ตอนที่ 109 ถามถึงปัญหา

คืนนั้นเย่เชียนไม่ได้กลับไปที่บ้านของฉินหยู แต่เขาไปอยู่ที่บ้านของหลินโรโร่วแทน เพราะหลินโรโร่วนั้นเอาใจใส่ต่อความต้องการของเขาเหมือนกับภรรยาที่อ่อนโยนและใจดี

ส่วนม่อหลง เขาไม่ได้มากับพวกเขาด้วย เพราะในระหว่างทาง เขาขอลงจากรถซึ่งเย่เชียนก็ไม่รู้ว่าเขาจะไปที่ไหนแต่เขาก็ได้เพียงร่ำลาโดยไม่ได้ถามอะไรอื่นไปเนื่องจากนอกเหนือไปจากช่วงเวลาที่พวกเขาปฏิบัติภารกิจในนามของกลุ่มเขี้ยวหมาป่า เวลาที่เหลือก็เป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนทั้งหมด

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เชียนไม่ได้ตื่นเช้าเหมือนเช่นทุกวัน แต่หลินโรโร่วเธอยังคงต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงาน

หลังจากที่เธอเตรียมอาหารเช้าให้เย่เชียนเสร็จแล้ว เธอก็กลับไปที่ห้องนอนอีกทีและเห็นเย่เชียนยังคงหลับสนิท เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างซุกซนและมีความสุข

“คนขี้เกียจ… ลุกมากินข้าวเช้าได้แล้วนะ” หลินโรโร่วบีบจมูกเย่เชียนเบา ๆ และบิดมันไปมาขณะพูด

อันที่จริงเย่เชียนตื่นตั้งนานแล้ว แต่เมื่อได้สัมผัสกับกลิ่นหอม ๆ ที่ติดอยู่บนเตียงของหลินโรโร่ว เขาจึงรู้สึกผ่อนคลายมาก พอเขาได้ยินเสียงหลินโรโร่วเดินกลับเข้ามาในห้อง เขาเลยแกล้งทำเป็นหลับต่อ และเมื่อเขาได้ยินคำพูดของหลินโรโร่วดังขึ้นข้างหู เย่เชียนก็ลืมตาขึ้นและดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาพร้อมพูดว่า “ภรรยาของผม… คุณจะฆ่าสามีของคุณเหรอ ?”

หลินโรโร่วอ้าปากค้าง หลังจากตกลงไปในอ้อมแขนของเย่เชียน เธอบุ้ยปากและพูดว่า “ใครเป็นภรรยาของคุณไม่ทราบ… คุณนี่ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ เลยนะ”

“ไม่ใช่เหรอ ? คุณไม่ใช่ภรรยาของผมเหรอ…? ผมต้องขอโทษด้วย ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะออกไปหาภรรยาของผมเองก็ได้”

“คุณกล้ามั้ยล่ะ ?” หลินโรโร่วจ้องเย่เชียนเขม็งและพูดด้วยท่าทางไม่พอใจ

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ผมจะกล้าได้ยังไงกันล่ะ ก็คุณน่ะคือสวรรค์และโลกของผมไปแล้วนี่นา… ทุกส่วนในตัวของผมมันเป็นของคุณนะ โรโร่ว ภรรยาตัวน้อยที่น่ารักที่สุดของผม”

“ปากหวานดีจริง ๆ นะคนทะเล้น” หลินโรโร่วทำหน้ามุ่ยและพูดต่ออีกว่า “มา… รีบตื่นมากินอาหารเช้าเร็ว ๆ เข้า ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะเย็นชืดซะหมด”

“ไม่เอา… ผมอยากนอนต่ออีกและคุณก็ต้องอยู่กับผมด้วย… ผมจะนอนกอดคุณอยู่อย่างนี้แหละ” เย่เชียนพูดหยอกเย้าเธอ และในขณะเดียวกันเขาก็เอาใบหน้าของเขาซุกเข้าไปที่หน้าอกของหลินโรโร่ว

“หยุดนะ… ไม่เอา!” หลินโรโร่วพูดอย่างเขิน ๆ “ฉันต้องไปทำงานแล้ว… เดี๋ยวจะสาย”

เย่เชียนหัวเราะเบา ๆ และโต้เถียงกับเธอต่ออีกเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ปล่อยเธอไปและพูดว่า “คุณต้องจูบผมก่อนนะ… เพราะถ้าคุณไม่จูบ… คุณก็ไปไม่ได้ ผมไม่ปล่อยคุณไปหรอก”

จุ๊บ!

หลินโรโร่วจูบแก้มของเย่เชียนเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้ เธอจุ๊บและผละออกไปแบบเร็วมากเพราะเธอเขินมาก

“นี่เย่เชียน ถ้าคุณยังไม่อยากลุกออกจากเตียง คุณก็นอนต่อไปก่อนก็ได้… ฉันจะทิ้งอาหารเช้าเอาไว้ที่โต๊ะ ถ้าคุณหิวคุณก็เอามันไปอุ่นนะ ฉันต้องไปก่อนละ”

เย่เชียนยิ้มอย่างมีความสุขขณะเฝ้าดูหลินโรโร่วออกไป จากนั้นเขาก็นอนลงบนเตียงต่อ เย่เชียนมีความสุขและไร้ซึ่งความกังวลใด ๆ เมื่ออยู่กับเธอ แม้แต่การได้กลิ่นหอม ๆ ของเธอก็ทำให้เขารู้สึกสงบลง เย่เชียนรู้สึกว่าเขาต้องพึ่งพาผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

กลิ่นหอมจาง ๆ ของหลินโรโร่วที่ติดอยู่บนหมอนทำให้เย่เชียนกลับเข้าสู่ห้วงนิทราได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่าเขากลับไม่ได้นอนหลับอย่างที่ใจอยากเพราะโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เย่เชียนหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์โดยไม่ได้มองว่าใครเป็นคนโทรมา เขาพูดไปอย่างโกรธเคือง

“ฮัลโหล…? ใคร ? มีอะไรก็ว่ามา ? ถ้าไม่พูดผมจะวางแล้วนะ”

คนปลายสายตกใจผงะเงียบไปชั่วขณะ แต่เมื่อเย่เชียนได้ยินเสียงจากปลายสายเท่านั้นแหละ เขาก็ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันทีและหัวเราะแห้ง ๆ จากนั้นก็พูดว่า “แหะ ๆ ๆ ดะ… ได้ครับคุณป้า… เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว เย่เชียนก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขาออก จากนั้นก็พึมพำกับตัวเอง ‘ไอ้บ้าเอ๊ย! เรานี่สร้างปัญหาอีกแล้ว’ เย่เชียนไม่รู้ว่าคุณป้าผู้เป็นแม่ของหลินโรโร่วได้เบอร์โทรศัพท์ของเขาไปได้อย่างไร แต่เขาเดาเอาว่าคุณป้าอาจจะถามมาจากหลินโรโร่วก็เป็นได้

เย่เชียนถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่พลางคิดว่า ‘ยัยโง่! ทำไมเธอถึงไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังก่อนกันนะ’ เพราะเธอไม่ได้บอกเขาแท้ ๆ เขาถึงหลุดพูดคำหยาบเหล่านั้นออกไปเมื่อสักครู่นี้และมันก็ได้ทำลายภาพลักษณ์ของเขาทิ้งไปทั้งหมด