ตอนที่ 179 เมาแล้วพาล

“ไม่ยักรู้ว่าคนอย่างนายจะเป็นห่วงเรื่องที่บริษัทด้วย ?” ซ่งหลันถามพร้อมกับรอยยิ้ม

เย่เชียนมองเธอด้วยสีหน้าเศร้าหมองและพูดว่า “โธ่พี่! ผมถามจริงจังนะ”

“ฉันแค่แซวเล่นนิดเดียวเองหน่า ฮิ ๆ ๆ ” ซ่งหลันยังคงยิ้มอย่างซุกซน

“ช่างเถอะ… คิดซะว่าผมไม่ได้ถามอะไรเลยละกัน” เย่เชียนพูดอย่างหดหู่

ซ่งหลันยิ้มหวานแล้วมองหน้าเย่เชียน “ทำไมนายไม่สนใจฉันมั่งเลยล่ะ ? ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังพยายามแจกขนมจีบให้นายอยู่เนี่ย”

“โธ่! พี่หลันหลัน พี่จะมาแจกขนมจีบอะไรกับผมละคร้าบ เดี๋ยวพี่ก็มาเหวี่ยงใส่ผมอีกเวลาผมไม่ว่างจนไม่ได้มาสนใจพี่น่ะ” เย่เชียนพูด

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันทนไม่ไหวหรอก” ซ่งหลันยิ้มอย่างขมขื่นและพูดเปลี่ยนประเด็นว่า “ฉันเช่าตึกสำนักงานอยู่ตอนนี้น่ะและกำลังปรับปรุงโครงสร้างอยู่ คาดว่าอีกไม่นานก็คงย้ายมาประจำการได้แล้วล่ะมั้ง แต่เราก็ยังต้องหาบุคลากรประจำสาขาอีกอยู่ดี แล้วที่นี่มันก็ไม่เหมือนกับที่อเมริกา ฉันเลยไม่ค่อยมีตัวเลือกกับเขาสักเท่าไหร่”

“อืม…” เย่เชียนตอบเรียบ ๆ

เย่เชียนนั้นไม่เข้าใจกับเรื่องของการดูแลจัดการบริษัทเลยจริง ๆ เขาจึงเพิกเฉยต่อการจัดการบริษัทไปโดยชิ้นเชิง ทำให้เย่เชียนจึงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจที่น่านฟ้ากรุ๊ปกำลังทำอยู่มากนัก อย่างไรก็ตามเย่เชียนนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกังวลอะไร เพราะซ่งหลันนั้นเกิดมาเพื่อเป็นผู้บริหารโดยแท้ นอกจากความสามารถในการเป็นนักฆ่าแล้ว ความสามารถในการจัดการเรื่องต่าง ๆ ในบริษัทของเธอก็ยอดเยี่ยมมาก เธอบริหารธุรกิจของน่านฟ้ากรุ๊ปหลายประเภทอย่างเป็นระบบระเบียบ ทำให้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาธุรกิจของบริษัทก็เฟื่องฟูและเติบโตขึ้นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่รู้ว่าตอนนี้ทรัพย์สินของน่านฟ้ากรุ๊ปนั้นมีมูลค่าเท่าไหร่กันแน่ แต่เขาก็เชื่อว่ามันไม่ใช่น้อย ๆ เลย ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ยังมีรายได้ของกลุ่มเขี้ยวหมาป่าอีกทางหนึ่ง เย่เชียนจึงไม่ได้สนใจเลยว่าน่านฟ้ากรุ๊ปนั้นจะทำเงินได้เท่าไหร่ แต่เขากังวลในด้านของผลกระทบต่อเศรษฐกิจของประเทศหรือแม้แต่ทั่วโลกมากกว่า

“แล้วการจัดการแร่ทับทิมและแร่หยกในประเทศเมียนมาร์เป็นไงบ้าง ?” เย่เชียนถาม

“ฉันส่งคงไปที่นั่นเพื่อเตรียมสร้างโรงงานแปรรูปแล้วล่ะ เดี๋ยวพอโรงงานสร้างเสร็จแล้วเราก็จะขายผลิตภัณฑ์และส่งออกผ่านเครือข่ายการตลาดของน่านฟ้ากรุ๊ป” ซ่งหลันตอบ

“เยี่ยมไปเลย!” เย่เชียนตอบและพูดว่า “พี่หลันหลัน ขอบคุณมากนะ!”

เย่เชียนตอบอย่างจริงใจมาก แต่ซ่งหลันกลับผงะไปชั่วครู่ “เอ๊ะ! วันนี้นายกินยาลืมเขย่าขวดหรือไง ? ทำไมนายถึงพูดดีผิดปกติเนี่ย ? ฮิ ๆ ๆ ” ซ่งหลันพูดหยอกล้อ

เย่เชียนไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแต่จ้องมองเธออย่างโง่เขลา

……

หลังจากกินอาหารที่สั่งมาจนหมดแล้ว เย่เชียนก็ดื่มเบียร์สดไปทั้งหมดสี่แก้ว ขณะเดียวกันเขาก็พยายามควบคุมเจตจำนงที่ชั่วร้ายของเขาเอาไว้

ตรงหน้าของเย่เชียนนั้นมีของบางอย่างลักษณะดูแล้วคล้ายคลึงกับลูกชิ้นทอดวางอยู่ในถ้วย แต่เขากลับไม่กล้าที่จะกินมันเข้าไป ดูท่าเย่เชียนจะรู้สึกไม่ค่อยไว้วางใจกับของสิ่งนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันคือยาโด๊ป! เมื่อนานมาแล้วเย่เชียนเคยลองกินมันเข้าไปครั้งหนึ่ง ซึ่งมันทำให้น้องชายของเขาแข็งปึ๋งปั๋งตลอดทั้งคืน มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่ามันแข็งจนเขาสามารถใช้น้องชายของเขาเจาะทะลุกำแพงห้องได้ยังไงยังงั้น มันเป็นสิ่งที่วิเศษมาก!

เมื่อซ่งหลันเห็นเย่เชียนที่หน้าแดงก่ำและกระวนกระวายวิ่งไปที่ห้องน้ำ เธอก็หัวเราะอย่างซุกซนจนหน้าอกอันอวบอั๋นของเธอสั่นกระเพื่อมขึ้นลงไปตามจังหวะการหัวเราะ มันสั่นถึงขนาดที่จะทำให้สรวงสวรรค์สั่นคลอนได้เลยทีเดียว