บทที่ 973 ช่างตีเหล็ก ช่างก่ออิฐ คนขายเนื้อ

หาตำแหน่งเจอแล้ว อู๋เป่ยเดินทางไปหมู่บ้านที่พวกเขาสามคนอยู่ทันที หมู่บ้านเสี่ยวหยาง

เขาเคยได้ยินคนพูดถึง บอกว่าชนเผ่าลึกลับต่อกรได้ยากที่สุด ถ้าหากใครทำให้พวกเขาขุ่นเคือง ต่อให้คนเหล่านี้กลับชาติมาเกิดหนึ่งร้อยครั้ง ก็จะทำการค้นหาศัตรูและแก้แค้น

เขาฆ่าคนของอีกฝ่าย ก็เท่ากับการรุกรานคนกลุ่มนี้ ดังนั้น เขาไม่สามารถทิ้งปัญหาไว้ได้ หรือไม่ก็เป็นมิตร หรือไม่ก็ตัดสินแพ้ชนะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!

หมู่บ้านเสี่ยวหยางมีแค่สองร้อยกว่าครัวเรือน นอกจากนี้วัยรุ่นออกไปทำงานหมดแล้ว เหลือแค่คนชราและเด็กเท่านั้น

ทางตะวันตกของหมู่บ้าน มีร้านตีเหล็กอยู่ร้านหนึ่ง เจ้าของอายุประมาณสี่สิบต้นๆ กำลังช่วยคนซ่อมจอบ ทันใดนั้น ประตูมืดทันที มีคนเข้ามา

เขาไม่เงยหน้ามอง พูด : “ปัญหาคืออะไร”

คนที่มาคืออู๋เป่ย เขามองซ้ายขวาหนึ่งที พูด : “คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นช่างตีเหล็กคนหนึ่ง พรรคพวกของแกฆ่าฉันไม่สำเร็จ ถูกฉันฆ่าแล้ว”

ได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของช่างตีเหล็กเปลี่ยนทันที ในมือของเขา ถือค้อนเอาไว้หนึ่งอัน หันมามองอู๋เป่ยอย่างช้าๆ พูด : “ในเมื่อแกฆ่าคนไปแล้ว ทำไมถึงยังมาหาฉันอีก”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ฉันได้ยินมาว่า ชนเผ่าลึกลับของพวกแกมีความแค้นต้องชำระ ต่อให้กลับชาติมาเกิดสิบครั้ง ก็ต้องฆ่าศัตรูให้ได้ ไม่รู้ว่าเป็นจริงหรือไม่”

ช่างตีเหล็กหัวเราะอย่างเย็นชา : “ไม่ผิด! ฆ่าพี่ชายของพวกเรา จากสวรรค์สู่พื้นดิน พวกเราก็ต้องกำจัดแก หลังจากนั้นทรมานแกตลอดชีวิต ทำให้แกอยู่อย่างไม่เป็นสุข อยากตายก็ไม่ได้!”

อู๋เป่ยถาม : “ผูกมิตรกันไม่ได้เหรอ”

ช่างตีเหล็ก : “ไม่ได้! เว้นเสียแต่แกฆ่าพวกเราสามคน!”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นอกประตูมีคนอีกสองคนมา ล้วนแล้วเป็นชายวัยกลางคน คนหนึ่งเป็นช่างก่ออิฐ คนหนึ่งเป็นคนขายเนื้อ ทั้งสามคน ล้อมอู๋เป่ยไว้ตรงกลาง

อู๋เป่ยพบว่า บนตัวของสามคนนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีธรรมกาย ดูเหมือนว่าชาติที่แล้วพลังยุทธ์ของพวกเขาแข็งแกร่งมาก

เขาถอนหายใจเบาๆหนึ่งที พูด : “เดิมทีฉันไม่อยากฆ่าคน”

คนขายเนื้อคนนั้นตัวใหญ่และหนา เขาพูดอย่างเย็นชา : “พวกเราสี่พี่น้อง กลับชาติมาเกิดสามครั้ง ล้วนแล้วเป็นพี่น้องแท้ๆ พี่น้องสามชาติ พวกเราจะช่วยเขาแก้แค้นอย่างแน่นอน!”

อู๋เป่ย : “พวกแกไม่มีโอกาสได้กลับชาติมาเกิดแล้ว วันนี้ พวกแกต้องตายทั้งหมด”

พูดเสร็จ เขาปลดปล่อยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมารอบตัว

“ฆ่า!”

คนขายเนื้อถือมีดคมๆ ใบมีดเปล่งประกายด้วยเลือด แทงไปทางอู๋เป่ยหนึ่งที แม้ว่าพลังยุทธ์ของเขายังไม่ฟื้นฟู แต่ท้ายที่สุดแล้วมีพลังของธรรมกาย การเคลื่อนไหวนี้ เร็วราวกับสายฟ้า

ค้อนของคนตีเหล็ก ก็ทุบไปทางอู๋เป่ยแล้วเหมือนกัน ค้อนส่องแสงแห่งการสังหารออกมา หลังจากนั้นเงาค้อนสีม่วงของค้อนยักษ์ก็ทุบลงไปที่หัวของอู๋เป่ย!

“ตุ้ม!”

จิตวิญญาณยุทธ์ของอู๋เป่ยสั่น หลังจากนั้นร่างกายชาไปทั้งตัว คิดไม่ถึงเลยว่าค้อนจะทำให้คนเวียนหัว! เพียงแต่ พลังที่น่าสะพรึงกลัวในร่างกายของเขา กำจัดอาการเวียนหัวออกไปทันที

ในเวลานี้ มีดคมมาถึงแล้ว แทงไปที่หน้าอกของอู๋เป่ยอย่างดุร้าย อย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณของผู้ฝึกยุทธ์ชั้นกษัตริย์ ทำให้อู๋เป่ยโต้กลับได้ดีที่สุด

ร่างกายของเขาขยับเล็กน้อย ต่อยไปที่หน้าอกของคนขายเนื้อหนึ่งที หมัดนี้ ทรงพลังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด พลังเทียนหยวนแทรกซึมเข้าไปในกระดูก คนขายเนื้อส่งเสียงกรีดร้องออกมา อวัยวะภายในแตกละเอียด นอนอยู่บนพื้นราวกับหมูตายตัวหนึ่ง

และข้างหลัง ช่างก่ออิฐเอาเต้าตีเส้นออกมา ทันใดนั้นเริ่มหมุนรอบๆอู๋เป่ย ด้ายหมึกพันเขาไว้เป็นวงกลม อู๋เป่ยพยายามดิ้นรนอย่างหนัก คิดไม่ถึงว่าเส้นหมึกจะปล่อยแสงสีดำออกมา พลังแปลก ๆ ไหลเข้ามาในร่างกาย

“แตก!”

อู๋เป่ยตะโกน ช่องจิตวิญญาณทั้งสิบและช่องเทพเก้าช่องทั่วร่างกายสั่นสะเทือนในเวลาเดียวกัน “แกร็ก” โซ่ตรวนที่มองไม่เห็นถูกเขาทำลาย หลังจากนั้นพลังที่น่าตกใจก็ระเบิดออกมา พลังนี้ จากส่วนลึกสุดของสายเลือดของเขา

ในหอคอยว่านเว่ย เขาได้รับคำอวยพรจากจักรพรรดิโบราณ โซ่ตรวนที่กักขังพลังแห่งสายเลือดของเขา ล้วนแล้วถูกคลายทุกวัน อ่อนลงเล็กน้อย ในเวลานี้ จู่ๆเขาก็ระเบิดออกมา พลังแห่งสายเลือดปรากฏอย่างแท้จริง

และในเวลาเดียวกัน ในหัวของอู๋เป่ย ก็มีความทรงจำโบราณที่ยาวนานมากมายปรากฏขึ้นเช่นกัน ความทรงจำเหล่านี้ถูกถ่ายทอดผ่านสายเลือด รุ่นแล้วรุ่นเล่า

“สายเลือดตระกูลหลี่!” เขาพูดกับตัวเอง