ตอนที่ 145 บ้าไปแล้ว

เพล้ง!

ลูกน้องของซือตู้ลิเหรินเพิ่งจะพูดจบไปแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาที แต่หวันชุนหัวก็มือไวทุบหัวเขาด้วยขวดไวน์เสียแล้ว ลูกน้องคนนั้นรู้สึกเจ็บปวดและค่อย ๆ ถอยห่างออกไปสองสามก้าว มือของเขากุมอยู่ที่หัวของตัวเองซึ่งมันเต็มไปด้วยเลือด

“ช่วยไม่ได้… แกอยากมายืนทำหน้าโง่แถวนี้ทำไมวะ ?” หลังจากที่หวันชุนหัวพูดเสร็จ เขาก็มองไปที่จ้าวไถ่จู้อย่างเย้ยหยันราวกับต้องการจะสื่อว่า ‘เป็นยังไงบ้างพวก… ฉันไม่ได้ดีแต่พูดนะเว้ย’

จ้าวไถ่จู้ถอนหายใจพรืดพลางมองไปที่หวันชุนหัวผู้โง่เขลา จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “ไอ้โง่เอ้ย! เขาเพิ่งจะเริ่มพูดเอง นายไปตีหัวเขาทำไม ?”

หวันชุนหัวตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นตอบอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ไอ้บ้าเอ้ย…! ฉันก็ทำตามนายไง”

จ้าวไถ่จู้มองหวันชุนหัวอย่างหมดหนทาง จากนั้นก็พูดอย่างเฉยเมยว่า “นายนี่มันโง่จริง ๆ นายไม่เห็นเหรอว่าคนพวกนี้น่ะเป็นผู้คุมบาร์ นายยังไม่ได้ถามเขาเลยด้วยซ้ำว่าเจ้านายของพวกเขาคือใคร แต่นายกลับตีหัวเขาไปแล้ว”

หวันชุนหัวกำลังหงุดหงิดและฉุนเฉียวอย่างมาก ทว่าเขากลับเถียงจ้าวไถ่จู้ไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่ดื่มไวน์ต่อด้วยท่าทางพึงพอใจ

ขณะที่พูดคุยกันอยู่นั้น จู่ ๆ ลูกน้องของซือตู้ลิเหรินที่มาด้วยกันอีกคนหนึ่งก็ได้ฉวยขวดไวน์ขึ้นมาจากบนโต๊ะพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว

ม่อหลงรีบขยับไปยืนอยู่ตรงหน้าของเย่เชียนอย่างเป็นธรรมชาติ ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของคนระดับเย่เชียนจะไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องก็ตาม แต่มันก็เป็นหน้าที่ของเขาในฐานะสมาชิกทีม และเขาก็จะไม่ละเลยต่อหน้าที่นี้

ส่วนจ้าวไถ่จู้นั้นก็ไม่ลังเลเลย เขากระโดดขึ้นไปบนโต๊ะแล้วกระโจนเข้าใส่ลูกน้องของซือตู้ลิเหรินทันที ซึ่งในขณะที่เขากระโจนเข้าไปนั้น เขาก็ง้างหมัดของเขาเอาไว้รอแล้ว เมื่อปะทะเข้ากับคนพวกนั้น ลูกน้องทั้งสองคนก็กระเด็นกระดอนออกไปในทันที ร่างของทั้งคู่กระแทกเข้ากับโต๊ะอีกฝั่งทำให้โต๊ะนั้นกระจัดกระจายออก

ขณะที่หวันชุนหัวเองไม่ได้มีทักษะการต่อสู้อันเก่งกาจเหมือนกับจ้าวไถ่จู้ เขาจึงได้แต่จ้องมองจ้าวไถ่จู้สู้กับคนพวกนั้นอย่างตาไม่กะพริบ ทว่าหวันชุนหัวผู้ซึ่งมีประสบการณ์การต่อสู้เพียงน้อยนิดก็ตัดสินใจคว้าขวดไวน์ขึ้นมาแล้วรีบวิ่งเข้าไปร่วมด้วยอีกคน

ทางด้านม่อหลง เขาเองก็กำลังจะเข้าไปร่วมด้วยเช่นเดียวกัน แต่เย่เชียนได้หยุดเขาเอาไว้เสียก่อน เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยให้กับม่อหลงแล้วพูดว่า “นี่เป็นแค่การต่อสู้กันเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น พวกเขาไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะให้กลุ่มเขี้ยวหมาป่าเข้าไปต่อสู้ด้วยหรอก”

ม่อหลงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นทั้งเขาและเย่เชียนก็นั่งลงดื่มไวน์กันอย่างสบายใจ

การต่อสู้หนึ่งต่อสามนั้นทำให้หวันชุนหัวต้องตกอยู่ในช่วงเวลาอันแสนยากลำบากอยู่พอสมควร เขาถูกต้อนรับด้วยหมัดมากมายจากลูกน้องของซือตู้ลิเหริน ส่วนจ้าวไถ่จู้นั้นไม่มีปัญหาใด ๆ เลยในการต่อสู้ครั้งนี้ เขาทำได้ดีเลยทีเดียว หลังจากที่เขาเอาชนะคู่ต่อสู้ของตัวเองได้แล้ว เขาก็หยุดมองหวันชุนหัวอย่างใจเย็น

“ให้ตายเถอะพวก… ทำไมนายไม่มาช่วยฉันวะ ? มัวแต่ยืนเต๊ะท่าหล่ออยู่นั่นแหละ!” หวันชุนหัวพูดอย่างหมดหนทางเมื่อเขาเห็นจ้าวไถ่จู้ยืนมองเขาอยู่เฉย ๆ

“พี่หวันของเรายอดเยี่ยมมาก… ฉันก็แค่อยากเห็นฝีมือของพี่หวันให้เป็นบุญตาไม่ได้เหรอ ?” จ้าวไถ่จู้พูด

“นายมันโหดเหี้ยม… โอ๊ย!” พูดไม่ทันขาดคำหวันชุนหัวก็ถูกเตะเข้าอย่างจัง เขาร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

“อย่ามาอวดดีเพราะคิดว่าฉันเป็นแค่ลูกแมว… ฉันเป็นเสือนะเว้ย!” หวันชุนหัวตะโกน ขณะเดียวกันเขาก็คว้าขวดไวน์และทุบเข้าไปที่หัวของคู่ต่อสู้ของเขา พอไวน์ขวดนั้นแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หวันชุนหัวก็ฉวยเอาเศษแก้วขนาดพอดีมือขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วแทงมันลงบนขาของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี ในที่สุดลูกน้องสองคนของซือตู้ลิเหรินก็หมดสภาพและเหลือฝ่ายตรงข้ามเพียงคนเดียว

ขณะที่หวันชุนหัวกำลังเผลออยู่นั้น เขาก็ถูกขวดไวน์ตีเข้าไปที่หัวอย่างแรง มันทำให้เลือดสด ๆ ไหลลงมาจากหัวของเขาในทันที หวันชุนหัวหันกลับมาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างดุเดือด เมื่ออีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่เปื้อนเลือดของหวันชุนหัวและท่าทางของเขาที่เหมือนกับว่าเขากำลังจะเป็นบ้าไปแล้วนั้น มันก็ทำให้หัวใจของอีกฝ่ายรู้สึกอ่อนแอลง เขาทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

หวันชุนหัวไม่ยอมแพ้ เขาแทงเข่าเข้าไปที่ท้องอีกฝ่ายแล้วเตะเขาลงกับพื้น จากนั้นก็ตามลงไปนั่งลงบนตัวของเขาแล้วใช้กำปั้นทั้งทุบทั้งต่อยลงบนใบหน้าขอชายคนนั้นพร้อมกับตะโกนว่า “ตีฉันอีกสิวะ! ตีฉันสิวะ! มาสิวะ!”

การแสดงออกของหวันชุนหัวในตอนนี้นั้นเหมือนคนบ้าไปแล้วโดยสมบูรณ์

จ้าวไถ่จู้เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปดึงหวันชุนหัวออกมา พร้อมกับพูดว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว… มันจบแล้ว พอเถอะ! นายไม่ได้ต้องการจะฆ่าเขาหรอกใช่มั้ย”