ตอนที่ 313 คาดไม่ถึง

ตอนที่ 313 คาดไม่ถึง คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับผู้หญิงที่สวมหน้ากากมรณะก็คือนากาจิมะชินนะนั่นเอง เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นสวมหน้ากากเอาไว้จึงมองไม่เห็นการแสดงออกและปฏิกิริยาของเธอเลยเธอเพียงมองไปที่นากาจิมะชินนะและตะโกนว่า “ทำไมเธอถึงยังยืนอยู่ที่นี่? ..ทำไมไม่ออกไปจัดการพวกมัน!”

คิ้วของนากาจิมะชินนะก็ขมวดเข้าหากันแน่นและในทันใดนั้นเธอก็คว้ามีดออกมาแล้วแทงเข้าไปที่หน้าอกของผู้หญิงสวมหน้ากาก ซึ่งเมื่อเห็นเช่นนั้นผู้หญิงสวมหน้ากากก็หลบหลีกและตะคอกว่า “นากาจิมะชินนะ! ..นี่เธอกล้าที่จะทรยศงั้นเหรอ..รู้มั้ยว่าผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง?”

“หึ..ตั้งแต่ที่พวกคุณไล่ฆ่ารุ่นพี่ของฉันตั้งแต่นั้นมาฉันก็ถอดใจจากองค์กรไปแล้ว..ทำไมล่ะ..รุ่นพี่ก็แค่ไปแสวงหาความสุขของเธอเอง..เธอไม่ได้ผิดสักหน่อย!” นากาจิมะชินนะพูด

“เหอะ..เธอก็แค่ไปหลงใหลผู้นำขององค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าผู้สง่าผ่าเผยก็แค่นั้น..ส่วนเขาคนนั้นก็คงจะมองว่าเธอเป็นเพียงแค่นักฆ่าเลือดเย็นและโหดเหี้ยมก็แค่นั้น..มันช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!” ทักษะของผู้หญิงสวมหน้ากากนั้นสูงกว่านากาจิมะชินนะอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอแค่ขยับร่างกายเพียงเล็กน้อยเธอก็หลีกเลี่ยงการโจมตีของนากาจิมะชินนะได้และปัดมันออกไปในเวลาเดียวกัน ส่วนนากาจิมะชินนะเองก็รวดเร็วและไร้ความปรานีใดๆ เช่นกัน

“เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอก..ฉันรู้แค่ว่าต่อให้เธอจะไม่สมหวังในสิ่งที่เธอปรารถนาก็ตาม..แต่ถึงยังไงนั่นก็เป็นความสุขที่สุดสำหรับรุ่นพี่ของฉันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา..ฉันชื่นชมความกล้าหาญของเธอและอิจฉาชีวิตของเธอที่ปราศจากพันธนาการใดๆ” ในระหว่างที่พวกเธอคุยกันพวกเธอต่างก็ผลัดกันโจมตีไปเรื่อยๆ

เย่เชียนที่เฝ้าดูอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเพราะมันเป็นเวลาหลายปีมาแล้วถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าซ่งหลันนั้นคอยทำทุกสิ่งทุกอย่างมากมายเพื่อตัวเองแต่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยังไม่ยอมรับเธอในหัวใจของเขาแต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกรักเธอแต่ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่ถึงเวลาเพียงเท่านั้น ซึ่งตอนนี้ที่เขาได้ยินคำพูดของนากาจิมะชินนะแล้วเย่เชียนก็รู้สึกได้ว่าเขานั้นเป็นหนี้ซ่งหลันมากมายมหาศาลและชีวิตทั้งชีวิตนี้เขาก็ไม่สามารถที่จะจ่ายคืนเธอได้เลย

“เอาล่ะ! ..ฉันจะส่งเธอไปเยือนนรกเอง..เพื่อเธอจะได้ไปไล่ตามความฝันและแสวงหาความสุขของเธอเอง..และในไม่ช้าก็เร็วฉันจะไปชำระบัญชีแค้นกับพี่สาวของเธอและส่งยัยนั่นไปหาเธอยังไงล่ะ” เมื่อเสียงของผู้หญิงสวมหน้ากากจบลงในทันใดนั้นการโจมตีของเธอก็รุนแรงขึ้นซึ่งเห็นได้ชัดเลยว่านากาจิมะชินนะค่อยๆ ทนการโจมตีไม่ไหวไปทีละน้อย

“ชินนะ! ..ไม่ต้องกลัวฉันอยู่ที่นี่แล้ว!” ชิงเฟิงรีบวิ่งเข้ามาจากด้านนอกและยิงใส่ไปที่ผู้หญิงสวมหน้ากากโดยไม่ลังเลใดๆ แต่ทว่าผู้หญิงสวมหน้ากากคนนั้นก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วโดยกลิ้งหลบไปที่มุมมืดและซ่อนตัวเอาไว้

“หมาป่าแห่งพายุ..ชิงเฟิง?” ผู้หญิงสวมหน้ากากรับรู้ถึงตัวตนของชิงเฟิงได้ในพริบตาเดียว

“ยัยแม่มดเฒ่า! ..แกกล้าทำร้ายชินนะที่รักของฉันงั้นเหรอ..ฉันจะฆ่าแก” ชิงเฟิงรับวิ่งไปข้างหน้าหลังจากที่พูดเช่นนี้จากนั้นเขาก็หันหน้าไปมองนากาจิมะชินนะและถามด้วยความกังวลว่า “เธอเป็นไรมั้ย? ..บาดเจ็บหรือเปล่า..ไม่ต้องห่วง..เดี๋ยวฉันจะไปคิดบัญชีให้!”

นากาจิมะชินนะก็ถึงกับตัวสั่นและจ้องมองไปที่ชิงเฟิงด้วยความประหลาดใจเพราะในสายตาของผู้ชายคนนี้นั้นไม่มีอะไรที่เสแสร้งแกล้งทำเลยมันไม่เหมือนของปลอมและมันก็ไม่เหมือนเด็กที่พูดเกินจริงและโอ้อวดเหมือนที่เขาร่ำลือกันในเขี้ยวหมาป่าเลย

เมื่อเห็นว่าเวลาเหลืออยู่อีกไม่มากแล้วเย่เชียนก็กระโดดลงมาจากหลังคาศาลาอย่างรวดเร็ว “โอ้..ราชาหมาป่าเย่เชียน..เติบโตขึ้นมาแล้วหน้าตาหล่อเหลาดีหนิ..โถ่ๆ ช่างเป็นเกียรติจริงๆ ..แม้แต่ราชาของเหล่าทหารรับจ้างผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังมาด้วยตัวเองแบบนี้” ผู้หญิงสวมหน้ากากพูดโดยไม่มีอาการกระวนกระวายหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เย่เชียนก็เฉยชาและหันไปพูดกับชิงเฟิงว่า “ชิงเฟิง! ..พาคุณนากาจิมะชินนะออกไปก่อน..เดี๋ยวที่นี่ฉันจัดการเอง!”

“บอส! …” ชิงเฟิงไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะปล่อยเย่เชียนเอาไว้ที่นี่คนเดียว

“ไปซะ! ..อย่าลืมสิว่านายมีหน้าที่คอยปกป้องคุณนากาจิมะ!” เย่เชียนตะคอกอย่างดุดัน

ชิงเฟิงก็แน่นิ่งไปชั่วขณะและก็พยักหน้าจากนั้นก็พยุงนากาจิมาชินนะขึ้นมาและพากันวิ่งออกไป จากนั้นเย่เชียนก็หันกลับมามองผู้หญิงสวมหน้ากากและแสยะยิ้มจากนั้นก็พูดว่า “ก็ในเมื่อคุณกล้าที่จะส่งคนไปประเทศจีนเพื่อมาโจมตีผมแบบนั้นล่ะก็..คุณก็ควรจะรู้สิว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง! ..วันนี้ผมล่ะสนใจจริงๆ ว่าภายใต้หน้ากากนั้นจะเป็นยังไง? ..ใบหน้าของคุณจะงดงามเหมือนเด็กๆ ของคุณมั้ย?”

ผู้หญิงสวมหน้ากากก็ฉีกยิ้มและพูดว่า “เห้อ..มันจะไปยากอะไร!” ในขณะที่เธอพูดเธอก็ถอดหน้ากากออกและในทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเหมือนมีเข็มบินพุ่งเข้ามาทิ่มแทงเย่เชียนและก็ขมวดคิ้วจ้องมองเธอ ซึ่งใบหน้าของเธอนั้นเหมือนผิวแตงโมที่เน่าเปื่อยและถูกปกคลุมไปด้วยรอยมีดเฉือน ซึ่งเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึกๆ เข้าไปเพราะเขารู้สึกจุกอกของเขาอย่างมาก

“ทำไม? ..cdจำฉันไม่ได้งั้นเหรอ” ผู้นำองค์กรดาร์คลิลลี่ก็ทิ้งหน้ากากไปและพูดด้วยใบหน้าที่เย้ยหยันและหยอกล้อ

เย่เชียนก็ส่ายหัวเบาๆ และพูดว่า “ผมรู้จักคุณหรอ”

“ฮ่าๆ ..ตลกสิ้นดีนะ..ลืมไปแล้วสินะ..ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก..ฉันไม่สงสัยเลยว่าทำไมตอนนี้แกถึงจำหน้าฉันไม่ได้.นั่นมันก็เพราะเขี้ยวหมาป่าของแกยังไงล่ะ!” ผู้นำองค์กรดาร์คลิลลี่พูดออกมาด้วยความทุกข์ทรมานอย่างบ้าคลั่ง

“เขี้ยวหมาป่าไปทำอะไร?” เย่เชียนตกตะลึงไปชั่วขณะและพูดว่า “ผมฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน..แต่ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนะ”

“จริงเหรอ? ..แล้วแกคิดว่าคำพูดนั้นมันจะช่วยลบล้างสิ่งเลวร้ายที่พวกแกทำลงไปได้มั้ยล่ะ” ผู้นำองค์กรดาร์คลิลลี่พูดต่อ “ฉันเองก็เคยเป็นผู้หญิงที่งดงามเหมือนดอกไม้ในยามราตรี..แต่ใบหน้านี้กลับถูกพวกหมาป่าของแกทำลาย! ..แต่ก็น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้ฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง..มันดันชิงตายไปซะก่อนที่ฉันจะไปฆ่ามัน..ยังไงก็เถอะฉันก็สาบานเอาไว้แล้วว่าฉันจะไม่ยอมปล่อยพวกเขี้ยวหมาป่าไปถึงแม้ว่าไอ้นั่นมันจะตายไปแล้วก็เถอะ..ถึงยังไงฉันก็จะทำลายเขี้ยวหมาป่า..และหลังจากนั้นฉันก็จะไปขุดหลุมศพของพวกแกและหั่นร่างของพวกแกแล้วถามว่าทำไมพวกแกถึงต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย!”

หัวใจของเย่เชียนก็ถึงกับสั่นสะท้านทันทีที่นึกถึงสิ่งที่กัปตันเทียนเฟิงพูดเอาไว้ก่อนตาย ดังนั้นเย่เชียนจึงถามอย่างไม่แน่ใจว่า “คุณคือมารุยาม่า..มิซูกิใช่มั้ย?”