ตอนที่ 38 รายงานตัว

จ้าวเทียนห่าวมีคอนเนคชั่นและเส้นสายอยู่มากมาย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีส่วนร่วมใด ๆ ในมหาวิทยาลัยก็ตาม แต่เพียงแค่คำคำเดียวจากเขา อะไร ๆ มันก็สามารถเป็นไปได้ในพริบตา การที่จะมีนักศึกษาใหม่สักคนหนึ่งมาลงทะเบียนเพื่อเป็นนักศึกษาของที่นี่ อธิการบดีก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธเขาได้ ดังนั้นในขณะที่พวกเขายังอยู่ระหว่างทางไปยังมหาวิทยาลัย เลขาหูวเก๋ออธิบายรายละเอียดแค่เพียงไม่กี่คำ อธิการบดีก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย

หลังจากที่เย่เชียนถามสำนักงานประชาสัมพันธ์ถึงที่ตั้งของสำนักงานคณบดี เขาก็รีบเดินไปตามทางที่พนักงานบอก กระทั่งก่อนที่เขาจะมาถึงหน้าประตู เย่เชียนก็ได้ยินเสียงครางกระเส่าดังออกมาจากด้านใน ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นสถาบันการศึกษา แต่เขาก็เดาได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น มหาวิทยาลัยจัดว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าอนาคตของชาติ แต่ทำไมกลับมีเรื่องสกปรกแบบนี้เกิดขึ้นที่นี่

เย่เชียนรู้สึกตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเล็กน้อย เขาหยุดตรงหน้าประตูแล้วตัดสินใจเคาะมันเบา ๆ…

จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคนสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรีบเร่ง ทั้งเสียงจากหัวเข็มขัดที่กระทบกับพื้น เสียงจากการรูดซิปต่าง ๆ นานา หลังจากนั้นเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังลั่น น้ำเสียงฟังดูหงุดหงิดมาก

“เข้ามา!”

ความคิดอันไม่พึงประสงค์ผุดขึ้นมาในหัวของเย่เชียน เมื่อเขาเคาะประตูแล้ว เขาก็คิดว่าตนไปรบกวนพวกเขาทำให้พวกเขาต้องหยุดในสิ่งที่กำลังทำกันอยู่ เย่เชียนรู้สึกผิดเล็กน้อยเนื่องจากเขาไปทำลายความสุขอันแสนภิรมย์ของคนสองคน เขาคิดว่าตนได้ทำบาปไปแล้วจริง ๆ

หลังจากที่เขาผลักประตูเปิดออก เขาก็เห็นชายแก่อายุประมาณห้าสิบปีนั่งอยู่หลังโต๊ะ ชายแก่มองเย่เชียนด้วยความโกรธเคืองและตำหนิเย่เชียนอย่างชัดเจนว่าเขาไปขัดจังหวะ ข้าง ๆ ชายแก่มีผู้หญิงอายุราว ๆ สามสิบปียืนอยู่ เมื่อเธอเห็นเย่เชียนเข้ามา เธอก็ไม่ได้มีอาการเขินอายเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับเผยรอยยิ้มเยี่ยงสุนัขจิ้งจอกตัวเมียและยังมองเย่เชียนอย่างเย้ายวนซึ่งมันทำให้เย่เชียนถึงกับขนลุกเพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สวยเท่าไหร่ แต่ดวงตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์นั้นมีเสน่ห์เหลือร้าย เมื่อเย่เชียนพินิจพิจารณาเธอดู เขาคิดว่าเธอคงจะแต่งงานแล้ว

เย่เชียนเป็นคนแบบไหน ? เขาหน้าด้านใจจืดใจดำหัวใจด้านชาขนาดนั้นเลยหรือ ?

เขาไม่สนใจการยั่วยวนของผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่นิดโดยหันไปหาผู้อำนวยการคณบดีที่ดูคล้ายกับคางคกและพูดขึ้นว่า “คุณคือคณบดีฝ่ายบุคคลใช่ไหมครับ ? ผมเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยนชื่อเย่เชียน ผมหวังว่าผมคงไม่ได้มารบกวนคุณในตอนนี้…”

ถึงแม้ว่าคำพูดของเย่เชียนจะสุภาพเพียงใด แต่ผอ.คางคกก็ทำเป็นไม่ได้ยิน เขาได้แต่ทำหน้าทำตาเย้ยหยันอย่างโกรธเคืองราวกับว่าเขากำลังก่นด่าและสาปแช่งเย่เชียนอยู่ในใจ ถึงแม้ว่าชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยของเขาส่วนใหญ่จะเป็น ‘ชื่อเสีย’ เสียมากกว่า แต่เขาก็ยังคงต้องรักษาเกียรติของความเป็นครูบาอาจารย์

หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดของเย่เชียน ผอ.คางคกก็พูดว่า “นักศึกษาเย่… อย่าเข้าใจผิด! ตอนนี้ฉันกับอาจารย์แพนกำลังคุยธุระกันอยู่!”

“ครับผม… ผมไม่ได้ยินอะไรเลยครับ!” เย่เชียนตอบด้วยรอยยิ้ม

ผอ.คางคกผยักหน้าเล็กน้อย เขาคิดว่าเด็กคนนี้ดูเป็นคนพาลมาก อีกทั้งตอนนี้เด็กนี่ยังมีข้อมูลที่สามารถนำมาใช้โจมตีเขาในภายหลังได้ ฉะนั้นคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาจะต้องกลั่นกรองให้ดี มิเช่นนั้นไอ้เด็กนี่อาจจะนำมันมาแบล็กเมล์เขาก็ได้ ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแค่ตำแหน่งของเขาจะตกอยู่ในอันตราย ถ้าสามีของอาจารย์แพนเหลียนรูเข้าล่ะก็ ชีวิตของเขาก็อาจตกอยู่ในอันตรายเช่นเดียวกัน

“ท่านอธิการบดีอธิบายทุกอย่างให้ฉันฟังหมดแล้ว นายไปที่คลาสเรียนสามของตึกคณะภาษาต่างประเทศ สาขาภาษาฝรั่งเศส เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกให้อาจารย์ที่ปรึกษาเข้ามาและพานายไป แล้วถ้านายต้องการความช่วยเหลืออะไรก็อย่าลังเลที่จะมาพบฉันได้ตลอด!” ผอ.คางคกพูดอย่างผึ่งผาย

เย่เชียนคิดว่าผอ.คางคกคนนี้คงกำลังพยายามติดสินบนเขา แต่เขาไม่ได้คิดวางแผนที่จะเปิดเผยเรื่องอื้อฉาวนี้แต่อย่างใด และแม้การได้รับการสนับสนุนจากคณบดีมันจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขา แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ต้องพยายามแฝงตัวอยู่ในมหาวิทยาลัยให้แนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ขอบคุณครับท่านคณบดี… ท่านเป็นตัวอย่างของสถาบันการศึกษาที่ดีมาก ๆ นักศึกษาอย่างพวกเราสามารถผ่อนคลายและสบายใจได้เมื่อมีท่าน… ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักกับท่านครับ!” เย่เชียนฉีกยิ้มและแกล้งพูดเยินยอเขาอย่างภาคภูมิใจ