ตอนที่ 1356 เกลี้ยมกล่อมคืนดี

ตอนที่ 1356 เกลี้ยมกล่อมคืนดี

………………..

ในเกมหมากรุกทั่วไปคนที่เดินก่อนมักจะมีไหวพริบในการจู่โจมซึ่งสอดคล้องกับนิสัยของเย่เชียนอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นต่อสู้หรืออะไรเย่เชียนก็ไม่ค่อยใช้กลยุทธ์การตั้งรับเพราะเมื่อหลินจินไท่สอนมวยไทชิกับเย่เชียนในตอนนั้นเขาก็เคยพูดเอาไว้ว่าหากแก่นแท้ของมวยไทชินั้นแท้ที่จริงแล้วคือการรุกนั่นเอง

อย่างไรก็ตามหลินจินไท่ยังบอกความจริงกับเย่เชียนว่าทุกๆอย่างมันไม่แน่นอนเช่นเดียวกันกับศิลปะการต่อสู้เพราะบางครั้ง การรุกก็มักจะเป็นการป้องกันที่ดีที่สุดเช่นกันดังนั้นมวยไทชิจึงเป็นสิ่งที่คาดเดายาก

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเย่เชียนถึงไม่ค่อยใช้มวยไทชิและมักจะใช้มวยปาจี๋แทนที่เน้นการรุกเพราะมันสอดคล้องกับนิสัยของเย่เชียนแต่เกมหมากรุกก็เหมือนกับสงครามเพราะเย่เชียนเก่งในด้านการวางแผนและลากถังฮงเข้าสู่กับดักทีละขั้นตอน

หลังจากนั้นไม่นานเย่เชียนก็ได้เปรียบจนถังฮงเสียเบี้ยทหารจนไม่มีตัวไหนที่จะหยุดเย่เชียนได้อีกดังนั้นถังฮงจึงยอมจำนนและเย่เชียนก็ส่ายหัวอย่างลับๆเพราะดูเหมือนว่าถังฮงจะเป็นเซียนหมากรุกตัวปลอมเพราะทักษะหมากรุกของถังฮงก็ไม่ได้สูงนักและถือได้ว่าอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น ซึ่งในตอนแรกถังฮงโอ้อวดว่าเขาจะยอมทิ้งรถม้าเพื่ออ่อนข้อให้เย่เชียนแต่ตอนนี้ถังฮงกลับพ่ายแพ้ซึ่งทำให้ถังฮงรู้สึกอายเล็กน้อย

“หมากรุกก็เหมือนชีวิตและการประเมินศัตรูต่ำเกินไปมักจะสร้างความสูญเสียให้กับตัวเองและอาจควบคุมไม่ได้อีก” เย่เชียนพูด “เราต้องอย่าถูกล่อลวงด้วยผลประโยชน์ในทันทีและอย่าเพิกเฉยต่อความสามารถของตัวหมากรุกของคุณทุกตัว..การพิชิตโลกนั้นเราต้องอาศัยพวกพ้องเพราะมันไม่มียอดมนุษย์คนไหนที่สามารถพิชิตโลกได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกครับดังนั้นถ้าหากลุงฮงทิ้งตัวหมากรุกตัวอื่นๆเพื่อจะโจมตีตัวหมากรุกตัวที่สำคัญไปคุณก็จะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน”

“ฉันขอลองอีกครั้ง!” เห็นได้ชัดว่าถังฮงไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้

เย่เชียนก็ยิ้มและตั้งตัวหมากรุกขึ้นอีกครั้งแต่ไมได้พูดอะไร

เย่เชียนก็ยิ้มแล้วไม่เกรงใจจากนั้นก็เริ่มเดินหมากก่อนเช่นเคย ซึ่งคราวนี้เย่เชียนก็ใช้กลยุทธ์บุกอย่างเดียวราวกับเทพสงครามและไม่นานหลังจากถังฮงสูญเสียรถม้าเย่เชียนก็สร้างสถานการณ์หลังเหตุการณ์นี้ได้สำเร็จและรุกฆาตทันที เมื่อเห็นแบบนั้นถังฮงก็ตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบเพราะเขาถูกหลอกถึงสองครั้งติดต่อกัน

“อย่าเพิกเฉยต่อพวกพ้องของตัวเองเด็ดขาดเพราะสุดท้ายแล้วคิงของคุณก็จะขยับไปไหนไม่ได้และไม่มีทางที่จะพลิกสถานการณ์ได้เลยแบบนั้นลุงฮงจะชนะได้ยังไงและท้ายที่สุดเบี้ยของลุงฮงก็จะกลายเป็นเครื่องมือที่คนอื่นหลอกใช้นั่นเอง” เย่เชียนพูด

ถังฮงก็ถอนหายใจอย่างเงียบๆและพูดว่า “ถ้าเอ็งมีอะไรจะพูดก็พูดออกมาตรงๆเลย..เอ็งไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอะไรเพราะพวกเราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันเพราะงั้นอย่าเกรงใจกันเลย”

เย่เชียนยิ้มและพยักหน้าแล้วพูดว่า “ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าลุงฮงพูดอะไรกับโอ่วหยางหมิงซวนก่อนหน้านี้แต่ถ้าผมเดาไม่ผิดโอ่วหยางหมิงซวนจะต้องโน้มน้าวให้ลุงฮงแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักใช่ไหม?”

ถังฮงก็พยักหน้าและพูดว่า “ใช่..เมื่อกี้นี้เขาพยายามทำแบบนั้นจริงๆและเขายังบอกว่าเขาสามารถขอให้ปู่ของเขาโอ่วหยางอู๋เต๋อออกมาเพื่อช่วยฉันได้ด้วย”

“แล้วลุงฮงคิดว่าไงล่ะ?” เย่เชียนถาม

“พูดตามตรงเลยฉันอยากที่จะเป็นเจ้าสำนักถังอยู่เหมือนกันแต่ฉันไม่สามารถทำสิ่งที่ละเมิดความสัมพันธ์และมโนธรรมของมนุษย์ได้เพราะถ้าฉันต้องฆ่าพ่อของตัวเองฉันจะยังคงเป็นมนุษย์อยู่งั้นเหรอ?..เพราะงั้นถึงแม้ว่าฉันอยากจะเป็นเจ้าสำนักมากแค่ไหนแต่ถ้าทำแบบนั้นเหล่าสาวกและลูกศิษย์จะเชื่อฟังฉันอย่างจริงใจหรือเปล่าล่ะ?” ถังฮงพูด

“ถ้าลุงฮงคิดแบบนี้จริงๆผมก็โล่งใจ” เย่เชียนพูด “จริงๆแล้วความสำเร็จของคนๆนึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิทธิ์และโอกาสที่เรามีเพราะในความคิดของผมมันขึ้นอยู่กับพวกพ้องและคนรอบข้างที่เรามีต่างหากเพราะงั้นถึงแม้ว่าลุงฮงจะมีอำนาจในโลกใบนี้แต่ถ้าลุงฮงไม่มีแม้แต่พวกพ้องและญาติพี่น้องล่ะก็ลุงฮงก็จะโดดเดี่ยวตัวคนเดียวและไม่มีใคร..ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากลุงฮงต้องการพัฒนาสำนักถังในอนาคตมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับลุงฮงคนเดียวเพราะมันต้องการสาวกทั้งหมดของสำนักถังเพื่อพัฒนาร่วมกันไปเรื่อยๆ” เย่เชียนพูดต่อ “บอกตามตรงนะถ้าลุงฮงเลือกทำอย่างนั้นจริงๆผมจะเป็นคนแรกที่ฆ่าลุงฮงอย่างแน่นอน..ว่ากันว่าคนที่ไม่รู้จะไม่มีความผิดแต่ตอนนี้ลุงฮงเข้าใจความจริงข้อนี้อย่างแจ่มแจ้งแล้วแต่ยังเลือกที่จะทำอย่างนั้นผมก็จะไม่มีวันให้อภัยลุงฮงเด็ดขาด..เพราะงั้นผมหวังว่าจะได้เห็นทุกคนอยู่อย่างสันติและปรองดองกันและตราบใดที่ลุงฮงทำแบบนั้นผมเชื่อเลยว่าสำนักถังจะมีอนาคตที่รุ่งโรจน์และผมกับเขี้ยวหมาป่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยสนับสนุนสำนักถังเอง”