บทที่ 92 ทำลายมังกร

หลังจากจัดการกับเรื่องของหมี่เจี้ยนแล้วอู๋เป่ยก็กลับบ้าน เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "แม่ครับ ทำไมวันนี้เราไม่ไปที่หยุนจิงก่อนล่ะ? ค้างที่นั่นหนึ่งคืนแล้วพรุ่งนี้ไปงานวันเกิดคุณปู่กัน"

จางลี่พยักหน้า "เอาอย่างนั้นก็ได้"

จูชิงเหยียนกล่าวว่า "พี่อู๋ ถ้าอย่างนั้นฉันจะกลับไปที่เมืองหลวงของจังหวัด หงหลิงจะตามฉันไปที่เมืองหลวงของจังหวัด ฉันจะพาเธอไปเดินเล่น"

อู๋เป่ยมองไปที่หงหลิงแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นก็เอาแบบนี้แหละ เก็บข้าวของแล้วอีกสักพักค่อยออกเดินทาง”

ครอบครัวของอู๋เป่ยนำไปก่อน ส่วนกังจื่อขับรถไปที่หยุนจิงและหวงจื่อเฉียงก็อยู่เฝ้าบ้าน

เมื่อมาถึงหยุนจิงก็เป็นเวลาประมาณสิบเอ็ดโมงเช้า รถขับตรงไปที่บ้านพักไท่คังหมายเลขหนึ่ง

หลินปิงเซียนและหลินเหม่ยเจียวได้ยินเสียงรถและออกมาดู เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยกลับมา พวกเขาต่างดีใจและรีบออกมาต้อนรับเขา

เมื่ออู๋เหมยลงจากรถ เธอพูดว่า "ว้าว บ้านสวยจัง พี่ นี่บ้านเราด้วยเหรอ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ใช่ ชอบไหม"

อู๋เหมยพยักหน้าอย่างแรง "ฉันชอบมันมาก!"

จางลี่และหลินเหม่ยเจียวเคยเจอกันมาก่อน พวกเขาทักทายกันอย่างรวดเร็วและเชิญทุกคนเข้าไปในห้อง

อู๋เป่ยส่งข้อความให้ถังจื่อยี่ตั้งแต่อยู่ในรถส่งไปบอกว่าพวกเขาอยู่ในหยุนจิงแล้วถังจื่อยี่ตอบทันทีว่าเธอจะมารีบมา

ครึ่งชั่วโมงต่อมาถังจื่อยี่ก็มาถึง เธอขับรถสีแดงคันสวยมาที่นี่คนเดียว

ถังจื่อยี่วันนี้สวมชุดกี่เพ้าสีชมพู ผมม้วนลอน โค้งมนสวยงาม เธอดูมีเสน่ห์และสวยมาก

เมื่อเห็นสาวสวยคนนี้มาเยี่ยม หลินปิงเซียนก็กลับไปที่ห้องอย่างเงียบ ๆ และแต่งตัวใหม่ราวกับว่าเธอไม่ต้องการถูกถังจื่อยี่บดบังเสน่ห์ของเธอ

"พี่ เราได้ซื้อที่ดินของตระกูลลู่แล้ว จะเริ่มเมื่อไหร่" เธอถาม

อู๋เป่ยถามว่า "จริงเหรอ? สถานการณ์ของตระกูลลู่เป็นอย่างไรบ้าง"

ถังจื่อยี่"จะอะไรได้อีก? ฟองสบู่ที่ฉันเป่าก่อนหน้านี้ใหญ่เกินไปจนเกือบจะแตก โชคดีที่ตระกูลลู่หยุดได้ทันเวลา หลังจากชำระหนี้หมดแล้วก็ยังเหลือเงินหลายพันล้าน"

เธอมองไปที่อู๋เป่ย"พี่ชาย ไม่ใช่ว่ายังเห็นใจกับลู่จวินเฟยคนนั้นอยู่อีกหรอกนะ ให้ฉันบอกความจริงกับคุณมั้ย ทันทีที่ลู่จวินเฟยรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว เขาก็เริ่มผูกมิตรกับคนดังในหยุนจิงไปทั่วฉันได้ยินมาด้วยว่าเขาอาจต้องการแก้แค้นคุณ”

“แก้แค้นฉันเหรอ” อู๋เป่ยขมวดคิ้ว รู้สึกผิดหวังในตัวลู่จวินเฟยอย่างสิ้นเชิง เพื่อนที่เคยกินนอนด้วยกันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร?

หากไม่เพราะเจ้าคิดเจ้าแค้น ด้วยเส้นสายและความช่วยเหลือต่างๆ การเติบโตของตระกูลลู่ก็คงอยู่ใกล้แค่เอื้อม น่าเสียดาย เขาก็เป็นเหมือนซุนฉิง ใจร้อนเกินไป!

ถังจื่อยี่เกลี้ยกล่อม "คนอย่างลู่จวินเฟย เป็นพวกประเภทได้อำนาจแล้วไม่เห็นหัวใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์เพื่อนที่มีด้วยกันมาเลย"

จากนั้นเธอก็พูดอีกครั้ง "ไม่พูดถึงเขาแล้ว มาคุยกันเรื่องดีๆกันดีกว่าเซียไท่หู่ส่งคนมาขับรถกันกระสุนของเขาเมื่อวานนี้ เขาบอกว่าเขาจะมอบให้คุณและหวังว่าคุณจะสนับสนุนเขามากขึ้นในอนาคต"

อู๋เป่ยยืมรถของเขาในตอนนั้นและส่งคืนไปแล้ว เขาไม่ได้คาดหวังว่าเซียไท่หู่จะส่งรถมาที่หยุนจิง เรื่องนี้ทำเอาเขาประหลาดใจ

ถังจื่อยี่"ราชามรกตกำลังพยายามที่จะประจบประแจงคุณ รับมันไปเถอะ อีกสักครู่จะมีคนเอารถมาส่ง"

อู๋เป่ยพยักหน้าและพูดว่า "ฉันจะส่งวัตถุดิบที่ฉันต้องการให้เธอทางข้อความ ตอนเธอกลับไปก็ฝากเตรียมมันหน่อย เราจะไปที่อ่าวไป๋หลงในตอนบ่าย"

ดวงตาของถังจื่อยี่เป็นประกาย "คุณต้องการทำลายวิญญาณชั่วร้ายที่นั่นเหรอ?"

อู๋เป่ย"ฉันจะลองดู"

ตอนนี้เขาถือเหรียญห้ามหาจักรพรรดิที่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว เขามั่นใจ 99%

ถังจื่อยี่ยิ้มและพูดว่า "ตกลง! ฉันจะกลับไปเตรียมตัว แล้วฉันจะแจ้งให้จัวคังทราบระหว่างทาง"

ถังจื่อยี่จากไปอย่างตื่นเต้นและอู๋เป่ยใช้เวลาที่เหลือช่วยหลินเหม่ยเจียวพักฟื้นร่างกายของเธอ

ในตอนบ่ายหลินปิงเซียนทำอาหารด้วยตัวเอง อาหารที่เธอทำรสชาติดีจริงๆ และทุกคนก็กินอย่างมีความสุข