ตอนที่ 165 บทเรียนในการมอบของขวัญ

“หวังเหว่ย! นี่คือการประดิษฐ์อักษรของหวังเหว่ย!” หวังปิงพูดอย่างตื่นเต้นหลังจากที่ได้เห็นผลงาน “คุณลักษณะและเอกลักษณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการประดิษฐ์อักษรของหวังเหว่ยที่เป็นผลงานชิ้นเอก มันจะต้องมีภาพในกวีนิพนธ์และบทกวีประกอบอยู่ในภาพ! ดูในภาพนี้สิ! มันเป็นภาพที่สวยงามอย่างธรรมชาติมาก! ในขณะเดียวกันมันยังเผยให้เห็นถึงความน่าสนใจของวิถีชีวิตที่สบายและสงบสุข… หวังเหว่ยนั้นเป็นตัวแทนของภูมิทัศน์แห่งกวีนิพนธ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในสมัยราชวงศ์ถัง! การประดิษฐ์อักษรโบราณของเขานั้นเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอื่นสามารถลอกเลียนแบบได้!”

เย่เชียนแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยและถามด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านหวังปิง! นี่เป็นผลงานของหวังเหว่ยจริง ๆ เหรอ ? ผมคิดว่าคนขายเขาโกหกผมเสียอีก ฮ่า ๆ ๆ คุณคงรู้ว่าผมน่ะเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการประดิษฐ์อักษรเลย แต่พอผมเห็นคนขายเขาพูดอย่างเคร่งขรึมและจริงจัง ซึ่งเขานั้นยังเป็นผู้มีพระคุณของผมอีก และในตอนนั้นผมรู้ว่าเขามีปัญหาทางการเงินผมจึงช่วยตอบแทนเขาด้วยการซื้อมา”

“โอ้… เสี่ยวเย่! ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี เสี่ยวเย่รู้มั้ยว่าภาพวาดชิ้นนี้มันมีมูลค่าเท่าไรในตลาดน่ะ” หวังปิงถาม ส่วนเย่เชียนส่ายหัว จากนั้นหวังปิงก็พูดต่อ “ผลงานชิ้นนี้มันมีมูลค่าอย่างน้อย ๆ เลยนะ สองล้านเหรียญสหรัฐ! นั่นคือแค่ขั้นต่ำของมันนะ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดและล้ำค่ามากที่สุดมันไม่ใช่ราคา แต่เป็นคุณค่าทางวัฒนธรรม สำหรับผู้ที่ชื่นชอบการประดิษฐ์อักษรหรือนักค้นคว้าทางประวัติศาสตร์แล้วนั้น ภาพวาดชิ้นนี้ถือได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของโลกเลยก็ว่าได้!”

“จากสิ่งที่ท่านหวังปิงพูดมานั้น แสดงว่าผมโชคดีพบสมบัติเข้าแล้วจริง ๆ สินะ ฮ่า ๆ ๆ ” เย่เชียนพูดต่อ “ในเมื่อท่านหวังปิงเป็นผู้ที่ชื่นชอบผลงานการประดิษฐ์อักษรขนาดนี้ งั้นคุณช่วยหาคนวงในมาซื้อมันไปจากผมหน่อยสิ”

“หือ ? เสี่ยวเย่ต้องการขายภาพวาดนี้หรือ ? เสี่ยวเย่คิดดีแล้วหรือยัง ? ผลงานชิ้นนี้มันมีค่ามหาศาลเลยนะ!” หวังปิงพูดด้วยความประหลาดใจ

“ผมเป็นแค่เด็กที่เข้าไม่ถึงรสนิยมแบบนี้ ผมไม่รู้จะเก็บมันเอาไว้ชื่นชมยังไงจริง ๆ ถ้าผมเก็บเอาไว้มันก็เปล่าประโยชน์สู้ขายเอาเงินยังจะดีเสียกว่า” เย่เชียนยิ้มและพูดต่อ “ผมไม่สามารถเข้าถึงมันได้จริง ๆ ครับ ท่านหวังปิงอย่างโกรธเคืองผมเลย”

“เสี่ยวเย่! ถ้าเสี่ยวเย่อยากขายจริง ๆ ก็ขายให้ฉันสิ” หวังปิงพูดอย่างเร่งรีบ “เสี่ยวเย่ก็รู้หนิว่าฉันเป็นแฟนตัวยงของการประดิษฐ์อักษรภาพโบราณเหล่านี้ ฮ่า ๆ ๆ ”

“คือ… ถ้าท่านหวังปิงชอบมันขนาดนี้ ท่านก็รับมันไว้เถอะ… ถือว่าเป็นของขวัญที่ดีและเหมาะสมสำหรับผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่าน!” เย่เชียนพูดด้วยความยินดี

“โอ้! ไม่… ฉันไม่สามารถรับของขวัญที่มีค่ามหาศาลขนาดนี้ได้หรอก” หวังปิงพูดต่ออย่างเร่งรีบ “ในฐานะเพื่อนและมิตรภาพที่ดีของเรา ฉันไม่สามารถปล่อยให้เสี่ยวเย่สูญเสียสิ่งที่มีค่ามากมายขนาดนี้ได้หรอก แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินสดมากขนาดนั้น… ฉันขอผ่อนชำระให้เสี่ยวเย่เป็นงวด ๆ ไปก็แล้วกัน เสี่ยวเย่โอเคกับมันมั้ย ?”

“ในเมื่อท่านหวังปิงพูดมาเช่นนั้นแล้ว ผมก็ขอยอมรับอย่างนอบน้อมครับ ผมซื้อสิ่งนี้มาในราคาสองล้านแต่ไม่ใช่ดอลลาร์สหรัฐมันเป็นเพียงสกุลเงินหยวน เพราะงั้นผมจะขายให้คุณสองล้านหยวนตามราคาเดิมที่ผมซื้อมา… อีกอย่างผมไม่ได้รีบใช้เงิน ท่านหวังปิงก็ไม่ต้องรีบร้อนหรอกนะครับ” เย่เชียนพูด

ทุกคนเข้าใจเป็นอย่างดีว่าสิ่งที่เย่เชียนพูดมาทั้งหมดมันเป็นเพียงพิธีการ หวังปิงก็เห็นได้ชัดเช่นกันว่าเย่เชียนกำลังโกหกเขาอยู่ เพราะไม่ว่าคนคนนั้นจะโง่เขลาเพียงใดก็ตาม แต่พวกเขาก็จะไม่ใช้เงินจำนวนมากไปกับการซื้อผลงานการประดิษฐ์อักษรที่พวกเขาไม่รู้คุณค่าของมัน นอกจากนี้คนที่ขายผลงานชิ้นนี้ให้กับเย่เชียนก็คงไม่ใช่คนโง่ขนาดที่จะขายของมูลค่าขั้นต่ำสองล้านเหรียญสหรัฐในราคาสองล้านหยวนให้กับเย่เชียน ต่อให้คนคนนั้นร้อนเงินแค่ไหนก็ตาม แต่พ่อค้าของโบราณที่ได้ครอบครองของเช่นนี้แล้วก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขายในราคาสองล้านหยวน!

แน่นอนว่าเย่เชียนนั้นเข้าใจดีว่าถึงเขาจะพูดจาอย่างมีชั้นเชิงเช่นนั้น แต่หวังปิงก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมันได้อย่างง่ายดาย ทว่าในการมอบและให้ของขวัญนั้น เราต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับพิธีการในการให้ของขวัญอย่างมาก ถึงแม้ว่าในรูปแบบของเย่เชียนนั้นจะไม่ใช่แบบดั้งเดิมแต่ก็ไม่ได้ล้าสมัยเช่นกัน เพราะถึงยังไงหวังปิงก็มีความสนใจในการประดิษฐ์อักษรและภาพโบราณอย่างมากที่สุด

หลังจากที่ออกจากบ้านของหวังปิงแล้ว เย่เชียนก็ขับรถพาแจ็คกลับไปส่ง และภาพวาดนั้นก็ถูกวางเอาไว้โดยธรรมชาติ เพราะหวังปิงพูดด้วยวาจาด้วยตัวเองและยืนกรานที่จะซื้อมัน

“บอส! นี่มันไม่มากไปหน่อยเหรอ ?” แจ็คอดไม่ได้ที่จะถามในขณะที่พวกเขาอยู่ในรถ