ตอนที่ 171 คนจริงไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ (1)

เย่เชียนหัวเราะแล้วสูบบุหรี่อีกรอบ เขาไม่ปฏิเสธคำพูดทั้งหมดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้เลย เพราะมันก็มีอยู่ตั้งหลายครั้งที่สังคมในความเป็นจริงมักจะเป็นแบบที่เขาว่า

เย่เชียนไม่ได้คาดว่าผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นจะเป็นน้องสาวของเหว่ยตงเซียน ถึงว่าเมื่อตอนที่เขาเห็นเธอแวบแรก เขาจึงรู้สึกว่าเธอหน้าคุ้น ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะกล้าหยิ่งผยองและฉุนเฉียวขนาดนี้ เพราะเธอไม่ได้พึ่งพารูปลักษณ์ของเธอ แต่เธออาศัยอำนาจและอิทธิพล จะมีสักกี่คนกันในเซี่ยงไฮ้ที่สามารถเปรียบเทียบและเผชิญหน้ากับเหว่ยตงเซียนได้กันล่ะ ด้วยสถานะของเธอที่เป็นถึงน้องสาวของเหว่ยตงเซียนมันจึงทำให้คุณค่าในตัวเธอเพิ่มขึ้นโดยธรรมชาติ

“คุณยังอยู่ในชั่วโมงการทำงานสินะ งั้นผมจะเข้าไปข้างในก่อน มันอาจจะมีอะไรสนุก ๆ ให้ดูก็ได้” เย่เชียนฉีกยิ้มและพูด

“ผมจำคุณได้แล้ว! คุณเป็นแฟนของพยาบาลหลินใช่มั้ย ? ไม่น่าล่ะผมถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุณมากเลย” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นพูด

เย่เชียนยิ้มแล้วพูดว่า “สายตาคุณเฉียบคมมาก”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเองก็ยิ้มด้วยความยินดีเป็นการตอบแทน “ช่วยไม่ได้นี่… ในเมื่อผมทำงานแบบนี้ ผมก็ต้องคอยสอดส่องดูแลเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ ใช่แล้ว! ผมอยากบอกคุณว่าคุณน่ะต้องระวังเซินหยวนคนนั้นเป็นพิเศษนะ เพราะผมเคยได้ยินมาว่าเขาคอยตามตอแยพยาบาลหลินอยู่”

เย่เชียนพยักหน้าและพูดว่า “ขอบคุณสำหรับคำเตือนของคุณนะครับ ผมจะคอยระวังก็แล้วกัน เอาล่ะ! คุณไปทำงานของคุณต่อเถอะ เดี๋ยวผมคงต้องขอตัวก่อน ไว้ว่าง ๆ เราค่อยมาคุยกันใหม่คราวหน้า” หลังจากพูดจบเขาก็โบกมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นแล้วเดินเข้าไปข้างในโรงพยาบาล

เมื่อเย่เชียนเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ตรงทางเดินของโรงพยาบาล มือข้างหนึ่งของเธอจับเอวของตัวเองเอาไว้ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งกำลังชี้ไปที่เซินหยวน

“คุณนี่มันไร้ยางอายจริง ๆ เซินหยวน! คุณอธิบายกับภรรยาของคุณมาซิว่าคุณมีความสัมพันธ์อะไรกับยัยจิ้งจอกตัวนี้ ? บอกฉันมา! อธิบายทุกอย่างให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้ เอาให้ละเอียดด้วย ถ้าไม่อย่างงั้นฉันจะจัดการกับคุณให้รู้สำนึกมันซะตรงนี้แหละ!”เธอสบถเสียงดังท่ามกลางสายตาหลายคู้ที่กำลังจ้องมองไปที่พวกเขา

เย่เชียนที่กำลังยืนดูอยู่ไกล ๆ นั้นสังเกตเห็นว่าหลินโรโร่วกำลังถูกหญิงวัยกลางคนขวางเธออยู่ที่ทางเดิน เย่เชียนเดาว่าเซินหยวนคงจะพยายามหาข้ออ้างบางอย่างเพื่อใช้ตามรังควานหลินโรโร่วอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าหญิงวัยกลางคนจะไม่รู้อะไรเลย ทว่าหากดูจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันกลับดูไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะดูเหมือนว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้ได้เตรียมตัวเพื่อมาที่นี่โดยเฉพาะ

เย่เชียนมั่นใจว่าหลินโรโร่วนั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเซินหยวนเลย แต่มันอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ก็ได้ ซึ่งในตอนนี้เย่เชียนก็ไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้จนเกินไป เขารีบวิ่งไปที่หลินโรโร่วเพราะท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นแฟนของเขาและเขาก็ไม่สามารถปล่อยให้เธอถูกกลั่นแกล้งแบบนี้ได้

เมื่อเซินหยวนต้องเผชิญหน้ากับคนเป็นภรรยาผู้ที่มีทั้งอำนาจและอิทธิพลสูงกว่าเขาอย่างมากนั้น เซินหยวนก็ไม่กล้าที่จะต่อต้านใด ๆ เลย เขาเพียงตอบอย่างอ่อนโยนว่า “โธ่! ทูนหัวจ๋า… ฉันถูกใส่ร้าย”

“ถูกใส่ร้ายงั้นเหรอ ? คุณว่าฉันพูดใส่ร้ายคุณอย่างงั้นเหรอ ? แล้วทำไมในโทรศัพท์มือถือของคุณถึงมีรูปถ่ายของยัยจิ้งจอกตัวนี้ล่ะ! ถ้าคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับยัยนั่น แล้วคุณจะมีรูปของเธอได้ยังไง” หญิงวัยกลางคนพูดขณะเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือในมือลงบนพื้นอย่างรุนแรงจนมันแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที จากนั้นเธอก็พูดต่อ “เซินหยวน! คุณรู้ใช่มั้ยว่าถ้าฉันสามารถทำให้คุณไต่เต้าตำแหน่งขึ้นไปสูงขนาดนี้ได้แล้ว ฉันก็สามารถทำให้คุณตกลงมาได้เช่นกัน!”

หลินโรโร่วมองไปที่เซินหยวนด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เข้าใจว่าในโทรศัพท์มือถือของเขามีรูปของเธอได้อย่างไร บางทีเขาอาจจะแอบถ่ายตอนที่เธอเผลอก็ได้ แต่เมื่อเธอเห็นเย่เชียนเดินเข้ามา ใบหน้าของเธอที่กำลังสงสัยอยู่นั้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที

“แม่ทูนหัว… ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง บางทีเพื่อนร่วมงานบางคนอาจจะเอามือถือของฉันไปถ่ายก็ได้” เซินหยวนพยายามอธิบาย “คุณรู้มั้ยว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณนั้นจะให้ฟ้าดินมาเป็นพยานพิสูจน์มันถึงความจริงใจของผมยังได้”

“คุณจะให้ฉันไปถามเทวดาฟ้าดินที่ไหนกันล่ะ อย่ามาไร้สาระหน่า ฮึ่ม! คุณบอกความจริงฉันมาดีกว่าว่ามันนานแค่ไหนแล้วที่คุณต้องทนอยู่กับภรรยาแก่ ๆ คนนี้น่ะ ? ในเมื่อคุณแอบมียัยจิ้งจอกซุกอยู่ข้างนอกนี่… ได้! จากนี้ไปคุณจะไม่ได้อะไรดี ๆจากฉันอีกต่อไปแล้ว” หญิงวัยกลางคนพูดโดยไม่ยับยั้งชั่งใจและฉุนเฉียวอย่างมาก