ตอนที่ 23 ดาบสองคม

ตอนที่ 23 ดาบสองคม

บนฟลอร์เต้นรำ…

หลินโรโร่วยิ้มกว้างให้เย่เชียนแล้วพูดแซวเขาว่า

“เมื่อตะกี๊นี้คุณเพิ่งพูดอะไรออกมานะ ? ฉันได้ยินมันไม่ชัดเลย… คุณช่วยพูดอีกครั้งได้ไหมคะ ?”

“อะไร ? ผมพูดว่าอะไรเหรอ ?” เย่เชียนแกล้งทำเป็นไร้เดียงสา

แน่นอนว่าเขารู้ว่าหลินโรโร่วต้องการให้เขาพูดประโยค ‘โรโร่วเป็นแฟนของผม’ ให้เธอฟังอีกครั้ง แต่เขาต้องการที่จะหยอกล้อกับผู้หญิงที่น่ารักคนนี้สักหน่อยจึงทำทียึกยัก

“คุณรู้!” หลินโรโร่วบุ้ยปากอย่างเขินอาย

“ไม่… ผมไม่รู้จริง ๆ!” เย่เชียนตอบพร้อมมองไปทางอื่นอย่างน่าสงสัย

“คุณนี่มัน… กะล่อนจริง ๆ!” หลินโรโร่วด่าอย่างน่ารักและทุบอกของเย่เชียนด้วยกำปั้นเล็ก ๆ ของเธอ

เย่เชียนจับมือเธอและสัมผัสได้ว่ามือของเธอนั้นช่างเล็กน่ารักและที่สำคัญคือ มันนุ่มมาก อีกทั้งผิวของเธอก็ขาวใสอย่างแท้จริง เขายิ้มเล็กยิ้มน้อยและพูดว่า

“หลินโรโร่วเป็นแฟนผม… ไม่มีทางที่ใครจะแย่งคุณไปจากผมได้”

หลินโรโร่วยิ้มแย้ม เธอมีความสุขอย่างหาที่เปรียบมิได้ขณะที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของเย่เชียนอย่างเต็มใจ…

แต่ทว่าในอีกมุมหนึ่ง อู่หยางเทียนหมิงที่ได้เห็นฉากนี้รู้สึกหมั่นไส้ เขาตะโกนบางอย่างออกมาด้วยความไม่พอใจทันที เขาไม่ได้อิจฉาเพราะเขาชอบหลินโรโร่วเป็นพิเศษแต่เพราะเขาไม่ต้องการให้คนอื่นได้ในสิ่งที่เขาไม่ได้

เขาไม่สามารถปล่อยให้หนุ่มบ้านนอกอย่างเย่เชียนมาทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ได้ เพราะมันเป็นเหมือนกับเป็นการตบหน้าราชสีห์อย่างเขา!

กลุ่มคนอวดดีที่ชอบเสแสร้งเหล่านี้ เย่เชียนไม่อยากจะสนใจและให้ความสำคัญอะไรกับพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะคนพวกนี้เพียงแค่อาศัยเอาอำนาจและอิทธิพลของครอบครัวมาใช้กดขี่ข่มเหงคนอื่นก็เท่านั้น อย่างมากก็เป็นได้แค่พวกหนุ่มสาวผู้เย่อหยิ่งและเผด็จการจอมปลอมที่ทำกร่างไปทั่ว คนที่เขาสนใจและห่วงใยจริง ๆ คือหลินโรโร่วเพียงคนเดียว

ในขณะที่เย่เชียนและหลินโรโร่วกำลังเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาที่แสนหวานและความสุขอันเปี่ยมล้นของพวกเขา จู่ ๆ ซูย่าหยิงก็ดึงหลินโรโร่วไปพูดด้วย

“โรโร่ว เราไม่ได้เจอกันมาตั้งนานแน่ะ มีเรื่องให้พวกเราคุยกันเยอะแยะเลย ฉันขอยืมตัวเธอซักพักนึงนะ…”

เย่เชียนขมวดคิ้วและรู้สึกเกลียดชังที่ซูย่าหยิงไม่รู้จักกาลเทศะ ความตั้งใจของผู้หญิงคนนี้นั้นเดาได้ไม่ยาก เขารู้ว่าเธอไม่ได้มีอะไรจะพูดกับหลินโรโร่วแต่เธอแค่อยากดึงหลินโรโร่วออกไปจากเขาก็แค่นั้น ด้วยเหตุนี้คงไม่ต้องคิดอะไรมาก เขารู้อยู่แล้วว่าอู่หยางเทียนหมิงคงกำลังจะก่อปัญหาขึ้น

ซูย่าหยิงไม่คิดว่าหลินโรโร่วจะโง่และไร้เดียงสาได้ขนาดนั้น เธอกลัวว่าการกระทำของตัวเองจะถูกคาดเดาได้โดยง่าย ดังนั้นเธอจึงพูดเสแสร้งเยินยอว่า

“โอ้ย… พวกเธอสองคนน่ะช่างน่ารักกันซะจริงนะ ไงก็รักกันนาน ๆ อย่าเลิกกันล่ะ… ฉันนี่อยากจะใช้กาวมาติดพวกเธอทั้งสองเข้าด้วยกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย” ซูย่าหยิงยิ้มอย่างเสแสร้ง

เย่เชียนยิ้มให้หลินโรโร่วและพูดว่า

“ผมไม่เป็นไร… คุณและเพื่อนของคุณไปคุยกันให้สบายใจเถอะ เสร็จแล้วค่อยกลับมาหาผมก็ได้”

เมื่อหลินโรโร่วเห็นการแสดงออกที่มั่นใจของเย่เชียน เธอก็พยักหน้าตอบรับก่อนที่จะเดินไปกับซูย่าหยิง ส่วนเย่เชียนนั้นเดินไปยังที่นั่งของเขาและเทไวน์ใส่แก้ว เขานั่งไขว่ห้างแล้วค่อย ๆ จิบไวน์อย่างสบายใจ…

“นี่ไอ้น้องชาย… ให้ฉันบอกความจริงกับนายไหมว่านายน้อยอู่หยางน่ะตกหลุมรักแฟนของนาย เพราะงั้นนายน่ะ ระวังตัวไว้ให้ดีเข้าใจไหม ?” หลินเจียนเอ่ยขึ้นพร้อมมองเย่เชียนเหยียด ๆ

“อือ” เย่เชียนตอบอย่างเฉยเมย

เพียงคำพูดคำเดียวที่ออกมาจากปากเย่เชียนทำให้หลินเจียนแปลกใจอย่างมาก เพราะในตอนแรกเขาคิดว่าวิธีนี้จะกดดันเย่เชียนได้ แต่ไม่คาดคิดว่ามันจะง่ายถึงเพียงนี้ หลินเจียนจึงมั่นใจว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าคนขี้ขลาดที่ไม่มีความกล้าหาญเลยแม้แต่นิด

“ดี…! อันที่จริงนายควรติดตามนายน้อยอู่หยางนะ เพราะในอนาคตนายจะได้สบายเหมือนฉันคนนี้ ฮ่า ๆ ๆ” หลินเจียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

“อือ… พี่ชาย… พี่ช่วยไปบอกเขาให้ทีว่าผมเห็นแม่ของเขาสวยมากก็เลยอยากจะ… เอาเป็นว่าถ้าเขาเชื่อฟังก็ให้เขาส่งแม่ของเขามาที่เตียงของผมหน่อย พี่เข้าใจใช่ไหม ?” เย่เชียนพูดเบา ๆ อย่างเยือกเย็นทว่ายังคงรักษาท่าทีที่ไม่แยแสของเขาเอาไว้ ซึ่งท่าทีเช่นนี้มันไม่ยากเลยที่จะกระตุ้นและทำให้เกิดเรื่องบาดหมางขึ้น

“เวรเอ๊ย! แกพูดอะไรออกมาวะ! ไอ้เด็กนี่… อยากตายหรือไงวะ ?”

ไม่ต้องรอให้ถึงมืออู่หยางเทียนหมิง หลินเจียนลุกขึ้นยืนอย่างโกรธแค้น เขาตะโกนพร้อมกับหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาซึ่งเป้าหมายของเขาคงไม่พ้น…หัวของเย่เชียน