บทที่ 88 ลักพาตัวเรียกค่าไถ่

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "ตระกูลกงรู้อยู่แล้วเกี่ยวกับการซื้อวัสดุยาของคุณ?"

ใบหน้าของหลี่กวงหลงดูไม่ได้ "ตราบใดที่พวกเขาเต็มใจที่จะตรวจสอบ พวกเขาจะสามารถรู้ว่าเป็นฉัน บวกกับที่ฉันอยู่ฝั่งคุณ เขาต้องรู้ว่าเป็นฉันอยู่แล้ว "

อู๋เป่ยพยักหน้าเล็กน้อยและพูดกับติงเวยว่า "พี่สะใภ้ ไม่ต้องกังวล ฉันสัญญาว่าจะพาเสี่ยวหลงกลับมาอย่างปลอดภัย"

ติงเวยปาดน้ำตา "พวกเขาบอกว่าห้ามโทรหาตำรวจรวจ ไม่งั้นเขาจะไม่ปล่อยเสี่ยวหลง"

สวี่เค่อหมิ่นพูดด้วยความโกรธ "มันไม่กลัวกฎหมายจริงๆ! ในเมื่อฉันอยู่ที่นี่ฉันก็จะช่วยท่านหลงจนถึงที่สุดเอง!"

อู๋เป่ย "สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการช่วยชีวิตคน พี่สะใภ้เสี่ยวหลงถูกลักพาตัวไปที่ไหน"

ติงเวย"หลังเลิกเรียนในตอนบ่าย ทันทีที่คนขับมารับเสี่ยวหลงก็มีคนสองคนกระโดดออกมาจากด้านข้างและคว้าตัวเสี่ยวหลงออกไป จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปเอนตัวเสี่ยวหลงไปในรถ พวกเราตามเขาไม่ทันเลย"

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "พี่หลง อยู่บ้านกับพี่สะใภ้ อย่าออกไปไหนและรอฟังข่าวจากฉัน"

จากนั้นเขาก็พูดกับสวี่เค่อหมิ่น"เค่อหมิ่นเรื่องนี้ต้องจัดการด้วยวิธีของคนยุทธภพดังนั้นฉันจึงไม่อยากให้คุณยุ่งเกี่ยว คุณกลับไปเถอะและแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

สวี่เค่อหมิ่นรู้ว่าอู๋เป่ยเป็นปรมาจารย์พลังชี่และสามารถแก้ปัญหาได้ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและถามว่า "คุณต้องการแจ้งอาสามหรือไม่"

อู๋เป่ยโบกมือ "ไม่จำเป็น ฉันแก้เองได้"

หลังจากให้คำแนะนำแล้วอู๋เป่ยก็โทรหาคนขับรถของหลี่กวงหลงและขอให้เขานำทางไปยังประตูโรงเรียนที่เสี่ยวหลงไปโรงเรียน

คนขับยังหนุ่ม อายุประมาณ 50 ปี เขาเป็นทหารที่เกษียณแล้ว เขาขับรถให้ตระกูลหลี่มาเป็นเวลา 15 ปี

อู๋เป่ยขอให้เขาจอดรถไว้ที่เดิม จากนั้นถามว่า "รถของอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน"

คนขับชี้ไปที่สระดอกไม้ด้านหน้าฝั่งขวาแล้วพูดว่า "อยู่ตรงนั้น มันเป็นรถดัดแปลงเพื่อพาณิชย์ มันเร่งเร็วมากจนผมตามไม่ทันเลย"

อู๋เป่ยมาที่ด้านข้างของสระดอกไม้และมองไปที่พื้น สายตาของเขาแข็งแกร่งกว่าสายตาของมนุษย์ทั่วไปหลายร้อยเท่า และเขาเห็นรอยล้อสองเส้นที่มองไม่เห็น

เนื่องจากเป็นถนนลาดยาง รอยล้อจึงตื้นมากและแทบจะหาไม่เจอ แต่อู๋เป่ยสามารถมองเห็นได้ เขาเห็นลายล้อชัดเจนด้วยซ้ำและตัดสินว่า รอยล้อนั้นไปไกลแล้ว

เขาพูดกับคนขับ "ไปเถอะ" จากนั้นเขาก็เข้าไปในรถและไปตามทิศทางของเครื่องหมายล้อ

คนขับรู้สึกประหลาดใจมาก ทำไมดวงตาของอู๋เป่ยเอาแต่จ้องไปที่พื้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้สังเกตอะไรเลย

เมื่อเข้าสู่ถนนสายหลัก มีรอยล้อทับซ้อนและถูกรถนับไม่ถ้วนวิ่งทับ ทำให้ยากต่อการแยกแยะ อย่างไรก็ตามอู๋เป่ยพบว่ารถคันนี้มีปัญหาเล็กน้อย นั่นคือทุกๆ 10 เมตร จะมีน้ำมันหยดหนึ่งหรือสองหยด และคราบน้ำมันเหล่านี้ยังไม่แห้งสนิท ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่ชัดเจนมาก

ด้วยวิธีนี้ ด้วยความช่วยเหลือของคราบน้ำมันและสายตาของเขา เขาจึงปล่อยให้คนขับขับตามรางและเลี้ยว ครึ่งชั่วโมงต่อมารถก็ขับมาถึงตรอกเล็กๆ

ซอยนี้ทรุดโทรมมากรถวิ่งผ่านได้คันเดียว บ้านรอบๆ พังยับเยิน บ้านส่วนใหญ่ถูกอพยพออกไปแล้ว

อู๋เป่ยลงจากรถและขอให้คนขับรออยู่นอกซอยเขาเดินเข้าไปข้างในโดยเอามือไพล่หลัง

เนื่องจากการรื้อถอนจึงไม่มีการตรวจสอบที่นี่และมีคนน้อยมาก บางครั้งมีรถแบตเตอร์รี่วิ่งผ่านไปมาสองสามคัน

รอยล้อที่พื้นเห็นชัดมากเพราะผ่านมาคันเดียว เขาจ้องไปที่รอย เลี้ยวอยู่สามรอบและมาถึงทางตัน

ที่ท้ายซอย มีเพียงบ้านเดียวที่มีลานสูง และประตูปิดอย่างแน่นหนา เมื่อเขามาถึงประตู เขาก็กระโดดไปที่หอคอยประตูด้วยการสัมผัสเบา ๆ เมื่อเขามองลงไป เขาเห็นรถเพื่อการพาณิชย์จอดอยู่ในสนาม

ฝั่งตรงข้ามเป็นอ เป็นตึกแฟลตมีห้องด้านล่างเป็นสิบๆห้อง ชั้น 1 มีการเคลื่อนไหวแต่ชั้น 2 เงียบมาก ดังนั้นเขาจึงก้าวขึ้นไปบนกำแพง เข้าใกล้บังกะโลอย่างเงียบๆ เอามือแตะขอบบ้านแล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

ไม่มีใครอยู่บนชั้นสอง ทุกอย่างว่างเปล่า แม้แต่หน้าต่างก็เปิดออก