บทที่1359 หนังสือสาปแช่ง กับความแค้นของเทพปีศาจ

อู๋เป่ยดูและพบว่าร่างของเทพปีศาจนั้นมีพลังมากอยู่แล้ว

ในเวลานี้ เขาได้ปลุกเทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมา "คุณไม่ได้บอกว่า คนสังเวยเทพถึงจะได้พลังหรอ? แล้วเทพองค์นี้ล่ะ?"

เทพคุนอู๋ "แน่นอนว่าได้ แต่ตอนนี้ฉันอ่อนแอมาก เกรงว่าจะสู้ไม่ได้"

อู๋เป่ย “มีฉันอยู่"

เขาพูด "ทุกคนออกไป!"

ทันใดนั้น ทุกคนจากลัทธิเทพปีศาจก็เดินออกไป มีแค่อู๋เป่ยและคุนอู๋อยู่ตรงนั้น

คนที่หลับใหลได้กลายเป็นคนที่มีชีวิตอีกครั้ง เมื่อแสงหายไป เขาก็หัวเราะเสียงดัง "ในที่สุดก็มาโลกนี้ รู้สึกดีมาก!"

เขามองไปรอบๆ "ผู้ศรัทธาของฉัน พวกคุณอยู่ที่ไหน?"

อู๋เป่ยกระโดดขึ้นไปบนแท่นบูชา ผลักร่างอวตารของเทพปีศาจลงไปที่พื้น และต่อยเขาสามครั้ง ชายผู้ชั่วร้ายก็ตะโกนทันที "คุณเป็นใคร"

อู๋เป่ยไม่ตอบ เขาปล่อยเข็มเทียนหยวน ผนึกไว้ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ และพูดเสียงดัง "เทพผู้ยิ่งใหญ่ ได้แล้ว!"

เทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่ส่งเสียงแปลกๆ พลังงานก็ลอยออกมาจากคิ้วของเทพปีศาจนี้ และถูกเทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่สูดเข้าจมูก

ไม่กี่นาทีต่อมา เทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่ก็ฟื้นและมีกำลังอีกครั้ง ในขณะที่ร่างอวตารของเทพปีศาจเริ่มอ่อนแอลงมาก เทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่สูดมันเข้าไปทันที และเทพปีศาจก็กลายเป็นสายแสงที่ถูกสูดเข้าไป

หลังจากกลืนร่างอวตารของเทพปีศาจ ดวงตาของคุนอู๋ก็สว่างขึ้นทันที และเขาพูดอย่างมีความสุข "ดีมาก! คุณต้องหาเทพเจ้าให้ฉันอีก เพื่อที่ฉันจะได้ฟื้นกำลังของฉันได้อย่างรวดเร็ว!"

อู๋เป่ย "คุณคิดว่าเทพเจ้าเป็นเพียงก้อนหินบนพื้นหรอ หาง่ายขนาดนั้นเลย?"

เทพคุนอู๋ผู้ยิ่งใหญ่พูด "เมื่อฉันฟื้นกำลังแล้วนั้นฉันจะช่วยคุณได้"

อู๋เป่ยเรียกหัวหน้าลัทธิเทพปีศาจมา เมื่อเขาเห็นว่าอวตารของเทพปีศาจหายไป เขาก็ถามด้วยความสงสัย "ผู้เป็นอมตะผู้สูงส่ง เทพปีศาจอยู่ที่ไหน"

อู๋เป่ยพูด "ฉันฆ่าเขาแล้ว คุณยังคงอัญเชิญเทพปีศาจและดูว่าคุณจะได้อวตารใ นอาณาจักรเบื้องล่างอีกครั้งหรือไม่"

ผู้นำลัทธิตกตะลึงและพึมพำ "นี่... เทพปีศาจไม่ใช่คนโง่ ถ้าอวตารของเขาถูกฆ่า ฉันเกรงว่าเขาจะไม่ถูกหลอกเป็นครั้งที่สองใช่ไหม?"

อู่เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม "ปกติคุณสื่อสารกับเทพปีศาจอย่างไร"

ชายคนนั้นพูด "คุณสามารถสื่อสารได้โดยการเผา 'หนังสือศักดิ์สิทธิ์' "

อู๋เป่ยพูด "งั้นฉันพูด แล้วคุณเขียน"

ชายคนนั้นไม่มีทางเลือกนอกจากพยักหน้า หยิบกระดาษยันต์สีเขียวออกมา เตรียมปากกายันต์ และรอให้อู๋เป่ยพูด

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันได้ยินมาว่าคุณมีสามตาและขี้อายเหมือนหนู ภรรยาของคุณมีชู้และไม่กล้าบอกใคร ถ้าฉันเป็นคุณฉันก็ทำ ให้ตายเถอะ คุณเป็นเทพแบบไหนกัน?” น่าอายแทนเทพองค์อื่นๆ ได้ยินมาว่าคุณขี้ขลาดเลยไปตายเอาชาติหน้า ฮ่าฮ่าฮ่า แกนี่มันอ่อนจริงๆ สุดท้ายนี้ขอเตือนนะอย่า... อย่ามาเกิดใหม่อีก ไม่งั้นฉันจะไปที่ดินแดนของคุณแล้วฆ่าคุณ คุณได้ยินฉันชัดแล้วไหม?”

หลังจากพูดจบ เขาก็ถามหัวหน้าลัทธิเทพปีศาจที่ตกตะลึง "คุณเขียนเสร็จแล้วหรือยัง?"

ผู้นำของลัทธิเทพปีศาจปาดเหงื่อ "ซ่างเซียน ฉันเขียนเสร็จแล้ว"

อู๋เป่ยพอใจมาก "โอเค มาเผาให้เขากันเถอะ"

เปลวเพลิงสว่างขึ้น และหนังสือศักดิ์สิทธิ์ก็กลายเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์ ลอยขึ้นไปในอากาศและหายไป

ไม่นานหลังจากที่หนังสือศักดิ์สิทธิ์ถูกเผา ทันใดนั้นก็มีสายฟ้าและฟ้าร้องเหนือแท่นบูชา ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนพลังงานสีดำ และเสียงคำรามเหมือนฟ้าร้องดังมาจากด้านใน

เมื่ออู๋เป่ยได้ยินเสียงคำราม เขาก็ยิ้มแล้วพูด "นี่คือเทพปีศาจสามตาที่กำลังโกรธอยู่หรือเปล่า?"

ผู้นำลัทธิเทพปีศาจตัวสั่น และพูดด้วยเสียงสั่น "เป็นแบบนั้น ปีศาจสามตาอาจมาที่ร่างจริงของเขาเลยก็ได้!"

อู๋เป่ย "เขาไม่กล้าที่จะมาที่ร่างของเขาจนกว่าเขาจะเข้าใจสถานการณ์ที่นี่"

แน่นอนว่าแสงสีเทาที่พุ่งลงมาจากกระแสน้ำวน แสงสีเทาค่อยๆ รวมกันเป็นรูปร่างของมนุษย์ มีตาที่สามระหว่างคิ้วของเขา ดูแปลกมาก