บทที่ 968 ใช้เสียงพุทธเซนฝึกมาร

ตั้งแต่นั้นมา เหล่าปีศาจก็ได้สืบเชื้อสาย และเพิ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนปัจจุบันมีมากกว่าสามแสนคน

เมื่ออู๋เป่ยได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้ว่าที่แห่งนี้ได้กลายเป็นอาณาจักรมาร และอันตรายอย่างยิ่ง

เขาถามว่า ：“ความแข็งแกร่งของจอมมารเป็นเช่นไร แข็งแกร่งเท่าเซียนจวินหรือไม่?”

สัตว์ประหลาด ：“ความแข็งแกร่งของจอมมาร อย่างน้อยก็อยู่ในระดับดินแดนหยินหยางของเซียนจวิน”

เซียนจวินเหรอ? อู๋เป่ยเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองไปรอบๆ และพบว่าบริเวณโดยรอบมีปีศาจอยู่สิบสามตน

ทันใดนั้น เขาก็ลอยขึ้นบนท้องฟ้า และเปล่งเสียงพุทธเซน ระดับพลังยุทธ์ของคนเหล่านี้ด้อยกว่าเขามาก เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงเซนพระมหาพรหม ต่างก็วางดาบลง ขจัดมารในใจออก และไปพึ่งพาเขา

ในตอนแรก พวกเขาคำราม และกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่นานพวกเขาก็สงบลง และนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น จากนั้นเกล็ดที่อยู่บนร่างกายของพวกเขา ก็ค่อยๆหลุดออก เผยให้เห็นผิวหนังมนุษย์ปกติ รู่านตาก็กลับมาเป็นสีปกติอย่างรวดเร็ว

สิบกว่านาทีต่อมา มารในใจของพวกเขาทั้งหมด ก็ถูกอู๋เป่ยกำจัดทิ้ง และจิตใจของพวกเขาก็กลับมาสติสัมปชัญญะอีกครั้ง

อู๋เป่ยหยุดเปล่งเสียงพุทธเซน แล้วพูดว่า ：“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าติดอยู่ในทางแห่งมาร ข้าได้ปลุกจิตที่แท้จริงของพวกเจ้าแล้ว ตอนนี้ พวกเจ้ายินดีที่จะติดตามข้าออกไปจากที่นี่หรือไม่”

เขาไม่ได้คิดที่จะต่อสู้กับจอมมาร เพราะคนเหล่านี้ถูกกักขังอยู่ที่นี่ ประการแรกจอมมารแข็งแกร่งมาก ประการที่สองเขากำลังเผชิญหน้ากับมารในใจ จึงไม่เหมาะที่จะลงมือในเวลานี้

ทุกคนพูดพร้อมกันว่า ：“พวกเรายินดีที่จะติดตามท่าน”

อู๋เป่ยพยักหน้า ：“ได้ ตามข้ามาสิ”

พวกเขามาถึงด้านหน้าประตูแห่งแสง อู๋เป่ยกางมือทั้งคู่ออก แล้วเปิดประตูแห่งแสง กลุ่มคนก็ทยอยกันเดินออกไป

ด้านนอกประตูแห่งแสง พี่น้องตี้อีเต๋อเหรินสองคนยังคงรอฟังผลอยู่ ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นอู๋เป่ยเดินออกมาสมประกอบ ทั้งคู่ก็ตกตะลึง

อู๋เป่ยคว้าทั้งสองคน แล้วกระแทกกับประตูแห่งแสงอย่างแรง ด้วยพลังอันมหาศาล ทำให้พวกเขาทะลุประตูแห่งแสง และถูกโยนเข้าไปในดินแดนฝึกปีศาจ

หลังจากที่โยนสองคนนั้นเข้าไปแล้ว เขาก็พูดกับทั้งสิบสามคนว่า ：“พวกเจ้าน่าจะมาจากช่วงเวลาที่แตกต่างกัน เกรงว่าตอนนี้จะติดต่อกับครอบครัวได้ยาก จากนี้ไป ก็ตามข้ามาเถอะ”

จากนั้นอู๋เป่ยก็จัดการให้ทั้งสิบสามคนนี้ กลับไปที่เมืองอวิ๋นติ่งก่อน เขาส่งไปยังสำนักงานใหญ่เทียนหลง ส่วนเขาไปที่ฉือเฉิง มอบเด็กเหล่านั้นให้โจวรั่วเสวี่ย เพื่อให้เธอดูแลพวกเขา

เมื่อโจวรั่วเสวี่ยเห็นเด็กจำนวนมาก ก็ประหลาดใจ รีบจัดอาหารและที่พักให้พวกเขา และส่งคนมาดูแลพวกเขา ขั้นต่อไป ทางจังหวัดจะเป็นฝ่ายดูแลเด็กเหล่านี้ เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ถูกซื้อขายอีก

หลังจากส่งเด็กๆให้กับโจวรั่วเสวี่ยแล้ว อู๋เป่ยก็ออกเดินทางกลับบ้าน เขาลอยอยู่บนท้องฟ้า และขณะที่กำลังบินอยู่เหนือเมืองอวิ๋นติง ในใจของเขาก็รู้สึกแปลกๆ

ต่อจากนั้น ความคิดปีศาจก็ผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจของเขา เขาตกใจอย่างมาก รีบหยุดลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีเวลาเลือกสถานที่ เขาก็หยุดลงที่สวนสาธารณะใกล้ๆ

ในสวนสาธารณะแห่งนี้ มีก้อนหินก้อนใหญ่ หลังจากที่เขาหยุดลงบนก้อนหิน มารในใจของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ว่าหายนะของมารในใจกำลังมา ดังนั้นเขาจึงใช้เคล็ดลับปรามมันไว้ทั้งหมด

หายนะของมารในใจนั้นรุนแรงมาก เขาให้พลังเกือบทั้งหมด ก็ไม่สามารถปรามมารที่อยู่ในใจได้ โชคดีที่เขาจิตใจอันศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว และมีวิถีพุทธ แม้ว่ามารในใจนี้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่สามารถครอบงำเจตจำนงของเขาได้ แน่นอนว่า เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ในการปรามมารในใจนี้

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ พลังทั้งหมดของเขาทุ่มเทไปกับการฝึกมาร ดังนั้นร่างกายของเขาจึงอ่อนแอลง เกือบจะเหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป ในเวลานี้ เขาต้องหาสถานที่เงียบสงบ เพื่อจำศีลและฝึกฝน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เขากำลังจะโทรหากังจื่อ เพื่อให้ขับรถมารับเขา เพราะว่าเมืองหมิงหยางอยู่ไม่ไกลจากเมืองอวิ๋นติ่ง ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึง

ทันทีที่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก็มีสายเรียกเข้า เป็นสายที่โทรเข้ามาจากซูเฟย

ในเวลานี้ เขาควรจะกลับไปยังสถานที่ปลอดภัยที่สุดทันที อย่างไรก็ตาม เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็รับโทรศัพท์

“อู๋เป่ย ช่วงนี้คุณอยู่บ้านไหม?” ซูเฟยถามเขา

อู๋เป่ย ：“ซูเฟย ฉันอยู่ที่เมืองอวิ๋นติ่ง”

ซูเฟยยิ้มและพูดว่า ：“เยี่ยมมาก คุณพอจะมีเวลาว่างไหม พอดีฉันมีเรื่องให้ช่วยหน่อย?”

อู๋เป่ยพูดว่า ：“กับฉันยังเกรงใจขนาดนี้อีก บอกมาเถอะ เรื่องอะไร”

ซูเฟย ：“คราวที่แล้วที่คุณแกล้งเป็นแฟนของฉัน เพื่อช่วยฉันแก้ปัญหา แต่ช่วงนี้แม่ของฉันมีท่าทีเริ่มสงสัย เธอจึงอยากชวนคุณมาทานข้าวที่บ้าน”