ตอนที่ 11 กล้าดียังไง!

ตอนที่ 11 กล้าดียังไง!

หวังยู่จ้องมองอันธพาลตัวร้ายอย่างเย่เชียนด้วยความเคียดแค้น แต่เมื่อเห็นท่าทางของเขาที่ยังดูอารมณ์ดีอยู่ มันก็ยิ่งทำให้เธอโกรธมากขึ้น แต่เธอก็พยายามระงับความโกรธเอาไว้เพราะจะมีเหตุอันใดกันเล่าที่เธอจะต้องลดตัวไปหัวเสียกับไอ้เจ้าอันธพาลคนนี้ นอกจากนั้น ถ้าหากเธอยิ่งแสดงความโกรธออกมา มันก็ยิ่งเข้าทางเย่เชียน เธอจึงไม่ปล่อยให้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการเพราะอีกไม่นานเมื่อไปถึงสถานีตำรวจ เธอจะแก้แค้นไอ้ผู้ชายบ้านี่อย่างสมศักดิ์ศรีให้ได้เลยทีเดียวเชียว

ในไม่ช้ารถก็วิ่งมาถึงสถานีตํารวจ หวังยู่และเจ้าหน้าที่อีกคนพาเย่เชียนเข้าไปข้างใน

เย่เชียนเดินเข้าไปโดยที่ไม่สนใจสิ่งใดราวกับว่าเขามาเดินที่สวนหลังบ้านของตัวเองแล้วชมนกชมไม้สูดอากาศอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ในกรมเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของหวังยู่ในขณะที่พาตัวเย่เชียนเข้ามา พวกเขาก็รีบกุลีกุจอหลีกทางให้ พวกเขาไม่เข้าใจว่าทําไมเธอถึงได้ดูโกรธเคืองขนาดนั้น หรือว่านั่นอาจจะเป็นเพราะประจำเดือนของเธอมาก็เป็นได้

เย่เชียนถูกผลักเข้าไปในห้องสอบสวน สองมือของเขาถูกล็อกด้วยกุญแจมือติดไว้กับเก้าอี้แต่เขาก็ไม่ขัดขืนและเพียงแค่นั่งรอเฉย ๆ เท่านั้น รอที่จะได้เห็นฝีมือการสอบสวนของตํารวจสาวพราวเสน่ห์ทว่าหัวรุนแรงคนนี้

ไม่ว่าเธอจะงัดไม้ไหนออกมาใช้กับเขา เขาก็พร้อมตั้งรับ

“ออกไป!” หวังยู่พูดกับเจ้าหน้าที่ตํารวจชายอีกคนด้วยเสียงที่ดังมาก

เมื่อเห็นท่าทางฉุนเฉียวของหวังยู่ ตำรวจชายก็ไม่ลังเลรีบออกจากห้องสอบสวนไปในทันทีราวกับเขาเป็นนักโทษที่ได้รับนิรโทษกรรม เขาไม่กล้าคิดจะอยู่ต่อแม้เพียงเสี้ยววินาที หากเขายังอยู่หลังจากที่เธอเริ่มสอบสวนแล้ว เขาคงต้องเจอกับมรสุมความเดือดดาลของเธอเป็นแน่

และเมื่อเขาออกมา เพื่อนร่วมงานต่างก็รุมล้อมพร้อมถามสั้น ๆ ว่า

“เกิดอะไรขึ้นกันน่ะ ?”

“เย็นไว้พวก… เย็นไว้ ฉันรู้ว่าพวกแกจะถามอะไร แต่ขอให้ฉันได้ดื่มน้ำสักแก้วก่อนเพราะฉันยังตกใจไม่หายเลยโว้ย!”

ซุนจีเซียง เอามือทาบอก เขานึกถึงเหตุการณ์ตอนที่อยู่บนรถ ในตอนที่เย่เชียนพูดเกี่ยวกับหน้าอกของหวังยู่ว่ามันใหญ่เกินไป เขาคิดแล้วก็กลัวจริง ๆ ว่าเธอจะควักปืนขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกเข้ากลางกบาลของเย่เชียน แต่ท้ายที่สุดแล้วเธอกลับไม่ทําอะไรเลย ได้แต่นั่งเก็บกดอยู่เงียบ ๆ

มาถึงตอนนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าเธอรอเวลาเอาคืนอยู่นั่นเอง

“เอ้า! พูดสิเร็ว ๆ มันเกิดอะไรขึ้นกัแน่ ? ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ?” เพื่อนร่วมงานทั้งหลายต่างรีบร้อนขอคำตอบ

“เอ่อ… เขาคืนคนที่ทําร้ายเจิ้งต้าฟู พวกแกรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับหวังยู่ตอนอยู่บนรถ ?” ซุนจีเซียงถาม

“แกก็บอกมาซักทีสิโว้ย… เล่นลิ้นอยู่นั่นแหละ!” เพื่อนร่วมงานต่างรออย่างใจจดใจจ่อ แม้ว่าพวกเขาจะคาดเดาคําตอบที่เป็นไปได้แล้วก็ตาม

“เย่เชียนคนนั้นพูดถึงหน้าอกของหวังยู่ว่ามันใหญ่เกินไปน่ะสิ!” ซุนจีเซียงตอบ

“เฮ้ยยยย!”

เพื่อนร่วมงานทั้งหมดร้องขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน พวกเขารู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง นัยน์ตาพวกเขาหดเล็กลงและมองเข้าไปที่ห้องสอบสวนพลางคิดว่าเย่เชียนคงจบสิ้นแน่แล้วในวันนี้ เพราะต่อให้หัวหน้ามาห้าม เธอก็คงไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

“เอ้า!… ทุกคนทําอะไรกันอยู่ ? ไม่มีงานมีการทํากันหรือยังไง ?”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา และเมื่อทุกคนหันกลับไปมองก็พบหยางเหว่ยที่ยืนยิ้มอยู่ ทุกคนต่างรีบพากันแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว

หยางเหว่ย เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลกฏระเบียบประจำสถานีตำรวจนี้ เขาไม่ได้เก่งกาจอะไรเพียงแต่มีอิทธิพลของพ่อหนุนหลังให้เขาอยู่ และทุกคนรู้ดีว่าเขาชอบกดขี่ตํารวจและเพื่อนร่วมอาชีพด้วยกันเองเป็นงานอดิเรก

หยางเหว่ยมองอย่างงุนงงไปยังห้องสอบสวน เขากวักมือเรียกซุนจีเซียงมาถามว่า

“แกเห็นเสี่ยวยู่บ้างไหม ?”

ในกรมตํารวจต่างรู้กันดีว่านายน้อยหยางนั้นกําลังไล่ตามจีบหวังยู่อยู่ เป็นที่น่าแปลกใจนักที่คนที่ประสบความสําเร็จเช่นเขากลับไม่อยู่ในสายตาของหวังยู่เลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ไม่ถอดใจยังคงตามตื้อเธออยู่ไม่เลิก