บทที่ 95 ฆ่าล้างตระกูล

แต่ไม่ว่าเขาจะโกรธแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะไม่เต็มใจแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทักษะของเขาไม่เก่งพอและเขาไม่สามารถเอาชนะอู๋เป่ยได้!

“ที่คุณไม่พูดเพราะคุณต้องการให้ฉันฆ่าคุณเหรอ?” อู๋เป่ยถามอย่างเย็นชา

หยานลี่เจินพูดอย่างเฉียบขาด "อู๋เป่ยฉันจะฆ่าคุณ ฉันจะฆ่าครอบครัวของคุณทุกคน ... "

"ตุบ!"

อู๋เป่ยยกเท้าของเขาและกระทืบเข่าขวาของหยานลี่เจิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต "ฆ่าครอบครัวของฉัน?"

"ตุบ!"

เขากระทืบอีกครั้ง เข่าซ้ายของหยานลี่เจินถูกกระทืบจนหัก

หยานลี่เจินตาเหลือกสลบไป

อู๋เป่ยหันกลับมามองสองคนที่บาดเจ็บอยู่ที่พื้นและถามอย่างเย็นชาว่า "หยานลี่เจินกับพวกคุณเป็นอะไรกัน"

ทั้งสองตกใจมาก กลัวว่าอู๋เป่ยจะทำร้ายพวกเขาด้วย พวกเขารีบพูดว่า "เราเป็นศิษย์ของสิงยี่"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะและมองไปที่หลี่ยู่หลงอีกครั้ง

เหงื่อเย็นได้ไหลออกมาบนหน้าผากของหลี่ยู่หลง ความแข็งแกร่งของอู๋เป่ยนั้นเกินความคาดหมายของเขา หยานลี่เจินและอีกสามคนพ่ายแพ้แล้ว พวกเขาไม่มีใครที่สู้อู๋เป่ยได้เลย

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ท่านอู๋"

อู๋เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "หยานลี่เจินมาหาคุณถึงที่นี่ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญมั้ง คุณต้องการอะไร? ยืมมือลี่เจินมากำจัดฉัน?"

"ไม่ๆๆ"หลี่ยู่หลงโบกมือด้วยความตื่นตระหนกไปทั่วใบหน้า "ฉันกับไต้เซียงถิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เขาแค่ต้องการให้ฉันหาที่พักให้ ฉันก็เลยแนะนำคลับเฮาส์เฟยหลง"

"งั้นเหรอ?" อู๋เป่ยก้าวเข้ามาใกล้และหลี่ยู่หลงถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกใจ

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "มานี่"

หลี่ยู่หลงถอยหลังไปอีกก้าวและพูดว่า "ท่านอู๋ เรื่องในวันนี้ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ขอท่านโปรดเข้าใจ ฉัน ... "

"ถ้าฉันต้องการฆ่าคุณคิดว่าคุณจะหนีพ้นเหรอ" อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "แม้ว่าคุณจะเป็นปรมาจารย์พลังชี่ก็ตาม"

ทันใดนั้นหลี่ยู่หลงก็หยุดถอย เอวของเขาเหยียดตรง เขาพูดอย่างใจเย็น "ท่านอู๋ มีสายตาที่ดี ถึงกับรู้ว่าฉันมีพลังยุทธ์"

อู๋เป่ยตะคอก "คุณชอบที่จะซ่อนพลังยุทธ์ของคุณมากไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องลำบากหรอก เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณเอง"

"ตูม!"

เขายื่นมือออกไปเพื่อคว้าและใช้กรงเล็บของวชิระมังกรคว้าไหล่ของหลี่ยู่หลง หลี่ยู่หลงผงะและก้าวถอยหลัง แต่แขนของ อู๋เป่ยก็ขยายออกอย่างกะทันหันและกดไหล่ของเขา

ด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง หัวไหล่ของเขาถูกบดขยี้ เขากรีดร้องและล้มลงไป

อู๋เป่ยใช้นิ้วทั้งห้าของเขา เขาปล่อยลมด้วยห้านิ้วจนกระทบกับจุดตันเถียนและจุดสำคัญหลายแห่งตามลำดับ

หลี่ยู่หลงรู้สึกว่าร่างกายของเขาปวกเปียก และความร้อนกระโชกออกมาจากฝ่าเท้าและฝ่ามือของเขา ใบหน้าของเขาซีดเซียว และเขากรีดร้อง "คุณทำลายการพลังยุทธ์ของฉันจริงๆ งั้นเหรอ อา..."

สภาพเขาเหมือนคนคลั่ง อยากจะกระโดดขึ้นไปจัดการอู๋เป่ย แต่หลังจากที่เขากระโดดขึ้น ขาของเขาก็รู้สึกอ่อนแรงและเขาก็ล้มลงกับพื้นอีกครั้งพร้อมกับเสียง "ตุบ"

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา "รู้สึกยังไงล่ะ"

หลี่ยู่หลงกรีดร้อง "ทำไมต้องถอนพลังยุทธ์ของฉัน"

"วันนี้คุณต้องการยืมมือหยานลี่เจินเพื่อกำจัดฉันและโจมตีจัวคังใช่ไหม"

หลี่ยู่หลงจ้องมองเขา "แล้วไงล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณในวันนั้น เมืองหนานจะเป็นของหลี่ยู่หลงคนนี้!"

อู๋เป่ยพูดย้ำทีละคำ "เพราะงั้นฉันถึงถอนพลังยุทธ์ยังไงล่ะ ถ้ายังหาเรื่องไม่เลิกล่ะก็ต่อไปไม่ใช่แค่พลังยุทธ์แน่!"

ทันใดนั้นความโกรธของหลี่ยู่หลงก็ดับลงและแทนที่ด้วยความกลัวอย่างสุดขีด เขาพูดอย่างตัวสั่น เบื้องหลังของฉันคือเถ้าแก่เหยียน เขาไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่!"

“คุณสำคัญตัวเองเกินไปรึเปล่า”สวี่จี้เฟยพูดอย่างเย็นชา “หลี่ยู่หลงตายแล้ว เถ้าแก่เหยียนก็ยังหาตัวแทนคนอื่นได้”

เขาพูดกับอู๋เป่ยว่า "น้องชาย จัดการเขาให้จบในวันนี้เถอะ"

อู๋เป่ยโบกมือ "ให้โอกาสเขาสักครั้งเถอะ"

ในเวลานี้หยานลี่เจินฟื้นขึ้นมาอย่างช้าๆ ทันทีที่เขาลืมตา เขาก็กรีดร้อง เข่าของเขาอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้และขาของเขาก็ไร้ประโยชน์!