บทที่ 955 อวิ๋นโจว

เหมยเนียงพูดว่า: "ก็ได้ ตอนที่คุณชายไปถึงทีนั่น อย่าได้ไปบาดหมางกับตระกูลอวิ๋นเด็ดขาดนะ"

ชายชรา: "ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ "

เหลือเวลาอีกแค่สองวัน ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังขอบเขตเซียนไท่ชิงทันที หากต้องการเข้าสู่ขอบเขตเซียนไท่ชิงต้องเข้าสู่ดินแดนแห่งเซียนก่อน จากนั้นจึงจะเข้าไปที่ขอบเขตเซียนไท่ชิงได้

เมื่อเข้าสู่ดินแดนแห่งเซียน ชายชราได้พาอู๋เป่ยไปที่ห้องโถงขนาดใหญ่บนยอดเขา ที่นั่นมีผู้บำเพ็ญเพียรเข้าออกตลอดเวลา

ชายชราหยิบป้ายออกมาสองป้าย เขากับอู๋เปยคนละป้ายแล้วพวกเขาก็เดินผ่านประตูเข้าไปด้านในโดยตรงและเข้าไปที่ขอบเขตเซียนไท่ชิง

เมื่ออู๋เป่ยเข้าสู่ขอบเขตเซียนไท่ชิงแล้ว เขาก็ได้เข้าไปในจัตุรัสขนาดใหญ่ ไม่ไกลจากจัตุรัส มีเมืองหนึ่งที่เจริญรุ่งเรืองอย่างมาก

หลังจากออกมาจากห้องโถงใหญ่ ชายชราพูดว่า: "คุณชายนี่คือหนึ่งในประตูเข้าและออกจากขอบเขตเซียนไท่ชิง ไม่ไกลข้างหน้านี้คือเมืองหยาง"

อู๋เป่ย: "เมืองหยางเหรอ? ตั้งชื่อตามนามสกุลเหรอ?"

ชายชรา: "ใช่แล้ว เมืองหยางนี้ถูกมีตระกูลหยางปกครอง ตระกูลหยางเป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดเรียกได้ว่าเป็นฮ่องเต้เลยก็ว่าได้"

หลังจากเดินไปในจัตุรัสสักพัก เขามองดูผู้คนเดินไปมา อู๋เป่ยก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เห็นกระแสน้ำวนพลังงานมากมายลอยสูงขึ้นไปบนท้องฟ้า

เขาพูดทันที: "ผู้เฒ่า ไปเดินเล่นที่เมืองหยางกันเถอะ"

เมื่อชายชราตกลง เขาก็พาอู๋เป่ยเข้าไปในเมืองหยาง ในเมืองหยางมีร้านค้ามากมายดูเหมือนว่าจะเป็นเมืองที่มีการค้าขายที่ดีมาก

ทั้งสองหาโรงเตี๊ยมและพักอยู่ในนั้นอู๋เป่ยขอให้ชายชราคอยเฝ้าพวกเขา ขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังแห่งความว่างเปล่าในห้องพักแขก

มีพลังงานชนิดหนึ่งที่เป็น "พลังว่านเซี่ยนเซิน" ที่บันทึกไว้ในคัมภีร์จิ่วซวน อีกทั้งกระแสน้ำวนมีขนาดใหญ่มากและพลังงานมีความชัดเจนมาก

แต่ว่าการดูดซับพลังงานผ่านช่องเทพนั้นค่อนข้างอันตรายและความยากกว่าช่องจิตวิญญาณ แม้ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากดวงตาวอเศษอู๋เป่ยก็ใช้เวลานานกว่าสามชั่วโมงในการเปิดช่องรับแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เจ็ด!

ทันทีที่ช่องเทพนี้เปิดออกอู๋เป่ยรู้สึกว่าจิตวิญญาณยุทธ์ของเขาสั่นสะเทือน จากนั้นพลังศักดิ์สิทธิ์จำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามา จิตวิญญาณยุทธ์เข้าสู่ช่องเทพทันที

หลังจากที่จิตวิญญาณยุทธ์ดูดซับพลังว่านเซี่ยนเซิน เขาก็จะมีความสามารถในการจินตนาการสร้างถึงทุกสิ่งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จากนี้ไปจิตวิญญาณยุทธ์ของอู๋เป่ยสามารถเป็นสร้างของทุกสิ่ง เช่น ภูเขา ดาบ มังกร และเสือได้

อู๋เป่ยใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงในการรักษาเสถียรภาพของพลังว่านเซี่ยนเซิน เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาได้เปิดช่องเทพทั้งเจ็ดอย่างเป็นทางการแล้วและเหลืองเพียงช่องเดียวเท่านั้นที่เขายังเปิดไม่สำเร็จ

แน่นอนว่าหลังจากที่เขาเปิดช่องเทพแล้ว เขาก็สามารถเปิดช่องเทพช่องที่เก้าได้เช่นกัน ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า "เก้าสวรรค์ชั้นฟ้าสิบทศภูมิ" ที่มีความหมายว่าช่องเทพทั้งเก้าและช่องทางจิตวิญญาณทั้งสิบ

อู๋เป่ยกำลังฝึกซ้อมอยู่ในห้องของเขา ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าไหร่ พอเขาผลักประตูเปิดออกมาเพื่อเดินเล่นก็เป็นเวลามืดค่ำแล้ว

ชายชรา: "คุณชายนี่ก็ดึกแล้ว อยากกินอะไรไหม?"

อู๋เป่ย: "ไม่เป็นไร คืนนี้เราจะไปที่ที่ตระกูลอวิ๋นอยู่กันเถอะ"

ชายชรา: "ตกลง!"

ขอบเขตเซียนไท่ชิงมีทั้งหมดเจ็ดรัฐและสี่มณฑล แต่ละรัฐในเจ็ดรัฐนั้นตั้งชื่อตามนามสกุล สถานที่ที่ตระกูลอวิ๋นตั้งอยู่นั้นเรียกว่าอวิ๋นโจว

เมื่อทั้งสองเข้าไปในอวิ๋นโจว อู๋เป่ยก็รู้สึกถึงรังสีพลังจิตที่ทำให้เขาชะงักอยู่กับที่

อู๋เป่ยผงะและพูดว่า: "เมืองอวิ๋นโจวอยู่ข้างหน้านี้ คุณชาย เราเข้าไปในเมืองกันก่อนเถอะ"

หลังจากลงจอดแล้ว อู๋เป่ยก็ถามว่า: "ใครส่งพลังจิตมาหาพวกเรา?"

ชายชรายิ้มตอบว่า: "นี่คือค่ายกลการป้องกันของอวิ๋นโจว ค่ายกลนี้สามารถระบุวิญญาณชั่วร้ายและผู้บุกรุกได้ด้วยตัวเอง หากคุณและฉันเป็นวิญญาณชั่วร้าย มีความคิดที่เป็นศัตรู ค่ายกลจะฆ่าเราทันที”

อู๋เป่ยประหลาดใจ: "มีค่ายที่ทรงพลังเช่นนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย!"

ชายชรา: "ตระกูลอวิ๋นเป็นราชวงศ์ จึงไม่น่าแปลกใจที่จะมีค่ายกลการป้องกันทรงพลัลแบบนี้"

ข้างหน้าคือประตูเมืองอวิ๋นโจว มีกลุ่มคนเข้าแถวเพื่อรับการตรวจสอบก่อนเข้าเมือง ประตูเมืองกว้างมาก สูงเกินร้อยเมตร มีทหารคุ้มกันกว่าร้อยคน นักธุรกิจและนักท่องเที่ยวที่ผ่านจะต้องลงทะเบียนก่อนจึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้