ตอนที่ 376 ความตายมีหลายแบบ

ตอนที่ 376 ความตายมีหลายแบบ

ในความเป็นจริงนั้นเย่เชียนต้องการหาใครสักคนเพื่อคอยดูแลสถานการณ์ในไต้หวันแต่คนแบบนั้นไม่ได้หากันได้ง่ายๆ เพราะก่อนอื่นเลยคนคนนั้นก็ควรจะเป็นคนบนท้องถนนและไม่มีอำนาจสูงเกินไปเพราะไม่เช่นนั้นเราก็จะเหมือนคนโง่ที่ไปพูดแบบนั้นกับคนที่มีอำนาจอยู่แล้ว

ที่สำคัญกว่านั้นก็คือคนๆ นี้ต้องไม่ปากร้ายและเกรี้ยวกราดเกินไปไม่งั้นมันก็ยากที่จะควบคุมและต้องไม่โง่เกินไปด้วยเพราะเขาจะไม่สามารถทำอะไรได้เลย ซึ่งถึงแม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เย่เชียนได้พบกับหวังหมิงซูก็ตามแต่ถึงยังไงเย่เชียนก็ตัดสินใจที่จะให้โอกาสเขาจากนั้นค่อยๆ เฝ้าดูเขาเพื่อดูว่าเขาสามารถรับผิดชอบภาระอันใหญ่หลวงได้หรือไม่

เนื่องจากครั้งนี้องค์กรเทียนเต๋ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเฉาฮงหลีดังนั้นองค์กรเทียนเต๋าจึงเป็นเป้าหมายแรกที่จัดการ อย่างไรก็ตามการจัดการกับองค์กรเทียนเต๋านั้นก็ไม่ง่ายอย่างนั้นเพราะท้ายที่สุดแล้วองค์กรเทียนเต๋าก็เป็นถึงหนึ่งในสามยักษ์ใหญ่ของไต้หวันและเพื่อเป็นการไม่ให้ดึงดูดความสนใจขององค์กรสามมุมเมืองนั้นเย่เชียนก็ต้องหาวิธีสร้างสถานการณ์ที่คลุมเครือโดยการโยงไปถึงองค์กรสามมุมเมืองและองค์กรซูเหลียนให้พวกนั้นเข้าใจว่ามันเป็นเพียงการตอบโต้ที่สมเหตุสมผลและแน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความช่วยเหลือขององค์กรสามมุมเมืองเพราะมันจะทำให้เรื่องต่างๆ ง่ายขึ้นอย่างมาก

เป็นเวลาเกือบตีหนึ่งพวกเขาก็มาถึงบ้านของเหลยลี่แต่ก่อนหน้านั้นชิงเฟิงบ่นว่าหิวระหว่างทางและทั้งสองก็เลยแวะกินบะหมี่กันคนละหนึ่งชาม ซึ่งเย่เชียนก็ไม่ได้กังวลเลยว่าหวังหมิงซูจะไปรายงานเหลยลี่ล่วงหน้าว่าเขาจะบุกไปหา นั่นก็เพราะว่าหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เหลยลี่ก็คงจะต้องฆ่าหวังหมิงซูก่อนเป็นแน่

คนฉลาดมักจะรู้ว่าต้องเลือกอย่างไรและถ้าหากหวังหมิงซูไม่สามารถคิดเรื่องนี้ได้เขาก็สมควรตายจริงๆ

เมื่อเย่เชียนไปถึงบ้านของเหลยลี่ปรากฏว่าบ้านก็มืดและไม่มีไฟเปิดเลยแม้แต่ดวงเดียว เมื่อเห็นเช่นนั้นทั้งสองก็ลงจากรถและกระโดดข้ามรั้วและตรงเข้าไปในบ้าน ซึ่งโชคดีที่ไม่มีสุนัขพันธุ์ทิเบตันหรือพิตบลูในบ้านไม่เช่นนั้นคงจะลำบากอย่างมากแน่นอน

ทั้งสองคนก็เข้าไปในบ้านได้อย่างง่ายดายโดยค้นหาห้องทีละห้องจนพบชั้นสามในที่สุดก็พบห้องนอนของเหลยลี่ ซึ่งการสะเดาะกลอนประตูนั้นก็เป็นแค่วิธีการของเด็กๆ สำหรับเขี้ยวหมาป่าแล้ว ดังนั้นชิงเฟิงจึงสามารถจัดการได้อย่างง่ายดายและยิ่งไปกว่านั้นนี่ก็ไม่ใช่ประตูแบบไฮเทคจึงไม่มีปัญหาใดๆ

หลังจากที่เข้าไปในห้องแล้วทั้งสองก็มองไปที่เตียงและเห็นชายหญิงคู่หนึ่งนอนอยู่บนเตียงซึ่งผู้ชายสวมเพียงกางเกงในส่วนผู้หญิงสวมเสื้อนอนกับกางเกงในเท่านั้น อย่างไรก็ตามเนื่องจากชิงเฟิงนั้นได้หลงรักนากาจิมะชินนะอย่างหัวปักหัวปำแล้วและก็ซื่อสัตย์มากไม่เช่นนั้นเย่เชียนก็กลัวว่าชิงเฟิงคงจะอดไม่ได้ที่จะใช้ประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ กับหญิงสาวคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา

เมื่อมองไปที่ทั้งสองที่กำลังนอนหลับอยู่ชิงเฟิงก็เปิดไฟและแสงเจิดจ้าก็สว่างไสวจนเหลยลี่และหญิงสาวคนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมาและหลังจากที่ได้เห็นเย่เชียนและชิงเฟิงแล้วเหลยลี่ก็ถึงกับผงะและลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและถามด้วยความประหลาดใจว่า “พวกแกเป็นใคร..แกเป็นใคร?”

หญิงสาวก็สังเกตเห็นได้ว่ามีชายแปลกหน้าสองคนบุกเข้ามาในห้องเธอจึงตะโกนว่า “อ๊าย!” ด้วยความตกใจเธอจึงรีบดึงผ้านวมมาคลุมร่างของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ปล่อยตัวปล่อยใจก็ตามแต่หลังจากที่เธอได้ติดตามเหลยลี่จนได้นับการยกย่องว่าเป็นคุณผู้หญิงแล้วเธอก็ดูมีความภาคภูมิใจอย่างมากและเมื่อมีคนเห็นตัวเธอในสภาพแบบนี้แล้วจะไม่ให้เธออับอายได้อย่างไร

เย่เชียนนั้นไม่ได้แยแสหญิงสาวคนนั้นแต่อย่างใดเขาเพียงนั่งลงบนโซฟาข้างเตียงและมองไปที่เหลยลี่พร้อมกับยิ้มเล็กยิ้มน้อยและพูดว่า “คุณคือเหลยลี่ที่ถูกขนานนามว่าเป็นราชาแห่งเทียนเต๋าใช่มั้ย?”

“ใช่แล้วน้องชาย..แล้วเอ็.เป็นใคร?” เหลยลี่ที่คุ้นเคยกับวงการใต้ดินและรู้จักนักเลงอันธพาลมานับไม่ถ้วนดังนั้นเมื่อเขาเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้เขาก็สามารถฟื้นคืนตัวเองจากความตื่นตระหนกได้ในทันที

“คุณไม่รู้จักผมเหรอ?” เย่เชียนแสร้งทำเป็นแปลกใจและพูดว่า “ถ้าคุณไม่รู้จักผมแล้วทำไมคุณถึงส่งคนมาทำให้ผมเดือดร้อนได้ล่ะ?”

“เอ็งคือเย่เชียนเหรอ?” เหลยลี่ตกตะลึงอย่างมากเพราะเขาส่งลูกน้องออกไปมากกว่าห้าสิบคนและตอนนี้เย่เชียนกลับสามารถปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาเขาได้เช่นนี้นั่นหมายความว่าลูกน้องของเขาจำนวนห้าสิบกว่าคนพ่ายแพ้ให้กับเย่เชียนอย่างงั้นหรือ การที่มีคนมากกว่าห้าสิบคนแล้วไม่สามารถจัดการกับคนสองคนได้นี่มันคืออะไรกันแน่? ซึ่งสิ่งนี้เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าเย่เชียนนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่เฉาฮงหลีพูดว่าเย่เชียนเป็นแค่ผู้ช่วยผู้บริหารของบริษัททะเลสี่ทิศ

“โอ้..ดูเหมือนว่าคุณเหลยจะจำได้แล้วสินะ” เย่เชียนยิ้มเล็กยิ้มน้อยและพูดว่า “คุณเหลยมีปัญหาอะไรกับผมงั้นหรอถึงได้ส่งคนมาตามหาผมตั้งเยอะตั้งแยะแบบนี้”

“เอ็งต้องการอะไร?” เหลยลี่ขมวดคิ้วและถาม ระหว่างที่คุยกันเขาก็แอบค่อยๆ ยื่นมือเข้าไปใต้หมอนเพราะมันมีปืนซ่อนอยู่ใต้หมอนของเขานั่นเอง

“คุณเหลยนี่นิสัยไม่ดีเลยนะ” เย่เชียนยิ้มเล็กยิ้มน้อยและในทันใดนั้นมีดหมาป่าโลหิตในมือของเขาก็แทงทะลุข้อมือของเหลยลี่จนเหลยลี่ส่งเสียงกรีดร้องและเลือดก็พุ่งออกมาจากข้อมือของเขาทันที

เมื่อเป็นเช่นนี่หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนออกมาว่า “คุณอย่าทำอะไรฉันเลย..ถ้าคุณต้องการเงินฉันจะให้คุณ” หญิงสาวพูด “แต่ฉันขอบอกพวกคุณเลยนะว่าสามีของฉันน่ะเป็นผู้นำขององค์กรเทียนเต๋า..เพราะงั้นรับเงินไปแล้วก็ไสหัวไปซะ..ไม่งั้นองค์กรเทียนเต๋าจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่!”

“โอ้..องค์กรเทียนเต๋าน่ากลัวจังเลย” เย่เชียนพูดขณะที่เขาตบหน้าอกของเขาและแสร้งทำเป็นกลัวและน่าเสียดายที่การเยาะเย้ยนั้นเห็นได้ชัดบนใบหน้าของเย่เชียนว่ามันมีความหยอกล้อมากกว่าความหวาดกลัวจริงๆ

“องค์กรเทียนเต๋าคืออะไรหรอ?” ชิงเฟิงแสร้งถามและทำเป็นไม่รู้และให้ความร่วมมือกับเย่เชียนเป็นอย่างดี

“นี่นายไม่รู้จักองค์กรเทียนเต๋าเหรอ..นั่นเป็นหนึ่งในสามยักษ์ใหญ่แห่งไต้หวันเลยนะ..แค่พวกเขาขยับนิ้วพวกเราก็กลายเป็นศพกันแล้ว”