ตอนที่ 17 การสนทนาของครอบครัว

ตอนที่ 17 การสนทนาระหว่างครอบครัว

หลี่ฮ่าวเหลือบมองไปยังหลินโรโร่วและยิ้มให้กับเย่เชียนอย่างมีเลศนัยพร้อมกับพูดว่า

“พี่สอง งั้นผมจะเข้าไปข้างในก่อนก็แล้วกัน พี่คุยกับเธอตามสบายเลย”

เย่เชียนเข้าใจความหมายของรอยยิ้มนั้นของหลี่ฮ่าวดี เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจอะไร ๆ เป็นตุเป็นตะไปเองเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเย่เชียนกับหลินโรโร่วอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เย่เชียนก็ไม่ได้คิดจะอธิบายเพราะต่อให้เขาอยากอธิบาย เรื่องแบบนี้มันก็ละเอียดอ่อนไม่ชัดเจนและยากที่จะอธิบายได้อยู่ดี

เย่เชียนไม่ได้คาดหวังว่าหลินโรโร่วจะกังวลและคิดกับเขาเช่นนั้น ความรู้สึกของเขาประหนึ่งอยู่ท่ามกลางเมฆหมอก

‘ผู้หญิงคนนี้ชอบเราจริง ๆ เหรอ ?’ เย่เชียนคิดในใจ

หลังจากมองตามหลี่ฮ่าวจนเขาเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยแล้ว เย่เชียนก็ยิ้มและพูดว่า

“ผมไม่เป็นไร ผมอยู่นี่แล้ว สบายดีทุกอย่าง ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ…”

เมื่อคืนนี้หลินโรโร่วทำงานกะกลางคืน เธอเข้าไปในห้องของหยางเจียนกัวและเห็นว่าเย่เชียนไม่ได้อยู่ที่นั่น เธอจึงถามถึงเขาจากชายแก่และได้รู้ว่าเย่เชียนถูกจับกุมตัวไปโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ เธอไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเป็นกังวลอย่างไม่รู้จบตลอดทั้งคืน

หลินโรโร่วไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเธอถึงรู้สึกร้อนใจราวกับถูกไฟแผดเผาให้ลุกเป็นไฟแบบนั้น เธอไม่มีกะจิตกะใจทำงานแม้แต่น้อย ในที่สุดเมื่อเธอเห็นเย่เชียนปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า หินในใจของเธอก็ถูกปลดปล่อยออกมา และเมื่อเธอได้ยินเสียงเขาพูด มันยิ่งตอกย้ำกับเธอว่าเขายืนอยู่ตรงนี้จริง ๆ ไม่ได้เป็นเพียงภาพจินตนาการในหัวของเธอ

หลังจากที่ตั้งสติได้ หลินโรโร่วก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังแสดงความตื่นเต้นออกมามากเกินไปแล้ว ใบหน้าเธอเริ่มแดงเพราะความเขินอายอย่างไม่รู้จบ แก้มของเธอเหมือนจะแตกระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อจากการยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“อะแฮ่ม… ดีแล้วที่คุณไม่เป็นอะไร งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

หลินโรโร่วเขินอายจนเธอไม่สามารถแม้แต่จะสบตาของเย่เชียนได้เลย แต่หางตาของเธอก็เห็นว่าเย่เชียนเหลือบมองเธอเช่นเดียวกัน และนั่นทำให้เธอรู้สึกมวนท้องอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากพูดจบ หลินโรโร่วก็รีบเดินออกไปราวกับว่าเธอกำลังวิ่งหนี

เย่เชียนจ้องท่าทีของหลินโรโร่วอย่างว่างเปล่า เขามองตามหลังเธอไป อยู่ดี ๆ ปากของเขาก็พูดขึ้นมาเองว่า

“เอ่อ… คืนนี้คุณว่างไหม ? ผมอยากชวนคุณไปทานอาหารค่ำด้วยกัน!”

หลินโรโร่วหยุดชะงัก แต่เธอก็ยังไม่กล้าหันกลับมา เธอได้แต่ตอบเบา ๆ ไปว่า

“วันนี้หกโมงเย็น… ฉันจะไปรอคุณที่ประตูทางเข้าโรงพยาบาลก็แล้วกัน…” หลังจากพูดจบ เธอก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องพยาบาล

หลินโรโร่วปิดประตูเสียงดังไล่หลังพลางยืนพิงประตูหายใจหอบ เธอตบแก้มที่แดงก่ำของตัวเองเบา ๆ ขณะที่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ ‘เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย ?’ แต่เมื่อนึกถึงคำเชิญชวนไปทานอาหารมื้อค่ำเมื่อครู่ หลินโรโร่วก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนยิ้มและหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ อย่างมีความสุข

……

ที่ห้องผู้ป่วย หลังจากที่เย่เชียนและหลี่ฮ่าวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อฟังจนจบแล้ว สองพี่น้องก็ขอตัวออกไปหาร้านอาหารเพื่อนั่งพูดคุยกัน ในตอนแรกพวกเขาต้องการเชิญพี่ชายคนโต ‘จ้าวกาง’ ให้มาด้วย แต่ก็ไม่มีใครรับโทรศัพท์ หลี่ฮ่าวเข้าใจไปว่าจ้าวกางอยู่ที่เมืองหลวงในเขตทหารและอาจจะไม่สะดวกที่จะรับสาย

อาหารทานเล่นเริ่มถูกทยอยนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะของสองพี่น้อง

หลี่ฮ่าวเริ่มบทสนทนาก่อน

“พี่สอง… พี่ไปอยู่ไหนมาตั้งหลายปี ? ทำไมพี่ไม่ติดต่อกลับมาบ้านของเราบ้างเลย ?”

“พี่ไปอยู่ต่างประเทศมา” เย่เชียนตอบสั้น ๆ

หลี่ฮ่าวรู้ว่าเย่เชียนคงไม่อยากพูดถึงมันสักเท่าไร และตัวเขาก็ไม่ได้อยากบังคับพี่ชาย เขาจึงพูดต่อไปว่า

“อ้อ! พี่สอง ตอนนี้เมืองทั้งเมืองมีจุดประสงค์ที่จะรักษาความสงบและความมั่นคงเป็นอันดับหนึ่ง หากพี่ทำเรื่องใหญ่อีก มันจะไม่ดีสำหรับพี่ นอกจากนี้ อีกฝ่ายก็ค่อนข้างที่จะมีอิทธิพลอยู่”

“เรื่องของพี่น่ะ พี่ไม่ว่าอะไรหรอก แต่เรื่องที่ทำร้ายพ่อ พี่ทนไม่ได้ น้องสาม… ตอนนี้แกลืมความเมตตาที่พ่อมีต่อพวกเราไปแล้วเหรอ ? ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อ ทั้งตัวแกและพี่จะมีโอกาสได้มากินข้าวกันที่นี่ ตอนนี้ไหม ? นายยังจะมีโอกาสได้เป็นถึงคนใหญ่คนโตขนาดนี้ไหม ?” เย่เชียนพูดอย่างเย็นชา