บทที่483 หวงฉีหลาง

“ไม่ยุ่งกับกลุ่มค้ายา ยังไง?” อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เย่เสวียนกล่าว: "ฉันรู้จักเพื่อนคนหนึ่งที่เดินทางทั่วโลก เขามีการฝึกฝนในระดับสูง ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวถึงเหตุผลที่เขาไม่ยุ่งกับกลุ่มค้ายา เขาบอกว่ากลุ่มค้ายาเป็นคนโหดเหี้ยม โหดร้าย ไม่กลัวตาย คนแบบนี้ม่มีขีดจำกัด ไม่น่าไว้ใจ”

“นอกจากนี้ เบื้องหลังขององค์กรค้ายาเสพติดเหล่านี้ โดยทั่วไปแล้วจะเป็นพวกที่ยากจะกำจัด บางคนถึงกับเป็นปีศาจตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวมานานหลายปี เป็นการดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงการยุ่งกับคนพวกนี้”

อู๋เป่ย: "ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว คนดินแดนพลังยุทธ์ค้ายา กรมอู่เซินจะอยู่เฉยๆได้ไง"

เย่เสวียนยิ้ม "ฮิฮิ": "ท่านน้อยฉันพนันได้เลยว่าหลังจากที่คนจากกองกำลังต่อต้านยาเสพติดเข้ามาแล้ว สายนี้จะถูกตัดการเชื่อมต่ออย่างแน่นอน"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "คุณหมายถึงกองกำลังต่อต้านยาเสพติดมีสายลับของพวกเขาเหรอ?"

เย่เสวียนพูด: "ฉันไม่รู้ว่ามีสายลับอยู่หรือไม่ แต่ในทีมนั้นมีคนเยอะขนาดนั้น จึงไม่รับประกันว่าความลับจะไม่รั่วไหลออกไปได้"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "หากคดีนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ ฉันจะแก้ไขเป็นการส่วนตัว!"

เย่เสวียนยิ้มและพูดว่า: "ถูกต้อง หากพวกเขาทำสำเร็จไม่ได้ ทำไมท่านน้อยไม่ลงมือทำเองล่ะ"

ทั้งสองดื่มไปสักพัก และโทรศัพท์มือถือของหลิวหยางก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงแหบแห้งดังขึ้น

“มีใครอยู่ไหม” อีกฝ่ายถาม

หลิวหยาง: "มี"

“เปิดประตู” อีกฝ่ายพูด

หลิว หยางโบกมือ และลูกน้องคนหนึ่งก็เปิดประตู จากนั้นชายร่างสูงสวมเสื้อกันลมสีขาวก็เดินเข้ามา ชายผู้นี้ดูมีอายุในวัยสามสิบต้นๆ มีใบหน้ายาวและเข้ม ดวงตาเรียว เหล่ตาครึ่งนึง

ทันทีที่เขาเข้ามา สายตาของเขาก็จ้องไปที่อู๋เป่ย

อู๋เป่ยก็มองไปที่ชายในเสื้อกันลมสีขาวด้วย เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ชายผู้นี้เป็นปรมาจารย์ในอาณาจักรชั้นพรสวรรค์!

ต้องรู้ว่ามีคนในอาณาจักรชั้นพรสวรรค์นั้นมีน้อยมาก และพวกเขาก็ยังเป็นบุคคลสำคัญในเมืองด้วย ด้วยบุคคลเช่นนี้จะเข้าไปพัวพันกับการค้ายาเสพติดได้อย่างไร?

หลิวหยางชี้ไปที่ อู่เป่ย: "คนนี้แหละ!"

ชายในเสื้อคลุมกันฝนสีขาวค่อย ๆ เดินเข้ามาและพูดอย่างเย็นชาว่า: "ส่งของออกมา ฉันจะไมฆ่าแก"

น้ำเสียงของเขาดูน่ากลัวมากและปราศจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์

อู๋เป่ยถามว่า: "ใครคือเจ้านายของคุณ"

ชายในเสื้อคลุมกันฝนสีขาวฟาดหัวของอู๋เป่ยด้วยฝ่ามืออันทรงพลัง

อู๋เป่ยนั่งนิ่งและยกมือขึ้นเล็กน้อย ได้ยินเสียง "กร็อบ"เสียงเดียว มือของชายในเสื้อกันฝนสีขาวก็หัก ชายในเสื้อกันลมสัขาวคร่ำครวญและถอยกลับอย่างรวดเร็วอย่างสายฟ้า

อู๋เป่ยยืนขึ้นและถูกหมัดที่น่าเกรงขามห่อหุ้มไว้ ชายผู้สวมเสื้อกันลมไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในทันที ร่างกายของเขาสั่นเทาและใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "ปรมาจารย์โดยกำเนิด?"

อู๋เป่ยมองดูเขาแล้วพูดว่า "คุณเป็นพระเจ้า แต่จริงๆ แล้วคุณทำงานเป็นลูกน้องของผู้ค้ายาเสพติด!"

ชายในเสื้อคลุมกันฝนก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร

อู๋เป่ย: "ให้โอกาสคุณแล้วบอกฉันว่าใครเป็นเจ้านายของคุณ"

ชายในเสื้อคลุมกันลมส่ายหัว: "ฉันพูดไม่ได้ ถ้าฉันพูดออกมา มันจะทำร้ายครอบครัวของฉัน"

อู๋เป่ย เยาะเย้ย: "คุณเป็นถึงปรมาจารย์ชั้นพรสวรรค์ ใครกล้าคุกคามคุณ?"

ชายในเสื้อคลุมกันลมถอนหายใจ: "ปรมาจารย์คงไม่รู้สินะว่า ฉันอยู่ในอาณาจักรชั้นพรสวรรค์หลังจากกินยาที่พวกเขาให้ฉัน แต่หลังจากกินยาแล้ว ฉันต้องรับใช้พวกเขา ไม่เช่นนั้นฉันจะตายอย่างคาดไม่ถึง" ”

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจ: "แกเข้าสู่อาณาจักรชั้นพรสวรรค์ด้วยความช่วยเหลือของยาเหรอ?"

ชายในเสื้อคลุมกันลม: "ใช่ เดิมทีฉันเป็นเพียงนักรบวิชาเสี่ยวโจวเทียนและฉันไม่กล้าที่จะหวังมาอยู่ในอาณาจักรพรสวรรค์แต่ฉันไม่คิดเลยว่ายาของพวกเขาจะน่าอัศจรรย์ขนาดนี้ ฉันแค่กินไปสักพัก ก็สามารถบรรลุถึงชั้นพรสวรรค์ได้โดยง่าย”

อู๋เป่ยเดินเข้าไปหาเขาและสังเกตอาการของเขา บุคคลนี้มีจิตสำนึกชั้นพรสวรรค์อยู่แล้ว แต่จิตสำนึกทางจิตวิญญาณของเขาอ่อนแอมาก และการฝึกฝนของเขาน่าจะอยู่ในช่วงเริ่มต้นของอาณาจักรชั้นพรสวรรค์

“ยาอะไร?” เขาถาม

ชายในเสื้อกันลมดูไม่กล้าซ่อนสิ่งใดไว้ต่อหน้าปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างอู๋เป่ย เขาหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดว่า: "ยังมียาเหลืออยู่บ้างที่ฉันได้เก็บเอาไว้"

อู๋เป่ยหยิบขวดยามาเปิดแล้วดมกลิ่น เขารีบตัดสินผลของยาอย่างรวดเร็ว เขาขมวดคิ้วและพูดว่า "มันเป็นยาที่บีบศักยภาพออกมา"