ตอนที่ 1345 ความมุ่งมั่นของจินเหว่ยห่าว

ตอนที่ 1345 ความมุ่งมั่นของจินเหว่ยห่าว

………………..

ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะต้องการต่อสู้กับโอ่วหยางอู๋เต๋อเพื่อพัฒนาขีดจำกัดของเขาก็ตามแต่เย่เชียนก็ไม่ได้หยิ่งทนงขนาดนั้นเพราะเขาไม่ใช่คนที่เล่นไพ่ตามกฎดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่เย่เชียนจะใช้กลยุทธ์รุมกินโต๊ะเพื่อจัดการกับโอ่วหยางอู๋เต๋อและตราบใดที่ตระกูลโอ่วหยางถูกทำลายลงได้มันก็ไม่สำคัญว่าจะใช้วิธีใด

อันที่จริงครั้งนี้เย่เชียนมาที่นี่เพื่อพูดคุยแบบสบายๆและให้ม่อหลงเตรียมตัวแต่เย่เชียนก็ยังไม่ได้คิดเกี่ยวกับการวางแผนหรือรายละเอียดใดๆเพื่อจัดการกับตระกูลโอ่วหยาง ซึ่งอำนาจและอิทธิพลหลักๆของตระกูลโอ่วหยางนั้นอยู่ในแวดวงธุรกิจซึ่งจริงๆ แล้วมันก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อเย่เชียนเลยเพราะเย่เชียนเชื่อว่าซ่งหลันสามารถจัดการบริษัทชิงหยุนกรุ๊ปได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยอาศัยความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจของเครือน่านฟ้ากรุ๊ป

ตราบใดที่สมาชิกในตระกูลโอ่วหยางถูกกำจัดไปทุกอย่างก็สามารถแก้ไขได้อย่างสมบูรณ์และถึงแม้ว่านี่จะไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของจินเหว่ยห่าวก็ตามแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากเพราะท้ายที่สุดแล้วเขาแค่ต้องการจะแก้แค้นโอ่วหยางหมิงซวนเท่านั้นแต่ทว่านั่นก็เท่ากับการท้าทายตระกูลโอ่วหยางทั้งตระกูลดังนั้นจินเหว่ยห่าวจึงไม่ได้ปฏิเสธใดๆ ซึ่งหลังจากเงียบไปพักใหญ่ๆจินเหว่ยห่าวก็เอ่ยปากถามว่า “เย่เชียน..ฉันมีเรื่องอยากจะถามนายหน่อยน่ะ”

เย่เชียนตกตะลึงไปครู่หนึ่งและพูดด้วยความประหลาดใจ “อะไรจะจริงจังขนาดนั้น..ถ้าพี่มีอะไรก็ถามมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจผม..พวกเราเป็นพี่น้องกันเพราะงั้นถ้าพี่มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”

จินเหว่ยห่าวหยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ปล่อยโอ่วหยางหมิงซวนให้ฉันจัดการเถอะ..ฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง!..ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่สามารถระบายความแค้นที่ฝังใจของฉันได้เลย”

เย่เชียนเคยพบเจอโอ่วหยางหมิงซวนมาหลายครั้งแล้วและถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นโอ่วหยางหมิงซวนต่อสู้ก็ตามแต่เย่เชียนก็เคยสืบข้อมูลเกี่ยวกับโอ่วหยางหมิงซวนและรู้มาว่าฝีมือของโอ่วหยางหมิงซวนในด้านศิลปะการต่อสู้นั้นไม่ค่อยดีนักแต่อาจจะดีกว่าจินเหว่ยห่าวก็เป็นได้ แต่ทว่าเย่เชียนก็เข้าใจจินเหว่ยห่าวได้เพราะถ้าหากจินเหว่ยห่าวไม่ได้ล้างแค้นเป็นการส่วนตัวจินเหว่ยห่าวก็จะไม่มีวันปล่อยวางความแค้นในใจไปได้ จากนั้นเย่เชียนก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร..เพราะงั้นผมจะให้พี่กับโอ่วหยางหมิงซวนได้สู้กันอย่างซึ่งๆหน้า” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อไป “แต่ผมคิดว่าทักษะการต่อสู้ของพี่จินยังตามหลังเขาอยู่นิดหน่อยเพราะงั้นพี่จินต้องระวังให้มากและอย่าประมาทล่ะ”

“ฉันเข้าใจดี” จินเหว่ยห่าวพูด “ถึงยังไงฉันก็ต้องฆ่าเขาด้วยมือของฉันเองไม่อย่างนั้นความแค้นในใจของฉันคงไม่สามารถลบล้างออกไปได้แน่ๆ..ฉันคงละอายใจต่อวิญญาณของเธอบนสวรรค์ไปจนตาย”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและไม่ได้พูดอะไรอีกเพราะจินเหว่ยห่าวได้ตัดสินใจไปแล้วดังนั้นมันจึงไม่สะดวกที่จะห้ามเขา อย่างไรก็ตามมันยังเร็วเกินไปและเมื่อถึงเวลาค่อยตัดสินใจกันอีกที ซึ่งถ้าหากจินเหว่ยห่าวตกอยู่ในอันตรายจริงๆเย่เชียนก็จะช่วยเขาอย่างลับๆ อย่างไรก็ตามในการต่อสู้ระหว่างคนสองคนศิลปะการต่อสู้และความแข็งแกร่งไม่ใช่เงื่อนไขเดียวที่กำหนดชัยชนะหรือความพ่ายแพ้เพราะมันยังมีอยู่หลายปัจจัยหลายอย่างและช่องว่างความสามารถระหว่างจินเหว่ยห่าวกับโอ่วหยางหมิงซวนก็ไม่ได้ห่างกันจนเกินไปและไม่ใช่ว่าจินเหว่ยห่าวจะไม่มีโอกาสประสบความสำเร็จเลย

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกันเสร็จแล้วและพวกเขาก็ไม่มีอะไรทำดังนั้นม่อหลงจึงพาเย่เชียนกับคนอื่นๆไปเดินชมรอบๆสำนักม่อจื๊อ เมื่อเทียบกับตระกูลอื่นๆแล้วสำนักม่อจื๊อเป็นสำนักที่เก่าแก่ที่สุดและอาคารภายในก็ยังคงเป็นรูปแบบโบราณและแน่นอนว่าสิ่งที่น่าแปลกที่สุดคือกลไกภายในสำนักเพราะถ้าหากม่อหลงไม่พูดล่ะก็เย่เชียนกับคนอื่นๆก็คงจะไม่รู้เลย

ไม่น่าแปลกใจเลยที่สำนักม่อจื๊อจะมีกลไกลับมากมายและหลายๆที่ก็ได้ติดตั้งอาวุธลับและกับดักมากมายซึ่งไม่ใช่เล็กๆน้อยๆเลย ซึ่งสถาโบราณเหล่านี้มีอานุภาพเหนือกว่ากับดักและห้องนิรภัยกันขโมยในสมัยปัจจุบันมากและเกรงว่าจะไม่มีใครเดินเข้าออกได้อย่างปลอดภัยแน่นอน

“สำนักม่อจื๊อมีมานับพันปีและถ้าพวกเขาไม่แข็งแกร่งแบบนี้ก็คงจะไม่กลายเป็นผู้อยู่จุดสูงสุดในบรรดาสำนักทั้งสี่และตระกูลหลักทั้งแปดหรอก” เย่เชียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆแล้วพูด

“ที่จริงแล้วสำนักม่อจื๊อเป็นเจ้าแห่งยุทธภพของโลกศิลปะการต่อสู้โบราณและเป็นเพราะความแข็งแกร่งขอสำนักม่อจื๊อนั้นจึงทำให้หลายๆฝ่ายและหลายๆกองกำลังไม่พอใจดังนั้นหลายๆฝ่ายจึงโจมตีสำนักม่อจื๊อกันมาโดยตลอดจนสำนักม่อจื๊อเริ่มสูญเสียกำลังและความแข็งแกร่งไปเรื่อยๆ..ซึ่งจากการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยและแต่ละราชวงศ์ก็ทำให้สำนักม่อจื๊ออ่อนแอลงเรื่อยๆแต่ก็ยังไม่มีใครสามารถรุกรานพวกเขาได้อยู่ดี..ซึ่งถ้าหากเป็นสมัยก่อนล่ะก็ต่อให้เป็นกองกำลังฝ่านไหนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสำนักม่อจื๊อเลย” หลินเฟิงพูด

“ที่จริงแล้วผมเพิ่งจะมารู้ทีหลังว่าในบรรดาเจ้าหน้าที่รัฐบาลในประเทศจีนทั่วทั้งประเทศมีอย่างน้อยๆ 30% ที่เป็นสาวกของสสำนักม่อจื๊อ” ม่อหลงยิ้มเจื่อนๆแล้วพูดต่อ “และยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ถอนตัวออกไปและไม่ใช่สาวกม่อจื๊อแต่พวกเขาก็ถือว่าเป็นครอบครัวของตระกูลม่อเพราะพวกเขากับตระกูลม่อมีความเกี่ยวข้องกันอย่างใกล้ชิด..ซึ่งถ้าพูดกันตามตรงแล้วล่ะก็สำนักม่อจื๊อเป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกศิลปะการต่อสู้โบราณเลยด้วยซ้ำ”

เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึเพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงแต่มันก็เป็นเรื่องปกติเพราะตั้งแต่สาวกหมิงม่อและอันม่อแยกออกจากกันสาวกหมิงม่อหลายก็คนก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในของสำนักม่อจื๊ออีกเลยดังนั้นจึงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของสำนักม่อจื๊อ เช่นเดียวกับหวงฟู่ชิงเตี๋ยนเพราะมีแค่ไม่กี่คนที่รู้ว่าเขาเป็นสาวกของสำนักม่อจื๊อ

เย่เชียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้างั้นอนาคตของพี่ก็คงมีตำแหน่งสูงๆได้ง่ายๆเลยน่ะสิ..ด้วยการสนับสนุนจากคนมากมายแล้วการได้ตำแหน่งทางการสูงๆน่าจะไม่ใช่เป็นปัญหาอะไร”

“ลืมมันไปซะเถอะบอส..ถ้าฉันได้เป็นข้าราชการล่ะก็ฉันคงจะเบื่อตายกันพอดี” ม่อหลงพูด “ฉันชอบความเป็นอิสระและอยากจะพิชิตโลกนี้ไปกับบอสเรื่อยๆ”

“ผมไม่ได้เป็นอิสระขนาดนั้นหรอก..ฉันแค่ชอบที่จะต่อสู้เท่านั้นเอง” เย่เชียนเม้มริมฝีปากและพูดว่า “ผมอยากหาสถานที่เงียบๆเพื่อสนุกกับชีวิตที่เหลือเพราะตอนนี้ผมเหนื่อยนิดหน่อยจากเรื่องวุ่นวายต่างๆ..แต่ดูเหมือนว่าเบื้องบนจะไม่ยอมให้ผมได้พักเลยและสักวันเบื้องบนอาจคิดที่จะกำจัดผมก็ได้เพราะงั้นผมจึงต้องสร้างอำนาจและความแข็งแกร่งให้ได้มากๆแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าผมจะไม่ต้องกังวลกับสำนักม่อจื๊อแล้วเพราะสำนักม่อจื๊อมีอำนาจมากเพราะงั้นผมเดาได้เลยว่าพวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรพี่อย่างแน่นอน..ไม่แปลกใจเลยที่ทัศนคติของตาเฒ่าพวกนั้นดีขึ้นมากเมื่อเร็วๆนี้..แต่พี่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกเพราะดูเหมือนว่ามันยังมีอีกหลายวิธีที่จะมีความสุขกับชีวิตได้..พี่ม่อหลงก็ด้วยล่ะหาเวลาว่างๆไปเที่ยวและใช้ชีวิตสบายๆกันบ้าง”

“นายคือคนที่ไม่สามารถที่จะมีชีวิตธรรมดาๆไปตลอดทั้งชีวิตจริงๆ..แต่ถ้าหากนายต้องการจะสนุกกับชีวิตโดยไร้ซึ่งความกังวลล่ะก็ฉันเชื่อว่ารออีกสักสองสามปีแล้วนายจะกลายเป็นราชาที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องได้อีก” หลินเฟิงพูดแล้วหัวเราะเบาๆ