ตอนที่ 1042 ย้อนความทรงจำ

ตอนที่ 1042 ย้อนความทรงจำ

……….

ความรักนั้นมีความคล้ายคลึงกันอย่างมากกับมิตรภาพหากปฏิบัติต่อกันอย่างพี่น้องจริงๆก็จะเรียกว่ามิตรภาพและครอบครัว หากไม่ปฏิบัติต่อกันแบบพี่น้องก็จะเรียกว่าความรักความผูกพัน

ผู้ชายที่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เสียสละเพื่อตัวอย่างลับๆในชีวิตของเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคปัจจุบันที่มีเงินบังตาจะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ยอมเสียสละเพื่อความรักโดยไม่ลังเล? น้อยคนนักและเย่เชียนก็เป็นหนึ่งในผู้โชคดีที่ผู้หญิงของเขาทุกคนเป็นแบบนี้

สำหรับผู้หญิงแบบนี้ควรถูกเอาใจใส่อย่างไม่มีที่สิ้นสุดและไม่ควรปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บหรือเสียใจเลยแม้แต่น้อย ดังนั้น หลังจากรับสายจากจ้าวหยาแล้วเย่เชียนก็ตัดสินใจโดยไม่ลังเลเลย ในใจของเขาผู้หญิงของเขาคือทุกสิ่งทุกอย่างและไม่ว่าเขาจะต้องทำอะไรสำคัญแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อผู้หญิงของเขาได้ เขาไม่สามารถพลาดที่จะปรากฏตัวในเวลาที่เธอต้องการเขามากที่สุดได้เพราะถ้าหากไม่ใช่ทางเลือกสุดท้ายพวกเธอก็จะไม่รบกวนเขาอย่างแน่นอน เย่เชียนก็เชื่อเช่นกันว่าจ้าวหยาจะไม่ขอให้เขามาถ้าหากเธอแก้ปัญหาได้แต่คราวนี้เธอคงจนตรอกและไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ด้วยตัวเองจริงๆ

จ้าวหยาก็ยิ้มที่มีความสุขแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร..ฉันแค่เหนื่อยเกินไป”

“ทำไมเธอถึงทำงานหนักขนาดนี้ล่ะ..ถ้าเธออยากทำงานจริงๆเธอก็ไปทำที่เครือน่านฟ้ากรุ๊ปสินั่นคือบริษัทของเรา..ตอนนี้เธออยู่ในเดอะมัวร์กรุ๊ปเพราะงั้นต่อให้เธอจะทำได้ดีแค่ไหนมันไม่ใช่ของเราอยู่ดี” เย่เชียนพูด “ฉันรู้สึกแย่ที่เห็นเธอเหนื่อยขนาดนี้รู้มั้ย..สัญญานะว่าเธอจะไม่ทรมานตัวเองแบบนี้อีกในอนาคต”

“อืม..ฉันสัญญา” จ้าวหยาพยักหน้าอย่างหนักหน่วงและเธอก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยของเย่เชียนซึ่งสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดและยังทำให้เธอรู้สึกว่าความพยายามทั้งหมดของเธอคุ้มค่าแล้ว ย้อนกลับไปในตอนนั้นเพื่อพิสูจน์ว่าเธอสามารถอยู่กับเย่เชียนได้เหมือนกับฉินหยูเพื่อที่จะกลายเป็นผู้ช่วยของเย่เชียนและคอยดูแลเขาปกป้องเขาและช่วยเขาในอาชีพการงานของเขา ดังนั้นเธอจึงพยายามอย่างมากแต่เธอก็ไม่เคยบ่น ซึ่งช่วงเวลานี้เป็นสิ่งที่เธอรอคอยมาอย่างยาวนานและจ้าวหยาก็รู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่าแล้ว

“มาเถอะให้ฉันแนะนำเธอ..นี่คือเพื่อนของฉันจินเหว่ยห่าว” เย่เชียนพูด นอกจากคำว่าเพื่อนแล้วเย่เชียนก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนที่จะอธิบายตัวตนของจินเหว่ยห่าวเพราะพวกเขาไม่ใช่เพื่อนและพี่น้องกันจริงๆ “คุณจินนี่คือผู้หญิงของผมจ้าวหยา..ประธานบริหารของเดอะมัวร์กรุ๊ปประจำภาคเอเชีย..เป็นไงล่ะชื่อเสียงของเธอไม่ธรรมดาเลย” เย่เชียนพูดแล้วยิ้ม

จินเหว่ยห่าวก็ยิ้มเล็กน้อยและเขาก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจและไม่เห็นด้วยกับการแนะนำตัวของเย่เชียนแบบนั้น ความจริงก็เป็นอย่างนั้นเพราะตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ “คุณเย่ช่างโชคดีจริงๆ” จินเหว่ยห่าวพูดแล้วยื่นมือออกมาและพูดว่า “สวัสดีครับคุณจ้าว”

จ้าวหยาก็เอื้อมมือไปจับมือจินเหว่ยห่าวแล้วพูดว่า “บางครั้งอารมณ์ของเย่เชียนก็ดีเกินไปเพราะงั้นถ้าเขาทำอะไรให้คุณขุ่นเคืองฉันก็หวังว่าคุณจะไม่โกรธเขานะ..จริงๆแล้วเย่เชียนเป็นคนใจดีแต่ก็ติดตลกไปบ้าง..ฉันคิดว่าพวกคุณสองคนจะเข้ากันได้ดี”

เย่เชียนกับจินเหว่ยห่าวก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งส่วนเย่เชียนก็ยิ้มเล็กน้อย เพราะจ้าวหยาที่ฉลาดปราดเปรื่องสามารถมองเห็นเบาะแสบางอย่างจากคำพูดและการกระทำของเย่เชียนและจินเหว่ยห่าวได้อย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าการทำงานหนักในช่วงหลายปีที่ผ่านมาจะส่งผลกระทบต่อจ้าวหยาและทำให้เธอมีไหวพริบอย่างมาก นี่เป็นผลดีอย่างมากและมีการเปลี่ยนแปลงวิสัยทัศน์ครั้งใหญ่ ซึ่งถ้าหากแทนที่กับจ้าวหยาที่ดื้อรั้นจากเมื่อก่อนกลัวว่าเธอจะไม่สามารถมองเห็นสิ่งเหล่านี้ได้เลย?

จากนั้นไม่นานทั้งสามคนก็ออกจากสนามบินและขึ้นรถปอร์เช่แล้วขับรถไปที่บ้านพักที่จ้าวหยาอาศัยอยู่ชั่วคราว นี่เป็นทรัพย์สินประจำตัวของ CEO ของเดอะมัวร์กรุ๊ปสาขาอเมริกาเพื่อให้เจ้าหยาอาศัยอยู่ชั่วคราว ซึ่งในเขตชานเมืองของนครนิวยอร์ก สภาพแวดล้อมดีมากและอากาศก็สดชื่นมาก ตำแหน่งของจ้าวหยาในเดอะมัวร์กรุ๊ปนั้นค่อนข้างดีเยี่ยมและในฐานะที่เป็นผู้หญิงตะวันออกไม่กี่คนในเดอะมัวร์กรุ๊ปเธอจึงมีเสน่ห์และน่าดึงดูดมาก โดยธรรมชาติแล้วมีคนกำลังไล่ตามเธออยู่มากมาย สำหรับ CEO เดอะมัวร์กรุ๊ปประจำสาขาอเมริกานั้นเขามีอสังหาริมทรัพย์จำนวนมากจึงไม่มีปัญหาในการให้จ้าวหยาอยู่ที่นี่ ซึ่งเขาชื่นชอบโรงแรมมากกว่าและเขาก็มีความสุขอย่างเป็นธรรมชาติ อย่างไรก็ตามเขาก็ยังต้องการเอาใจจ้าวหยาอีกด้วย

เย่เชียนหันไปมองที่จ้าวหยาแล้วพูดว่า “เป็นยังไงบ้าง?..ไม่ใช่เพราะเธอเหนื่อยใช่มั้ยที่เธอให้ฉันมาหา..มันมีอย่างอื่นอีกหรือเปล่า?” เย่เชียนยังคงชัดเจนเกี่ยวกับจ้าวหยาโดยอิงจากบุคลิกและอารมณ์ของจ้าวหยาเพราะถ้าเพียงเพราะความเจ็บป่วย เธอจะไม่เรียกหาเขาอย่างแน่นอน แต่เนื่องจากจ้าวหยาเรียกเขามาดังนั้นเธอจะต้องมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอแน่นอน

“ใช่!” จ้าวหยาพยักหน้าและพูดว่า “เมื่อเร็วๆนี้มีผู้ชายคนหนึ่งมารบกวนฉันและเขาเป็นลูกชายของตระกูลมาเฟีย..เขามีอำนาจและอิทธิพลมาก..ฉันไม่รู้จะรับมือกับเขายังไงดี..ฉันขอโทษฉันไม่ควรให้นายมาเสี่ยงที่นี่เลย” จ้าวหยาพูดโทษตัวเองเล็กน้อย เพราะจริงๆแล้วการมาประเทศสหรัฐอเมริกาของเย่เชียนนั้นค่อนข้างอันตรายและไม่รู้เลยว่าเขาจะรอดจาก CIA ที่ประเทศจีนอย่างโชคดีเหมือนครั้งที่แล้วได้หรือเปล่า

เย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “โถ่ๆสาวน้อย..ฉันต้องมาหาเธออยู่แล้วถ้าเธอมีปัญหา..ฉันไม่สนใจหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร..เพราะถ้าใครกล้ามารังแกผู้หญิงของฉันก็จะฆ่ามันซะ!” ถึงแม้ว่าน้ำเสียงจะดูไม่หวือหวามากนักแต่ก็มีแรงผลักดันที่ไม่สามารถปล่อยผ่านได้เลย ผู้หญิงคือจุดอ่อนของเย่เชียนเพราะฉะนั้นหากใครทำร้ายผู้หญิงของเขาล่ะก็เย่เชียนจะแก้แค้นด้วยพลังทั้งหมดที่มี

ตระกูลมาเฟียในประเทศสหรัฐอเมริกามีประวัติศาสตร์อันยาวนานและไม่อาจละเลยได้ นอกจากนี้วิธีการต่อสู้ที่มาเฟียต่างประเทศนำมาใช้นั้นก็โหดร้ายมาก ดังนั้นมันจึงไม่เหมือนกับพวกนักเลงในประเทศจีนซึ่งหลายๆคนไม่มีภูมิหลังและส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่พึ่งพาอำนาจและแบมือขอเงินบรรพบุรุษ

อย่างไรก็ตามเมื่อพูดว่าไม่ว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งเพียงใดหรือมีอิทธิพลมากแค่ไหนในประเทศสหรัฐอเมริกาถึงยังไงเย่เชียนก็จะไม่มีวันยอมให้พวกนั้นรังแกผู้หญิงของเขาอย่างแน่นอน บางครั้งเย่เชียนก็เย่อหยิ่งและหยิ่งผยองอย่างมาก