ตอนที่ 189 การแก้แค้นของฟอลคอนจอห์น

เย่เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อยไปกับความรู้สึกที่คลุมเครือที่เกิดขึ้นในใจของเขา เขาคิดว่าป่านนี้หลินโรโร่วก็น่าจะเดินทางไปถึงแอฟริกาใต้แล้ว ถ้าอย่างนั้นคนที่ชายปริศนาพูดถึงนั่นคือใครกันล่ะ ? หรือชายปริศนาคนนี้อาจจะหมายถึงฉินหยู ? หรือว่าเขาจะพูดถึงจ้าวหยากันแน่ ?

“ฮันเตอร์ฟอลคอนจอห์นใช่มั้ย ?” เย่เชียนถามด้วยความไม่แน่ใจ แต่ทว่านอกเหนือจากฟอลคอนจอห์นแล้วเย่เชียนก็ไม่สามารถนึกถึงใครได้อีกในตอนนี้

“หึ ๆ ๆ ฉลาดไม่เบาเลยนี่ที่รู้ว่าฉันคือใคร ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าราชาหมาป่าเย่เชียนผู้ยิ่งใหญ่จะโรแมนติกได้ขนาดนี้! ชายผู้เป็นตำนานมีสาว ๆ ควงทั้งซ้ายขวา แถมทุกคนยังสวยระดับนางงามอีก! ตอนนี้นายไม่ต้องห่วงหรอก เพราะพวกเธอก็แค่กำลังมีความสุขกันอยู่ในสปา แต่ฉันไม่รู้หรอกนะว่าถ้าฉันเหนี่ยวไกไปแล้วผลมันจะเป็นยังไง” ฟอลคอนจอห์นพูดอย่างเยือกเย็น

เย่เชียนถึงกับผงะไปชั่วขณะและคิดกับตัวเองว่าผู้หญิงงี่เง่าสองคนนั้นจะไปทำบ้าอะไรกันที่สปาตั้งแต่เช้า มันคือเรื่องจริงหรือที่ผู้หญิงสองคนนี้จะไปที่นั่นอย่างที่ฟอลคอนจอห์นพูด ? พวกเธอคิดอะไรกันอยู่ ? ทว่าตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมามัวสนใจเรื่องนั้น เย่เชียนหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามทำให้อารมณ์ของเขาคงที่ จากนั้นก็พูดว่า “คุณรู้เบอร์โทรศัพท์ของผมได้ยังไง ?”

“เหนือมังกรยังมีเทพมังกร… มันไม่ยากเลยที่จะหาเบอร์ใครสักคนนึงน่ะ ใช่มั้ยล่ะราชาหมาป่าเย่เชียน!” ฟอลคอนจอห์นพูด

“คุณรู้มั้ยว่าคุณน่ะโชคดีมากขนาดไหนที่ไม่ได้กลายเป็นศพไปเมื่อคืนนี้ ถ้าผมเป็นคุณนะ ผมจะรีบออกจากเซี่ยงไฮ้อย่างไวเลย” เย่เชียนพูด

“แกฆ่าน้อง ๆ ของฉันไปมากขนาดนั้น แล้วแกคิดว่าฉันจะปล่อยแกไปง่าย ๆ งั้นเหรอวะ ? แกคิดว่าฉันเป็นคนงี่เง่าหรือยังไง ต่อให้ฉันต้องหนี ฉันก็หนีไปได้อย่างสบาย ๆ อยู่แล้ว!” ฟอลคอนจอห์นพูด

“ถ้าคุณอยากจะล้างแค้นคืนกับผม คุณก็ไม่จำเป็นต้องไปทำร้ายผู้บริสุทธิ์หรอก นี่มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราในฐานะทหารควรทำ เรามาตกลงกันแบบแมน ๆ ไปเลยดีกว่าว่าคุณต้องการอะไร ?” เย่เชียนพูด

“แกอย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย ฉันเกรงว่าฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้จนมือไม้สั่นไปเหนี่ยวไกปืนแล้วทำให้พวกเธอต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าสมเพชเพราะคนอย่างแก!” ฟอลคอนจอห์นพูดต่อ “ถ้าแกไม่อยากให้พวกเธอตาย แกก็ต้องยอมทำตามที่ฉันบอก แกไปที่ศูนย์การประชุมลานนิทรรศการตอนนี้เลย แต่แกต้องไปคนเดียว ห้ามบอกคนของแกเด็ดขาด เพราะถ้าฉันเห็นคนอื่น ๆ นอกจากแกล่ะก็… ผู้หญิงพวกนี้ตาย!”

เย่เชียนหัวเราะเย้ยหยันและพูดว่า “อย่างคุณไม่ต้องใช้คนมากขนาดนั้นหรอก… แค่ผมคนเดียวก็เหลือแล้ว”

“เดี๋ยวก็รู้” ฟอลคอนจอห์นพูด

เย่เชียนวางสายโทรศัพท์และรีบขับรถตรงไปที่ศูนย์การประชุมลานนิทรรศการด้วยความกระวนกระวาย ระหว่างทางเย่เชียนต้องการที่จะโทรหาฉินหยู แต่หลังจากที่หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและตระหนักถึงเรื่องนี้อยู่พักหนึ่ง เขาก็ตัดสินใจยังไม่โทรตอนนี้ เพราะเย่เชียนยังไม่แน่ใจว่าฉินหยูและจ้าวหยาถูกฟอลคอนจอห์นลักพาตัวไปแล้วหรือไม่ จากที่คุยโทรศัพท์ด้วยกันเมื่อครู่นี้ เย่เชียนคิดว่าฟอลคอนจอห์นยังไม่ได้ลักพาตัวพวกเธอไป แต่เย่เชียนมั่นใจว่าชีวิตของพวกเธอในตอนนี้นั้นจะต้องถูกคุกคามอยู่อย่างแน่นอน บางทีฟอลคอนจอห์นอาจจะกำลังใช้ปืนสไนเปอร์ไรเฟิลเล็งไปที่พวกเธออยู่ในความมืดที่ไหนสักแห่งเป็นแน่

อย่างไรก็ตามเย่เชียนยังไม่แน่ใจว่าความจริงมันคือแบบไหนกันแน่ แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง หากเขาโทรหาฉินหยูเพื่อถามถึงตำแหน่งที่อยู่ของพวกเธอ เขาก็จะสามารถพบตัวฟอลคอนจอห์นได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่หากมันไม่เป็นเช่นนั้นล่ะก็ เขาจะกลายเป็นคนที่นำอันตรายมาสู่พวกเธอ หลังจากคิดไตร่ตรองเรื่องนี้เป็นเวลานาน เย่เชียนจึงตัดสินใจไม่โทรออก

เมื่อมาถึงที่ประตูของศูนย์การประชุมลานนิทรรศการ เย่เชียนก็หยุดรถและลดเบาะให้ราบแล้วนอนลง เพราะเย่เชียนไม่รู้ว่าฟอลคอนจอห์นนั้นอยู่ที่ไหน เขาอาจจะกำลังซ่อนตัวอยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งใกล้ ๆ นี้ก็ได้ หากเขาเดินออกไปอย่างบุ่มบ่าม มันอาจจะทำให้เขาถูกยิงตายได้ในทันที

เย่เชียนหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาแล้วโทรไปที่สายล่าสุดและพูดว่า “ผมมาถึงแล้ว… คุณไม่ได้กลัวที่จะออกมาใช่มั้ย ?”

ฟอลคอนจอห์นหัวเราะเยาะและพูดว่า “เหอะ ๆ ๆ อย่าเพิ่งร้อนรนไป… แกรีบลงจากรถเดี๋ยวนี้แล้วเดินไปที่ถนนถัดไปซะ”

เย่เชียนตกตะลึงไปชั่วขณะ ตอนนี้เขามั่นใจได้ 100% แล้วว่าฟอลคอนจอห์นนั้นอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้แน่ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังสามารถมองเห็นที่นี่และถนนข้าง ๆ ได้ทั้งหมดอีกด้วย หลังจากวางสายแล้วเย่เชียนก็ค่อย ๆ ชะโงกไปที่หน้าต่างรถโดยไม่ได้ยื่นหัวออกมาและกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของฟอลคอนจอห์นเลย ซึ่งนั่นหมายความว่าฟอลคอนจอห์นนั้นหลบอยู่ตามตึกสูงโดยรอบนั่นเอง

ทว่าเย่เชียนก็ยังไม่สามารถรู้ได้อยู่ดีว่าฉินหยูและจ้าวหยานั้นตกอยู่ในเงื้อมมือของฟอลคอนจอห์นแล้วหรือไม่!