ตอนที่ 1379 เล่นๆ

ตอนที่ 1379 เล่นๆ

………………..

เย่เชียนนั่งอยู่บนเครื่องจัมป์โดยมีเย่หลินนั่งอยู่ข้างๆ แล้วชำเลืองมองเธอและพูดว่า “เป็นยังไงบ้างหนูกลัวไหม?”

เย่หลินก็รู้สึกกลัวเล็กน้อยเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเล่นเครื่องเล่นนี้ดังนั้นเธอจึงประหม่าอยู่บ้าง “ถ้าหนูกลัวล่ะก็ตอนนี้หนูยังเปลี่ยนใจทันนะไม่อย่างนั้นหนูจะเปลี่ยนใจอีกไม่ได้แล้วหลังจากที่เครื่องเล่นเริ่ม” เย่เชียนพูด

เมื่อได้ยินแบบนั้นเย่เชียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “หนูไม่กลัวหรอกเพราะในเมื่อหนูตัดสินใจแบบนี้แล้วหนูก็ต้องยอมเสี่ยง..ซึ่งถ้าหากหนูไม่สามารถก้าวผ่านความกลัวระดับนี้ไปในอนาคตหนูก็คงจะทำอะไรไม่ได้หรอก”

เย่เชียนก็ชำเลืองมองเธอด้วยความประหลาดใจและพยักหน้าเล็กน้อยเพราะคำพูดของเย่หลินนั้นเป็นดูผู้ใหญ่มากและมันไม่ใช่คำพูดที่เด็กจะสามารถพูดออกมาได้เลยดังนั้นเย่เชียนจึงชื่นชมเธอมาก เธอกล้าหาญและมีนิสัยเหมือนเย่เชียนเพราะในตอนนี้ระหว่างที่เครื่องจัมป์ลอยขึ้นไปอย่างช้าๆ ที่ความสูงมากกว่า 400 เมตร ซึ่งใครๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนแรงและมีอาการหวิวๆ วูบวาบและเมื่อมองลงไปก็เห็นคนที่อยู่ด้านล่างตัวเล็กราวกับมดแต่เย่หลินกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่หลับตาและใช้มือจับที่จับของเครื่องเล่นแน่นราวกับว่าเธอต้องการสัมผัสกับประสบการณ์นี้อย่างถึงที่สุด

ทันใดนั้นเครื่องจัมป์ก็ดิ่งลงมาจนหัวใจของคนที่กำลังเล่นเครื่องเล่นนี้เหมือนจะกระโดดทะลุออกมาจากอก ซึ่งหลังจากที่เครื่องเล่นขึ้นๆ ลงๆ อยู่สองสามครั้งเครื่องก็ค่อยๆ หยุดลงและใบหน้าของเย่หลินก็ซีดและดูหวาดกลัวเล็กน้อย

จากนั้นเย่เชียนก็ปลดเข็มขัดนิรภัยให้กับเย่หลินแล้วอุ้มเธอมาแล้วปล่อยเธอลงที่พื้น ในเวลานี้ใบหน้าของเย่หลินก็ดูหวาดผวาเล็กน้อย “เป็นไงบ้าง? ..เป็นอะไรหรือเปล่า?” เย่เชียนถามด้วยความเป็นห่วง พูดตามตรงเขายังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในใจและเขาก็เสียใจที่ปล่อยให้เย่หลินทำแบบนี้

เมื่อเย่หลินกำลังจะเปิดปากของเธอเพื่อจะพูดอะไรบางอย่างแต่เธอก็อาเจียนออกมา จากนั้นเย่เชียนก็รีบหยิบทิชชู่ออกมาเช็ดปากให้เธอแล้วตบหลังเธอเบาๆ ในเวลานี้เย่ห่าวหรานก็เดินเข้ามาพร้อมกับพึมพำว่า “นี่เอาน้ำไปบ้วนปากสักหน่อยสิ!” ขณะที่พูดเขาก็ยื่นน้ำแร่ในมือให้

ในช่วงเวลาสั้นๆ เย่เชียนยังค้นพบสิ่งหนึ่งก็คือเย่ห่าวหรานแตกต่างไปจากเด็กหลายๆ คนเพราะเขาไม่เคยดื่มเครื่องดื่มอื่นๆหรือน้ำอัดลมหรือดื่มนมหรือชาสมุนไพรแต่เขาดื่มแค่น้ำแร่เท่านั้นและเย่เชียนก็ยังเคยถามเด็กคนนี้ว่าทำไมและเขาก็บอกว่าเครื่องดื่มเหล่านั้นมีสารปรุงแต่งมากเกินไปผสมอยู่ในนั้น

จากนั้นเย่หลินก็หยิบน้ำแร่มาบ้วนปากแล้วมองไปที่เย่ห่าวหรานแล้วพูดว่า “นี่ห่าวหรานน้องรู้อะไรไหมว่าถ้าน้องไม่ผ่านสิ่งนี้ไปได้น้องก็จะไม่มีวันประสบความสำเร็จในชีวิต..พี่สาวน่ะอยากจะเป็นเหมือนพ่อให้ได้และจะกลายเป็นวีรสตรีที่ไม่มีใครเทียบได้อีกในอนาคต”

“เป็นเหมือนพ่องั้นเหรอ..หึ!” เย่ห่าวหรานกลอกตาไปมาแล้วหันหน้าหนีไป

เย่เชียนก็ถึงกับผงะและพูดว่า “ให้ตายเถอะเจ้าหนู..สายตาแบบนั้นหมายความว่าไง? ..ลูกคิดอะไรอยู่? ..นี่ลูกำลังดูถูกพ่ออยู่ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ว่าผมดูถูกพ่อนะแต่พูดตามตรงเลยว่าถึงพ่อจะเก่งแค่ไหนแต่พ่อก็ไม่ได้ทำได้ดีไปหมดทุกเรื่องหรอก..ตลอดทั้งปีพ่อเอาแต่วิ่งไปรอบๆ ไม่รู้เลยว่าเหนื่อยแค่ไหน” เย่ห่าวหรานพูด “ผมคิดว่าผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงควรจะยืนอยู่เบื้องหลังและสั่งการทุกอย่างจากระยะไกลเท่านั้น” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่ห่าวหรานก็พูดต่อ “ถ้าพ่อยังเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยๆ พ่อก็จะสูญเสียตัวตนไปในที่สุด”

“พ่อบอกตามตรงเลยนะว่าพ่อพึ่งพาแม่ของลูกมาเสมอและนั่นก็เป็นเหตุผลที่ลูกเกิดมา” เย่เชียนยิ้มและพูด แน่นอนว่าเย่เชียนเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของเด็กคนนี้อยู่ในใจและนี่คือความจริงเพราะผู้บังคับบัญชานั้นเหนื่อยกว่าผู้ใต้บังคับบัญชาหลายเท่า อย่างไรก็ตามมันก็ไม่ง่ายเลยที่จะทำทุกอย่างได้จากระยะไกลโดยการคอยสั่งการอยู่เบื้องหลัง

เย่ห่าวหรานกลอกตาไปมาแล้วหันหน้าหนีไปและไม่สนใจเย่เชียนอีก เมื่อเห็นแบบนั้นเย่เชียนก็หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาเถอะพ่อก็ทำทุกอย่างเท่าที่จะสามารถทำได้และคงไม่สามารถเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในแบบที่ลูกพูดได้หรอกเพราะงั้นพ่อจึงต้องฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้กับลูกๆ แล้วมาคอยดูกันมาว่าจะสามารถบรรลุสิ่งนั้นได้ในภายภาคหน้าหรือเปล่า..แต่ขอแค่อย่าเป็นคนที่ไม่เอาไหนแค่นั้นก็พอไม่อย่างนั้นพ่อจะเป็นคนสั่งสอนลูกเอง”

“หึ..” เย่ห่าวหรานเบะปากของเขาโดยไม่สนใจเย่เชียน

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่ห่าวหรานก็พูดต่อ “อ๋อใช่เมื่อกี้แม่โทรมาบอกว่าแม่ถูกลวนลามในห้างน่ะพ่อจะไปหาแม่หรือเปล่า?”

เย่เชียนตกตะลึงและรีบพูดว่า “หือ!..แล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ? ..นี่ลูกไม่กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของแม่เลยเหรอ?”