความตายร่วมกันทุกวัน จะเป็นพี่น้องของเรา ต้องร่วมเป็นร่วมตายกับเรา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ แกต้องแข็งแกร่งพอด้วย หากแกเป็นพวกขี้แพ้ ก็รีบไสหัวออกไปจากที่นี่”

อู๋เป่ยพูดว่า ：“ฉันคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอ อย่างน้อยคนที่นั่งอยู่ในที่นี้หลายคนก็เอาชนะฉันไม่ได้”

คนเหล่านี้ต่างก็หัวเราะ และคนที่พูดก็ยืนขึ้น ：“เจ้าเด็กใหม่ แกมั่นใจมากเลยนะ ก็ได้ ฉันจะให้แกได้เห็นว่า อะไรคือกังฟูที่ฝึกฝนมาจากการผ่านความเป็นความตาย！”

เขาขยับฝีเท้า และร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวทางด้านซ้ายของอู๋เป่ย และต่อยหมัดไปที่ซี่โครงของเขา ถ้าหมัดนี้ของเขาชกโดนคนธรรมดา คงทำให้อาเจียนไม่หยุดแน่นอน

อู๋เป่ยไม่แม้แต่จะมอง ยื่นมือออกไปและคว้าแขนของเขาไว้ สะบัดเพียงเบาๆ ชายคนนี้ก็ลอยขึ้นไปหลายสิบเมตร จากนั้นก็ค่อยๆร่วงลงบนพื้น

เขาพูดอย่างใจเย็น ：“นายเคลื่อนไหวช้าเกินไป พละกำลังอ่อนแอเกินไป และปล่อยพลังไม่ถูกจุด”

หลังจากที่ชายคนนั้นร่วงลงบนพื้น เขาก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ข้อมือ ที่ถูกอู๋เป่ยคว้าไว้ เขารู้ว่าเขาเจอกับคนที่แข็งแกร่งมาก เขายกมือขึ้นคารวะ ：“พี่ชาย ข้านั้นมีตาหามีแววไม่ ไม่คาดคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้！”