บทที่137 รุ่นพี่สอง

ชายในเสื้อเชิ้ตยาวสีขาวพูดเบาๆ: "ให้เวลาพวกคุณอีกสามวัน เปลี่ยนบรรยากาศ ได้แล้ว ถอยไปให้หมด "คนพวกนี้ พวกเขาโค้งคำนับและถอยกลับไป

ชายแก่คนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก ดูสภาพอากาศ แท้จริงแล้วเขาเป็นปรมาจารย์ เขาพูดด้วยความเคารพ: "นายท่าน มีสายที่ไม่รู้จักโทรมา "

มือสองข้างของเขาถือโทรศัพท์ที่เก่าไว้ ส่งให้ชายเสื้อเชิ้ตสีขาว ชายคนนั้นตาเป็นประกาย: "อาจารย์ม่อเฟยหาผม?"

เขารีบหยิบอุปกรณ์ฟังขึ้นมา ในนั้นเป็นเสียงวันรุ่นคนหนึ่ง: "ใช่รุ่นพี่สองมั้ย?"

เขาขมวดคิ้ว: "คุณเป็นใคร?ทำไมถึงโทรมาเบอร์นี้ได้"

คนในสาย แท้จริงแล้วเป็นอู๋เป่ย เขาพูด: "รุ่นพี่ ผมชื่ออู๋เป่ย ลูกศิษย์คนใหม่ของอาจารย์ ก่อนที่อาจารย์จะไป เขาเอานามบัตรของคุณกับรุ่นพี่ใหญ่มาให้ผม ถ้ามีเรื่องอะไรให้มาหารุ่นพี่สองคน"

รูปร่างที่สง่างามของชายคนนั้น แวบเดียวก็หายไป เขาพูด: "คุณพูดอะไรนะ? คุณคือรุ่นน้องของผม?"

อู๋เป่ย:"ใช่ครับรุ่นพี่ นอกจากผมแล้ว อาจารย์ยังรับน้องสาวที่มีร่างกายกระดูกของเซียน"

ชายคนนั้นไร้เรี่ยวแรงและมองบน ตัวเองก็อายุมากแล้ว อาจารย์ยังจะหารุ่นน้องให้อีก!

แต่เขารู้ดี รุ่นน้องคนนี้ไม่มีทางเสแสร้ง เพราะว่าเบอร์โทรนี้ เขาเก็บไว้ให้อาจารย์โดยเฉพาะ คนอื่นไม่มีทางมีแน่นอน

วอมเสียง เขาพูด: "รุ่นน้อง มาหารุ่นพี่มีเรื่องอะไร?"

อู๋เป่ย: "รุ่นพี่เคยได้ยินเฉินเทียนเจียวมั้ย"

สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยน: "รุ่นน้องกับเฉินเทียนเจียวเคยมีเรื่องผิดใจกัน"

อู๋เป่ย: "เขาเคยจับตัวน้องสาวผม ผมฆ่าผู้ติดตามของพวกเขาคนหนึ่ง พวกเขาโทรมา นัดผมคืนนี้ ไปรอตายที่คูมู่ซื่อ"

ชายคนนั้นยิ้มอย่างเยือกเย็น: "เฉินเทียนเจียวคนนี้ ต้องจัดการสะแล้ว ! รุ่นน้องไม่ต้องกลัว พี่จะไป ช่วยรุ่นน้องจัดการเรื่องนี้ แล้วแวะเจอรุ่นน้องไปด้วย "

ชายคนนั้นวางสาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า คนแก่ที่อยู่ข้างๆตกใจ ,นายท่านไม่เคยมีสีหน้าแสดงออกแบบนี้ เกิดเรื่องอะไรรึเปล่า?

เขารีบถาม: "นายท่าน เกิดเรื่องอะไรรึเปล่า? "

ชายคนนั้นถอนหายใจ: "ผมอายุปานนี้แล้ว เข้ากับวัยรุ่นไม่ได้จริงๆ "

นิ่งไปสักพัก เขาพูด:"เตรียมเครื่องบินให้พร้อม ผมจะไปจังหวัดเคเขตหมิงหยาง "

ตงหู่หมายเลขสาม วู่เป่ยรอข้อความจากรุ่นพี่สอง ดูเวลา ใกล้ถึงเวลาแล้ว รุ่นพี่จะมามั้ย?

ในขณะนี้ รถธรรมาดาคันหนึ่ง หยุดอยู่หน้าประตูของวิลล่า ประตูรถเปิดออก ชายใส่เสื้อเชิ้ตยาวสีขาวเดินลงจากรถ

ชายคนนั้นดูอายุไม่ออก ถือพัดไว้ในมือ ดวงตาสดใสราวกับหยก ทั่วทั้งตัว มีท่าทางที่สบายๆ

ทันทีที่ได้ยินเสียงรถ อู๋เป่ยเดินออกมา เห็นผู้ชายเสื้อเชิ้ตยาว เขาประหลาดใจ ร่างกายของฝ่ายตรงข้าม หลั่งไหลไปด้วยพลังที่หน่าแน่น!

พลังแบบนี้ มันน่ากลัวอย่างปฏิเสธไม่ได้ พวกเขามีชื่อ เรียกว่าอมตะ!

ไม่ต้องเดา คนนั้นก็คือรุ่นพี่สอง วู่เป่ยรีบโค้งคำนับ: "เคยเจอรุ่นพี่สอง! "

ชายคนนั้นยิ้มเบาๆ หนึ่งก้าวมีระยะมากกว่าสิบเมตร สองมือประครองอู๋เป่ยขึ้นมา เขามองไปที่อู๋เป่ย ใบหน้ายิ้มแย้ม: "รุ่นน้อง ไม่จำเป็นต้องสุภาพ "

สองคน ต่างก็ประเมินกันและกัน อู๋เป่ยแปลกใจว่าพลังร่างกายของเขาฝึกฝนมาได้ยังไง ชายคนนี้สงสัยว่าวู่เป่ยมีอะไรพิเศษ ถึงทำให้อาจารย์ของเขารับเป็นลูกศิษย์

ชายคนนั้นพูด: "รุ่นน้อง พวกเราเจอกันครั้งแรก แนะนำตัวก่อน พี่นามสกุลหยาง ชื่อมู่ไป๋ "

วู่เป่ยหัวเราะพูด: "รุ่นพี่ ผมชื่ออู๋เป่ย "

พูดไม่กี่คำ วู่เป่ยก็พาหยางมู่ไป๋ไปที่ห้องนั่งเล่น

หยางมู่ไป๋พาคนขับรถมาแค่คนเดียว คนขับรถเป็นคนธรรมดา สูบบุหรี่อยู่ในสวนสนามหญ้า หยางมู่ไป๋ นั่งลง พูดว่า: "รุ่นน้อง ท่านอาจารย์เขามาเมื่อไหร่? "