บทที่ 927 ที่มาของยันต์หยก

จูเหยียนเป็นรุ่นน้องของโจวรั่วเสวี่ยในโรงเรียนนายร้อย ทั้งสองสนิทสนมกันมาก หลังจากที่โจวรั่วเสวี่ยได้เป็นรองผู้อำนวยการ เธอก็ย้ายจูเหยียนจากด้านล่างมาทำงานในจังหวัดทันที

หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่โจวรั่วเสวี่ยพูด จูเหยียนก็ไม่คัดค้าน และจ้องมองไปที่อู๋เป่ย เธอรู้สึกว่าผู้เชี่ยวชาญนี้ไม่ได้เก่งกาจอะไร เธอเคยเจอผู้เชี่ยวชาญมากมาย และนี่เป็นครั้งแรก ที่เธอได้เจอคนอย่างอู๋เป่ย

ต่อมา โจวรั่วเสวี่ยก็คัดเลือกผู้เข้าร่วม นอกจากอู๋เป่ยแล้ว ยังมีอีกห้าคนที่เดินทางร่วมกัน ซึ่งนั่นก็รวมถึงจูเหยียนด้วย

สิบนาทีต่อมา พวกเขาขึ้นรถบัสคันหนึ่ง และมุ่งหน้าไปยังสถานที่ปฏิบัติการพร้อมกับขบวนรถ มีโรงงานร้างแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองของจังหวัด

ในรถ อู๋เป่ยนั่งอยู่ข้างโจวรั่วเสวี่ย เขาหยิบยาอายุวัฒนะแห่งชีวิตออกมาหนึ่งเม็ดยื่นให้โจวรั่วเสวี่ย แล้วพูดว่า ：“กินก่อนนอน”

โจวรั่วเสวี่ยมองอย่างสงสัย แล้วถามว่า ：“นี่คืออะไรเหรอ?”

อู๋เป่ย ：“ยาอายุวัฒนะแห่งชีวิต สามารถเพิ่มศักยภาพของชีวิตของผู้คนได้”

จูเหยียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า ：“ศักยภาพของชีวิตสามารถเพิ่มได้เหรอ? ยาอายุวัฒนะยอดเยี่ยมแบบนี้ ให้ฉันสักเม็ดได้ไหม?”

อู๋เป่ยเหลือบมองเธอ แล้วพูดว่า ：“ผมไม่ได้สนิทกับคุณ”

จูเหยียนกลอกตา หลังจากนั้นก็เบือนหน้าแล้วพูดว่า ：“ใครจะสน！”

โจวรั่วเสวี่ยรู้ดีว่า อู๋เป่ยจะไม่โกหกเธอ ยาอายุวัฒนะนี้ต้องสามารถเพิ่มศักยภาพชีวิตได้อย่างแน่นอน ดังนั้น เธอจึงเก็บยาอายุวัฒนะไว้เป็นอย่างดี แล้วพูดว่า ：“ฉันกลับไปในเมืองหลายครั้ง แต่คุณก็ไม่อยู่ ช่วงนี้กำลังยุ่งเรื่องอะไร?”

อู๋เป่ย ：“มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น และฉันก็ไปมาหลายแห่ง”

โจวรั่วเสวี่ย ：“ดังนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เจอคุณ”

จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่จูเหยียน ：“ขอแนะนำให้คุณรู้จัก จูเหยียน รุ่นน้องของฉันที่โรงเรียนนายร้อย”

อู๋เป่ยพูดว่า ：“สวัสดีครับ เจ้าหน้าที่จู”

จูเหยียนตอบกลับ“อืม” และพยักหน้าให้อู๋เป่ย

โจวรั่วเสวี่ยยิ้มและพูดว่า ：“จูเหยียนเป็นดาวของโรงเรียนนาย คนที่ตามจีบเธอมีเกือบสองร้อยคนเลยนะ”

จูเหยียนพูดว่า ：“รุ่นพี่ ยังจะว่าฉันอีก คนที่ตามจีบรุ่นพี่มีน้อยเหรอ? ทุกคืนจะมีคนมาสารภาพรักรุ่นพี่ที่ใต้หอพัก”

โจวรั่วเสวี่ยยิ้ม ：“เอาล่ะ ไม่ต้องมายกยอฉัน จูเหยียน ผู้เชี่ยวชาญอู๋ท่านนี้เป็นเพื่อนของฉัน เธออย่าเอาแต่แย้งเขาเลย”

จูเหยียนเป๊ะปาก ：“ฉันเข้าใจแล้ว รุ่นพี่”

โจวรั่วเสวี่ยมองเธอ ：“จูเหยียน ผู้เชี่ยวชาญอู๋เป็นปรมาจารย์ที่เก่งมาก เธอเคยบอกว่า อยากเรียนวิชากังฟูดังเดิมไม่ใช่เหรอ? เขาสามารถสอนเธอได้”

“เขา?” สีหน้าจูเหยียนดูไม่ค่อยเชื่อ เพราะเธอไม่ได้สัมผัสถึง รังสีปรมาจารย์จากร่างของอู๋เป่ยเลย

โจวรั่วเสวี่ย ：“ทำไม เธอไม่เชื่อ?”

จูเหยียนมองไปที่อู๋เป่ย มองยังไงก็ไม่เหมือนปรมาจารย์

โจวรั่วเสวี่ย ：“อีกสักพักเธอก็จะรู้เอง”

หลังจากพูดจบเธอก็พูดกับอู๋เป่ยว่า ：“มีเรื่องต้องขอให้คุณช่วย”

อู๋เป่ย ：“เรื่องอะไร?”

โจวรั่วเสวี่ย ：“สาเหตุเพราะเรื่องงาน ฉันจึงมีเพื่อนไม่มากนัก หนึ่งในนั้นก็คือเสี่ยวเหยียน เธอเก่งไปทุกอย่าง แต่นิสัยไม่ค่อยดี เมื่อไม่นานมานี้มีเศรษฐีรุ่นที่สองมาตามจีบเธอ เพราะเขาตามตื้อมากเกินไป เสี่ยวเหยียนจึงทุบตีเขาด้วยความโกรธ”

เมื่อจูเหยียนได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ：“ฉันยังตีเบาไป ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนห้ามไว้ ฉันจะต่อยจนฟันเขาร่วงหมดปากเลย”

โจวรั่วเสวี่ยจ้องมองไปที่จูเหยียน แล้วแลบลิ้นใส่เธอ แล้วก็รีบปิดปาก

เธอพูดต่อ ：“เศรษฐีรุ่นที่สองคนนั้นต้องพึ่งพาเสี่ยวเหยียน เราจึงเป็นฝ่ายถูกกระตุ้น คุณพอมีเส้นสายในตัวเมืองจังหวัด ที่พอช่วยได้บ้างไหม?”

อู๋เป่ยหัวเราะ ：“เรื่องเล็กน้อย คนนั้นชื่ออะไร?”

โจวรั่วเสวี่ย ：“โหวอี่ พ่อของเขาคือเศรษฐีชื่อโหวจวินโซ่ว”

อู๋เป่ยเคยได้ยิน ชื่อของชายคนนี้ แต่ทั้งสองฝ่ายไม่เคยเจอหน้ากัน เขาพูดว่า ：“ฉันขอดูถามก่อน”

จากนั้นเขาก็กดโทรศัพท์โทรหาสวี่จี้เฟย สวี่จี้เฟยมีเส้นสายในจังหวัดเป็นจำนวนมาก ดังนั้นคิดว่าเขาน่าจะรู้จัก