ตอนที่ 1086 รวมสำนักม่อจื๊อให้เป็นหนึ่งเดียว

ตอนที่ 1086 รวมสำนักม่อจื๊อให้เป็นหนึ่งเดียว

………………..

หลี่เหว่ยและชิงเฟิงเป็นกังวลแต่พวกเขารู้จักเย่เชียนเป็นอย่างดีดังนั้นพวกเขาจึงต้องหลีกทางแต่พวกเขาก็เตรียมพร้อมอยู่อย่างลับๆเพราะถ้าเย่เชียนตกอยู่ในอันตรายใดๆพวกเขาก็จะไม่สนใจและไม่จะเกิดอะไรขึ้นเขาก็ต้องไปช่วยเย่เชียนฆ่าชาฮัวเอียนอย่างไม่ลังเล

ก่อนหน้านี้วิชาผนึกอมตะของชาฮัวเอียนเป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้นแต่ตอนนี้หลังจากเผชิญหน้ากับมันอีกครั้งเย่เชียนก็เกือบจะแน่ใจว่าวิชาผนึกอมตะนั้นเป็นภาพลวงตาจริงๆแต่จะเป็นอย่างไรก็ไม่ทราบวิธีการเพราะเขายังไม่แน่ใจอย่างแน่นอนว่ามันเป็นภาพลวงตาจริงๆแต่เมื่อเขาเห็นการประสานมือของชาฮัวเอียนแล้วร่างกายของเขาก็ดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้และพลังในร่างกายของเขาก็ผิดปกติและมันเหมือนกับว่ามีบางอย่างเพราะเมื่อดึงออกมาใช่มันกลับกลายเป็นความโกลาหลอย่างผิดปกติและมันก็อยู่เหนือการควบคุมของเขาด้วย ความรู้สึกนี้ทำให้เย่เชียนประหลาดใจอย่างมากแต่ตอนนี้เขาต้องการที่จะใช้สายตามองไปทางอื่นแต่ไม่รู้ว่าทำไมในขณะนั้นดวงตาของเขาถึงควบคุมไม่ได้

วิชาผนึกอมตะนั้นแท้ที่จริงแล้วมันเป็นวิชาภาพลวงตาชนิดหนึ่งและมันก็สามารถทำให้พลังในร่างกายของคู่ต่อสู้เกิดความปั่นป่วนและร่างกายก็เฉื่อยชา ดังนั้นหลังจากประสานมือเข้าด้วยกันแล้วชาฮัวเอียนจึงสามารถโจมตีอย่างไม่คาดคิดได้แต่น่าเสียดายที่ชาฮัวเอียนนั้นฝึกฝนและเรียนรู้มาน้อยมากและมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้พลังที่แท้จริงของวิชาผนึกอมตะอย่างเต็มที่ได้ ถึงแม้จะกล่าวกันว่าความเป็นอมตะนั้นเป็นเพียงภาพลวงตาวิธีทำให้ภาพลวงตานี้มีผลกับคู่ต่อสู้นั้นก็เป็นกุญแจสำคัญของการต่อสู้และว่ากันว่าวิชาผนึกอมตะมีทั้งหมด 7 ขั้นและเมื่อใครไปถึงชั้น 7 ได้เพียงแค่ใช้การเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บสาหัสและนั่นคือพลังที่แท้จริงของผนึกอมตะ

อย่างไรก็ตามในความเห็นของชาฮัวเอียนนั้นทักษะในปัจจุบันของเขาก็เพียงพอที่จะจัดการกับเย่เชียนได้แล้ว วิชาผนึกอมตะเป็นศิลปะการต่อสู้ที่สืบทอดกันมาหลายพันปีในพุทธศาสนาตันตระและมีปรมาจารย์นับไม่ถ้วนที่ตายภายใต้วิชาผนึกอมตะและมีคนนับไม่ถ้วนที่ได้ศึกษาวิชาผนึกอมตะแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผลสำเร็จ แน่นอนว่าชาฮัวเอียนไม่เชื่อว่าเย่เชียนจะพบข้อบกพร่องของวิชาผนึกอมตะได้ในเวลาอันสั้นแบบนี้

วิชาผนึกอมตะนี้ถูกค้นพบมาจากหนังสือโบราณและมีปรมาจารย์ผู้หนึ่งเริ่มฝึกฝนตั้งแต่เริ่มจนกระทั่งเขาตายเขาก็ได้ฝึกได้ถึงแค่ขั้นสามเท่านั้นและเกือบจะถึงขั้นสี่แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าวิชาผนึกอมตะเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น

ดังนั้นชาฮัวเอียนจึงไม่คิดว่าเย่เชียนจะมองวิชาผนึกอมตะออกได้เลยและมันเป็นแค่เรื่องตลกและเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เมื่อเสียงของชาฮัวเอียนจบลงมือของเขาก็ประสานเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วและนี่มันเป็นครั้งที่สี่แล้วดังนั้นเย่เชียนจึงเตรียมพร้อมอย่างดีจากนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากเสื้อและปิดตาของเขาในทันที ไม่เพียงแค่ชิงเฟิงกับหลี่เหว่ยเท่านั้นแต่ชาฮัวเอียนเองก็อดไม่ได้ที่จะแน่นิ่งไปสักพัก การปิดตาจนมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้อย่างระมัดระวังมันคือสิ่งที่โง่เขลาและนั่นไม่ใช่การเดินเข้าไปหาความตายหรอกเหรอ?

อย่างไรก็ตามชาฮัวเอียนก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หยุดคิดเกี่ยวกับมันเพราะเขาไม่ได้สนใจว่าเย่เชียนกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ในขณะนี้เพราะการปิดตานั่นก็คือการแสวงหาความตาย ซึ่งเย่เชียนที่ปิดตาและมองไม่เห็นอะไรเลยและทำได้เพียงพึ่งพาการได้ยินของตัวเองและสัมผัสเสียงของลมที่พัดผ่านเพื่อกำหนดวิถีการโจมตีของชาฮัวเอียน

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่าวิธีการของเย่เชียนนั้นถูกต้องเพราะพลังในร่างกายของเขาไม่แสดงสัญญาณของการปั่นป่วนอีกต่อไปและนี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้นเพราะแท้ที่จริงแล้วเย่เชียนเลือกที่จะจัดการกับชาฮัวเอียนแบบตรงๆเพราะความแข็งแกร่งของชาฮัวเอียนก็ยังคงน้อยอยู่ถ้าหากปราศจากวิชาผนึกอมตะ ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะหลับตาลงเพราะเขาก็รู้ว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาแต่ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสามารถของชาฮัวเอียนมากนัก ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ในช่วงเวลาสั้นๆแบบนี้

เมื่อปราศจากสิ่งกีดขวางเย่เชียนก็สามารถใช้พลังที่แท้จริงของเขาได้อย่างเต็มที่ตามวิธีการที่แนะนำโดยชายนิรนามและเมื่อเย่เชียนรวบรวมพลังปราณแล้วเขาก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างและเกิดเสียงคล้ายๆฟ้าผ่า จากนั้นเย่เชียนก็ใช้หมัดโจมตีชาฮัวเอียนทันทีจนชาฮัวเอียนตกใจและตกตะลึงเพราะมีปรมาจารย์เพียงไม่กี่คนที่สามารถเข้าใจการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้และวิถีการโจมตีของคู่ต่อสู้ด้วยการได้ยินเพียงเท่านั้น ซึ่งแต่การโจมตีสวนกลับอย่างรวดเร็วของเย่เชียนทำให้ชาฮัวเอียนประหลาดใจมาก

“ปัง” หมัดของเย่เชียนปะทะเข้ากับบชาฮัวเอียนและทันใดนั้นชาฮัวเอียนก็กระเด็นออกไปทันทีและทะลุผ่านประตูไปถึงลานกว้างด้านหน้าบ้านจากนั้นเขาก็ล้มลงอย่างแรงกับพื้น จากนั้นเย่เชียนก็ถอดผ้าเช็ดหน้าออกและเมื่อเห็นร่างของชาฮัวเอียนกระเด็นออกไปไกลถึงขนาดนั้นเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจและแทบจะไม่เชื่อในหมัดของเขาดังนั้นเขาจึงก้มหน้าและมองดูมือของตัวเอง

ไม่มีใครรู้ถึงความแข็งแกร่งของตัวเองดีไปกว่าตัวเองอีกแล้วดังนั้นถึงแม้ว่าเย่เชียนจะเชื่อว่าถ้าไม่ใช่เพราะวิชาผนึกอมตะของชาฮัวเอียนแล้วล่ะก็เขานั้นก็เหนือกว่าชาฮัวเอียนมากแต่มันต้องไม่มีช่องว่างความแข็งแกร่งและความแตกต่างถึงขนาดนี้อย่างแน่นอน เย่เชียนสัมผัสได้ถึงพลังที่หมัดของเขาได้อย่างชัดเจนในตอนนี้และเขาก็ไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อนและดูเหมือนว่าพลังในทั้งร่างกายของเขาจะระเบิดออกมาอย่างต่อเนื่อง

หลี่เหว่ยกับชิงเฟิงก็ตกตะลึงอย่างมากเพราะก่อนหน้านี้เย่เชียนถูกชาฮัวเอียนโจมตีจนกระอักเลือดออกมาภายในการโจมตีเพียงครั้งเดียวซึ่งทำให้พวกเขาประหลาดใจแต่ตอนนี้เย่เชียนกลับส่งชาฮัวเอียนจนกระเด็นออกไปไกลด้วยหมัดเดียว ซึ่งช่องว่างความแตกต่างนี้ทำให้พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ เมื่อพิจารณาดูแล้วพวกเขาก็เห็นว่าชาฮัวเอียนนั้นไม่ได้อ่อนแอไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้เย่เชียนจะบาดเจ็บได้อย่างไร ดังนั้นการที่ชาฮัวเอียนถูกเย่เชียนโจมตีแบบนี้มันจะไม่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อและน่าหวาดกลัวไปหน่อยเหรอ

อันที่จริงนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นเพราะด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเย่เชียนแล้วการมาถึงระดับนี้จะไปยากอะไร? ซึ่งชายนิรนามคนนั้นได้สอนวิธีการควบคุมพลังที่แท้จริงของเย่เชียนให้แก่เขาดังนั้นมันจะง่ายอย่างนั้นได้อย่างไร? สถานะในปัจจุบันของเย่เชียนจะเหมือนคนเหล่านี้ได้อย่างไร

ร่างของชาฮัวเอียนก็ล้มลงอย่างแรงกับพื้นและหมดสติไปและกระดูกแขนของเขาก็เจาะทะลุไหล่อีกข้างของเขาและมันน่าสยดสยองอย่างมาก หากดูใกล้ๆกระดูกเหล่านั้นจะเห็นได้ชัดว่ามันมีรอยแตกจนสามารถเห็นได้ว่าหมัดของเย่เชียนนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนในตอนนี้