ตอนที่ 191 จุดอ่อนของฉินหยู

จ้าวหยาไม่เคยเห็นเย่เชียนโกรธมากขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสเพื่อช่วยเธอในครั้งก่อน แต่เขาก็ไม่ได้บ่นหรือโกรธอะไรเลย แต่ทว่าในตอนนี้เมื่อเธอเห็นเย่เชียนโกรธ เธอก็รู้สึกกลัวเล็กน้อยที่จะพูดอะไรออกไป

สำหรับฉินหยูแล้วเธอไม่คิดเช่นนั้น ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะดูสงบและมั่นคงอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ถึงแม้ว่าเขาจะดูโกรธมากก็ตาม ทว่าการแสดงออกของเขากลับดูเย็นชาและอ่อนโยนไปพร้อม ๆ กัน เมื่อฉินหยูเห็นใบหน้าของเย่เชียนที่เต็มไปด้วยความโกรธ ฉินหยูก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขเล็ก ๆ อยู่หัวใจ เพราะสิ่งที่เย่เชียนเพิ่งจะพูดออกมานั้น มันเต็มไปด้วยความกังวลและความเป็นห่วงอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นมันไม่เหมือนกับการพูดในฐานะเพื่อนคนนึงแต่เหมือนกับคนรักมากกว่าเสียอีก

“มี… มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ ?” ฉินหยูถามเสียงสั่น

เย่เชียนจึงตอบอย่างเย็นชาว่า “ไม่มีอะไรแล้วล่ะ”

ระหว่างทางมาที่นี่นั้นเย่เชียนไม่รู้ว่าจะลงโทษผู้หญิงสองคนนี้อย่างไรดี เขาคิดว่าเขาจะทำเป็นจริงจังและโกรธสักหน่อยเมื่อไปหาพวกเธอ แต่เมื่อเขาได้เจอหน้าพวกเธอจริง ๆ แล้ว นอกจากคำบ่นสองสามคำในตอนแรก เขาก็โกรธพวกเธอไม่ลงเลยแม้แต่น้อย

“ขอโทษนะเย่เชียน…” ฉินหยูค่อย ๆ เดินไปหาเย่เชียนและพูดด้วยความเสียใจพร้อมกับใบหน้าที่ดูอ่อนแอทำให้เย่เชียนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เย่เชียนรีบหันหน้าหนีเธอไป เขาไม่กล้าที่จะมองหน้าเธอเพราะกลัวว่าเขาจะทนไม่ได้จนใจอ่อนและหายโกรธเธอง่าย ๆ

ฉินหยูอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เพราะเธอไม่ใช่คนที่จะแสดงออกได้อย่างโจ่งแจ้งเหมือนกับผู้หญิงคนอื่น ๆ นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอดูเหมือนราชินีแห่งภูเขาน้ำแข็งอยู่เสมอ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเธอเห็นท่าทางที่โกรธเคืองของเย่เชียนแล้ว ฉินหยูก็รู้สึกบางอย่างและคิดว่าเธอนั้นจะต้องทำอะไรผิดต่อเขาอย่างแน่นอน เธอรู้สึกเสียใจมากจนน้ำตาคลออยู่ในดวงตาคู่งามของเธอ

เมื่อจ้าวหยาเห็นการแสดงออกของฉินหยูในตอนนี้แล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอย่างมาก เพราะในความทรงจำของเธอนั้นฉินหยูไม่เคยร้องไห้เลย เธอจำได้ว่าตอนที่ฉินหยูอยู่ในโรงเรียนมัธยมและมีนักฆ่าคนหนึ่งต้องการที่จะลอบสังหารฉินเทียนพ่อของเธอ แต่บังเอิญยิงพลาดไปถูกฉินหยู เมื่อเธอไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าเอากระสุนออก หมอก็ไม่ได้ใช้ยาชาและฉินหยูก็ไม่ได้หลั่งน้ำตาเลยสักหยดเดียว อันที่จริงตั้งแต่จำความได้จ้าวหยาไม่เคยเห็นฉินหยูร้องไห้เลยสักครั้ง แต่ทว่าในตอนนี้เย่เชียนกลับทำให้ฉินหยูร้องไห้ เมื่อเห็นเช่นนั้นจ้าวหยาก็รู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันทีและพูดอย่างเดือดดาลว่า “พอแล้วเย่เชียน! มันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนา ชีวิตของเรามันก็เป็นของเรา มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนายเลย นายไม่จำเป็นที่จะต้องเข้ามายุ่ง ดูสินายทำให้เจ๊หยูร้องไห้เลยเห็นมั้ย!”

ก่อนหน้านี้เย่เชียนรู้สึกโกรธเล็กน้อยและกำลังจะหายโกรธอยู่แล้ว แต่คำพูดของจ้าวหยาเพิ่งจะเติมเชื้อไฟเข้าไปในกองไฟที่ยังไม่มอด มันทำให้ไฟความโกรธของเย่เชียนที่ถูกระงับอยู่กลับลุกโชติช่วงขึ้นอีกครั้ง คำพูดของจ้าวหยานั้นสะเทือนใจเขามาก แต่เขาก็ยอมรับมันแต่โดยดี เพราะถ้าหากว่าไม่ใช่เพราะเขาแล้ว พวกเธอก็คงไม่ต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้เรื่อยมา เขาจึงตัดสินใจหันกลับไปและเดินจากพวกเธอไปโดยไม่พูดอะไร

ตอนนี้นั้นจ้าวหยาเห็นแล้วว่าเย่เชียนนั้นกำลังโกรธอยู่จริง ๆ เมื่อเย่เชียนจ้องมองเธอแบบนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ และเมื่อเธอเห็นเย่เชียนเดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับเธอเช่นนั้น จ้าวหยาก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก เธอสูญเสียการควบคุมตัวเองไปโดยสิ้นเชิงและไม่รู้สึกโกรธอีกต่อไป ยิ่งเมื่อนึกถึงดวงตาที่เย็นชาของเย่เชียนเมื่อครู่นี้แล้ว จ้าวหยาก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจและสำนึกผิดอย่างมาก

ทันทีที่ฉินหยูเห็นเย่เชียนเดินจากไป หัวใจของเธอก็สับสนวุ่นวายไปหมด เธอร้อนรนและกระวนกระวาย จากนั้นก็รีบวิ่งตามเขาไปทันที

ณ ประตูสโมสรสปา ฉินหยูกอดเย่เชียนเอาไว้แน่นและแนบใบหน้าของเธอไว้ที่หลังของเขา จากนั้นเธอก็พูดว่า “เย่เชียน นายอย่าไปนะ… นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันจะเชื่อฟังนายทุกอย่าง เพราะงั้นอย่าไปเลยนะ”

ฉินหยูนั้นเป็นลูกค้าประจำของสปาคลับแห่งนี้ จึงทำให้ไม่มีใครในสโมสรที่จะไม่รู้จักเธอ อีกทั้งพนักงานเหล่านี้ยังรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉินหยูอีกด้วย โดยปกติแล้วพวกเธอมักจะเห็นฉินหยูเฉยเมยและเย็นชาราวกับว่าเธอนั้นไม่เคยสนใจอะไรเลย ทว่าตอนนี้เธอกลับกำลังสวมกอดกับชายคนหนึ่งที่สภาพดูเหมือนกับขอทานด้วยเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและเป็นรู ซึ่งแท้ที่จริงแล้วมันมาจากรอยกระสุนเมื่อก่อนหน้านี้ เมื่อเหล่าพนักงานเห็นดังนั้นทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความงุนงงไปตาม ๆ กัน

พนักงานคนหนึ่งเหลือบมองไปที่เย่เชียนและพึมพำอย่างเหยียดหยามว่า “นี่มันอะไรกันเนี่ย ? เขาหล่อได้ไม่ถึงครึ่งของแฟนของฉันเลย แล้วทำไมคุณฉินหยูถึงทำแบบนั้นล่ะ ? คนอย่างเธอควรจะแต่งงานกับคนดี ๆ ไม่ใช่เหรอ ?”

โชคดีที่เย่เชียนไม่ได้ยินคำพูดดูถูกนั้น มิฉะนั้นแล้วเขาคงจะสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา หน้าตาเขามันไม่หล่อขนาดนั้นเลยหรือยังไงกัน ?