ตอนที่ 1109 ความจริงที่เกิดขึ้น

ตอนที่ 1109 ความจริงที่เกิดขึ้น

………………..

จากการกระทำระหว่างตอนกลางวันกับตอนกลางคืนนั้นเย่เชียนรู้สึกว่าจงฮุ่ยคนนี้ผิดปกติอย่างมากแต่เย่เชียนไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่ามันคืออะไรกันแน่ อย่างไรก็ตามสิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในเหตุการณ์ที่แม่ของหลัวสุ่ยตายและนั่นก็คือจงโหลวซานฆ่าแม่ของหลัวสุ่ยทางอ้อม

คำพูดดังกล่าวดูเหมือนว่าแผนการนี้จะถูกวางเอาไว้เป็นเวลานานแล้วและหมู่บ้านเมียวแห่งนี้ก็ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เห็นและเห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังมีแผนการที่สำคัญบางอย่างอีกด้วย เมื่อพิจารณาถึงเรื่องนี้เย่เชียนก็ตั้งใจฟังมากขึ้น

จงโหลวซานก็ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัดกับคำพูดของจงฮุ่ยและพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ไอ้ลูกสารเลวแกต้องการจะทำอะไรกันแน่?..แกต้องการทรยศต่อเผ่าของเรางั้นเหรอ?” หลังจากนั้นสักพักในที่สุดจงโหลวซานก็ระงับความโกรธในใจของเขาเอาไว้แล้วถอนหายใจและพูด “ทำไมแกถึงไม่เข้าใจสักทีเพราะตราบใดที่เรายึดครองอำนาจมาได้และถ้าหลัวสุ่ยไม่ได้รับการสนับสนุนจากพ่อของเธออีกต่อไปมันก็ไม่มีอะไรยากสำหรับเอ็งเลยไม่ใช่เหรอไง?”

จงฮุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยและครุ่นคิดอย่างรอบคอบจากนั้นก็พูดด้วยความใจเย็นว่า “ใช่!..ที่พ่อพูดมานั้นก็สมเหตุสมผล..ว่าแต่เมื่อไหร่เราจะเริ่มกันล่ะ?..ผมว่ายิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้นเพราะผมกลัวว่าถ้ามีอะไรผิดพลาดไปมันจะไม่เป็นผลดี”

“รออีกสักสองวันเพราะพวกหมอผียังไม่พร้อมแต่ตราบใดที่พวกเขาพร้อมเราก็สามารถลงมือได้ทุกเมื่อ..ถ้าเราฆ่าหว่านไห่ได้แล้วฉันก็จะแสร้งทำเป็นขับไล่พวกหมอผีเหล่านั้นไปจากผู้บ้านแบบนั้นฉันก็จะได้ความดีความชอบและเหมาะสมที่จะเข้ารับตำแหน่งผู้เฒ่าแห่งหมู่บ้านคนต่อไป” จงโหลวซานพูด “ว่าแต่คนจากสำนักถังกลับไปหมดหรือยัง..เราไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาทำลายแผนการของเราได้”

“พวกนั้นกลับไปตั้งแต่ตอนเที่ยวแล้วแต่ยังเหลืออีกหนึ่งคนที่ยังไม่ได้กลับไป” จงฮุ่ยพูด

“จำเอาไว้ว่าอย่าไปยุ่งกับเขาเพราะความแข็งแกร่งของสำนักถังในมณฑลเสฉวนนั้นไม่ธรรมดาและถ้าหากเราทำให้พวกเขาขุ่นเคืองล่ะก็มันจะไม่ดีต่อแผนการของเราในอนาคต” จงโหลวซานพูดต่อ “เอ่อ..ฉันได้ยินมาว่าวันนี้หว่านไห่ดูเหมือนจะมีเรื่องขัดแย้งกับตัวแทนสองคนของสำนักถังใช่มั้ย?”

“ใช่!..ผมเห็นว่าทั้งสองคนนั้นโกรธมากตอนที่พวกเขากำลังจะกลับไปและดูเหมือนพวกเขามาเพื่อข่มขู่หว่านไห่ด้วย” จงฮุ่ยพูด “นอกจากนี้ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของชายหนุ่มจากสำนักถังที่ไม่ได้กลับไปด้วยกับสองคนนั้นจะไม่ค่อยดีนัก..ดังนั้นถึงเราจะฆ่าเขาไปผมก็เชื่อว่าคนของสำนักถังก็คงจะไม่สนใจหรอก”

“ไร้สาระยังไงนั่นมันก็เป็นเรื่องของครอบครัวและสำนักอยู่ดีและไม่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะแย่แค่ไหนแต่มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะทำได้อยู่ดีเพราะถ้าเราฆ่าเด็กคนนั้นล่ะก็คนในสำนักถังจะต้องไม่พอใจกับการกระทำของเราเพราะนั่นเป็นการหยามเกียรติและศักดิ์ศรี” จงโหลวซานพูด “ความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้านเมียวของเรากับสำนักถังก็ไม่ค่อยจะดีนัก..ซึ่งที่ผ่านมาก็แค่ต่างคนต่างอยู่แต่ทว่าตอนนี้หว่านไห่ได้แข็งข้อกับสำนักถังเพราะงั้นฉันคิดพวกเขาคงจะจะไม่ยอมปล่อยไปอย่างแน่นอน”

“พ่อครับถ้าหากเราลองติดต่อไปหาคนจากสำนักถังบางทีพวกเขาอาจช่วยเราได้” จงฮุ่ยพูด

“อะไรกันแกไม่กลัวว่าพ่อหนุ่มจากสำนักถังจะแย่งหลัวสุ่ยไปจากแกงั้นเหรอ?..ถ้าพวกนั้นเสนอจะช่วยเราเพื่อแลกกับการได้แต่งงานกับหลัวสุ่ยล่ะแกจะทำยังไง?” จงโหลวซานกลอกตาไปมาแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าพวกสาวกของสำนักถังจะไม่ได้เรื่องแต่ถังจิงหนานไม่ใช่คนโง่และมันไม่ง่ายเลยที่จะขอให้เขาช่วยเพราะงั้นอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยจะดีกว่า” ไม่นานนักจงโหลวซานก็พูดต่อ “นอกจากนี้ด้วยความแข็งแกร่งของเหล่าหมอผีก็เพียงพอที่จะจัดการกับหว่านไห่แล้วเพราะงั้นเราไม่จำเป็นต้องไปขอให้ใครช่วยหรอก..อีกอย่างเมื่อไหร่ที่เราได้ขึ้นเป็นผู้นำและได้คัมภีร์ลับมาล่ะก็ในอนาคตมันจะไม่มีสำนักถังในมณฑลเสฉวนอีกต่อไป!”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเพราะความทะเยอทะยานของจงโหลวซานคนนี้ช่างสูงจริงๆ เมื่อเย่เชียนรู้เรื่องนี้แล้วเขาก็กำลังจะหันหลังกลับและจากไปแต่ทันใดนั้นเสียงของจงโหลวซานก็ดังมาจากข้างในอีกครั้งว่า “หืม..ตอนนี้หว่านไห่เริ่มจะทำตัวยิ่งใหญ่โออ่ามากขึ้นเรื่อยๆและในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาก็เริ่มที่จะจับผิดพวกเราและผู้อาวุโสมากขึ้นเรื่อยๆ..ยิ่งไปกว่านั้นเขายังกล้าที่จะพิธีกรรมแลกเปลี่ยนเลือดประจำเผ่าโดยไม่ได้รับอนุญาตเพื่อช่วยคนนอกอยากสาวน้อยที่ชื่อฉินหยูอีก..แค่เรื่องนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาก้าวลงจากตำแหน่ง!”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นและคำพูดของจงโหลวซานก็ยังคงกึกก้องอยู่ในใจของเขา “พิธีกรรมแลกเปลี่ยนเลือด?” ตามที่คาดไว้ว่าเย่เชียนเดาถูกแล้วเพราะมีบางอย่างเกิดขึ้นเมื่อฉินหยูอยู่ในหมู่บ้านเมียวจริงๆและดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่อันตรายมากด้วย

“พิธีกรรมแลกเปลี่ยนเลือดนั้นเป็นศาสตร์ลับของเผ่าเมียวและเป็นการใช้สายเลือดบริสุทธิ์ของเผ่าเมียวเพื่อถ่ายโอนเลือดเข้าสู่ร่างกายของคนธรรมดาดังนั้นเธอจึงมีพลังอันทรงพลังของเผ่าเมียวของเรา..พิธีกรรมการแลกเปลี่ยนเลือดมีมาช้านานและเป็นของชนเผ่าเมียวโบราณ..ดังนั้นถึงแม้ว่ามันจะถูกใช้โดยผู้เฒ่าก็ตามแต่ถังยังไงมันก็ต้องได้รับการอนุมัติจากเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดก่อน..แต่ทว่าหว่านไห่กลับไม่ขออนุญาตจากผู้อาวุโสก่อนแต่ยังทำพิธีกับคนนอกอีกด้วยเพราะงั้นเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้เพราะนี่คือการดูหมิ่นเทพผู้ยิ่งใหญ่ของเรา” จงโหลวซานพูด

“พ่อครับแล้วถ้าหากผู้เฒ่าหว่านไห่ไม่ช่วยเธอจริงๆแล้วพ่อจะปล่อยให้เธอตายอย่างงั้นเหรอ?” จงฮุ่ยพูด “แล้วทำไมพ่อถึงไม่ทำอะไรเลยล่ะ..ทำไมพ่อถึงสนใจเธอนักล่ะผมไม่เห็นข้อดีของฉินหยูเลยสักนิดเธอต่างจากหลัวสุ่ยของผมมากเกินไป”

“หืม..ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหว่านไห่จะใช้พิธีกรรมแลกเปลี่ยนเลือดเพื่อช่วยชีวิตฉินหยูเอาไว้จริงๆอีกทั้งยังช่วยให้เธอหนีไปจากที่นี่อย่างลับๆอีกด้วยเพราะงั้นฉันก็เลยทำอะไรไม่ได้..ยิ่งไปกว่านั้นคาถามนต์ดำที่ฉันใช้มันก็มาจากที่ฉันเห็นในคัมภีร์โบราณและถึงแม้ว่าพิธีกรรมแลกเปลี่ยนเลือดจะใช้กับฉินหยูก็ตามแต่ตอนนั้นเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่เพราะงั้นพลังแห่งเทพแม่หมอทั้งหมดจึงถูกส่งไปยังเด็กในท้อง” จงโหลวซานพูด