ตอนที่ 399 ความผิดพลาดของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ

ตอนที่ 399 ความผิดพลาดของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ

เมื่อเห็นการแสดงออกของหลินโรวโร่วแล้วซ่งหลันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ซึ่งนิสัยจอมเจ้าเล่ห์ของเย่เชียนนั้นสามารถล่อลวงได้แค่หลินโรวโร่วเท่านั้นเพราะถ้าหากเป็นซ่งหลันล่ะก็เขาอาจจะถูกซ่งหลับตบและทำโทษก็เป็นได้

“อ่า..ผมเจ็บตรงนี้..มันเจ็บไปหมดเลย!” เย่เชียนพูดอย่างเสแสร้ง บางครั้งเย่เชียนก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องน่าเสียดายที่เขาไม่ได้เป็นนักแสดงไม่เช่นนั้นรางวัลออสการ์ก็คงจะต้องตกเป็นของเขาเอง

“อย่าเพิ่งขยับ..ให้ฉันดูก่อน” หลินโรวโร่วตรวจสอบร่างกายของเย่เชียนอย่างอ่อนโยน

“เขาไม่ได้เป็นอะไรหรอกโรวโร่ว..ดูท่าทางที่ภาคภูมิใจของเขาสิ” ซ่งหลันเหลือบมองเย่เชียนและพูด

เย่เชียนก็ยิ้มอย่างมีความสุขเพราะตอนนี้หลินโรวโร่วเข้าใจแล้วและเธอก็มีความสุขและกังวลในเวลาเดียวกัน ซึ่งข่าวดีก็คือเย่เชียนสบายดีไม่ได้เป็นอะไรเขาเพียงแค่เล่นกลอุบายแบบนี้ก็เพื่อหยอกล้อเธอในตอนนี้จนทำให้เธอรู้สึกเขินอายต่อหน้าซ่งหลัน “ฉันเกลียดคุณ..ฉันจะไม่สนใจคุณอีก!” หลินโรวโร่วตะคอกและลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป

“คืนนี้รีบกลับบ้านด้วยล่ะ!” ซ่งหลันพูดพร้อมกับมองไปที่เย่เชียน

“หือ..ทำไมล่ะ?” เย่เชียนถึงกับตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและหลังจากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า “คืนนี้มีอะไร? ..จะลงโทษผมกันหรอ?”

เมื่อเห็นท่าทางที่น่าสมเพชของเย่เชียนแล้วหลินโรวโร่วก็เข้าใจได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ซึ่งมันช่างน่าอึดอัดจริงๆ เพราะเขากำลังคิดถึงบางสิ่งที่เหมือนกับการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เมื่อคิดเช่นนั้นหลินโรวโร่วก็หันกลับมามองเย่เชียนย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของพี่หลัน!”

เย่เชียนถึงผงะไปและหลังจากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเชื่องช้าและมองไปที่ซ่งหลันอย่างขอโทษ ซึ่งเขาคิดว่าทำไมเขาถึงได้ลืมเรื่องนี้ไปได้กันนะ และเมื่อเขาเห็นใบหน้าของซ่งหลันเริ่มเปลี่ยนไปเย่เชียนก็รีบพูดว่า “เอ่อ..คือ..พี่หลัน..คืนนี้ผมจะกลับมาให้ทันนะ” เย่เชียนพูดอย่างเชื่องช้า

“หึ!” ซ่งหลันตอบอย่างไม่สบอารมณ์และหันหน้าเดินออกไป

เมื่อเห็นซ่งหลันและหลินโรวโร่วออกไปเย่เชียนก็ถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิดเพราะเป็นเวลาหลายปีแล้วที่ซงหลันคอยช่วยเหลือตัวเองอย่างยากลำบากโดยที่เธอไม่บ่นเลยสักคำแต่เขากลับลืมวันเกิดของเธอเช่นนี้ เย่เชียนนั้นรู้ดีว่าทุกวันนี้ผู้หญิงมักจะมีความกังวลมากเกี่ยวกับพฤติกรรมเช่นนี้ ซึ่งเรื่องนี้จะทำให้เธอเสียใจหรือไม่?

ที่จริงแล้วเย่เชียนนั้นก็จำไม่ได้แม้แต่วันเกิดของตัวเองเพราะที่ผ่านมาก็มีแต่แจ็คที่คอยเตือนเขาทุกครั้งที่มีวันพิเศษ แต่ทว่าเมื่อคืนนี้มันมีอะไรหลายๆ อย่างเกิดขึ้นดังนั้นแจ็คก็เลยลืมที่จะเตือนเย่เชียนในเรื่องต่างๆ

เนื่องจากเรื่องต่างๆ มาถึงจุดนี้แล้วมันก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ซึ่งมีแต่จะต้องทำให้ดีขึ้น ซึ่งเย่เชียนก็รู้ดีว่าซ่งหลันจะไม่โทษเขาสำหรับเหตุการณ์นี้อย่างแน่นอนแต่ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ตำหนิแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเย่เชียนจะยอมรับได้ว่าเขาไม่ผิด ดังนั้นเย่เชียนก็จำเป็นจะต้องไปเลือกของขวัญให้เธออย่างถี่ถ้วนเสียแล้ว

แต่ของขวัญสำหรับซ่งหลันนั้นเลือกยากเกินไปหน่อยเพราะเครื่องประดับและเสื้อผ้าแฟชั่นนั้นดูไร้รสนิยมเกินไปถ้าจะให้ก็ต้องให้เป็นของที่ระลึก แต่ทว่าเย่เชียนก็คิดไม่ออกและยิ่งคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นตอนนี้เขาควรจะไปทำธุระเสียก่อนแล้วก็ค่อยๆ คิดไปแต่ถ้าไม่ได้ผลเขาก็ควรจะไปปรึกษาแจ็คเพราะเด็กคนนี้นั้นเชี่ยวชาญเกี่ยวกับการให้ของขวัญอยู่ แต่ทว่าน่าเสียดายที่หลีเหว่ยไม่ได้อยู่ในประเทศจีนไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็สามารถปรึกษาหลีเหว่ยได้เป็นอย่างดีแน่นอนเพราะเขานั้นลองผิดลองถูกมามากเพราะเขามักจะมอบของขวัญมากมายให้กับสาวๆ ในทุกๆ ปี

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วเย่เชียนก็เดินออกจากบ้านและพบว่ารถของซ่งหลันยังคงจอดอยู่โดยมีกุญแจเสียบอยู่ในรถจนเขาถึงกับผงะเพราะดูเหมือนว่าซ่งหลันจงใจทิ้งรถเอาไว้ให้เย่เชียน

ภายในรถมีกลิ่นหอมของผู้หญิงและกลิ่นกายของซ่งหลันที่เปล่งออกมาก็น่าดึงดูดใจอย่างมากจนเย่เชียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และขับรถของเธอไปที่บ้านของหมินเว่ยเหวินเพราะยังมีเวลาเหลืออีกแค่สองวันก่อนงานการประมูลจะเริ่มขึ้นและเย่เชียนก็ต้องรีบไปพบหมินเว่ยเหวินเพื่อที่เย่เชียนจะได้มั่นใจในทุกๆ สิ่งที่เขากำลังทำอยู่ ซึ่งตอนนี้หลินเฟิงและหมาป่าผีไป๋ฮวยก็ได้ออกจากประเทศจีนไปแล้ว ดังนั้นเย่เชียนก็ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องของพวกเขาอีกต่อไป

แต่ทว่าก็ยังมีอาซูกะนากาจิมะอีกคนและเย่เชียนก็ไม่รู้เลยว่าจื้อจุนกับเซียวหวันทำงานของพวกเขาประสบความสำเร็จหรือไม่ ซึ่งเมื่อเย่เชียนนึกถึงเรื่องนี้เย่เชียนจึงรีบโทรไปหาหวงฟู่ชิงเตี๋ยนทันทีและเมื่อสายโทรศัพท์ถูกเชื่อมต่อแล้วก็มีเสียงดังขึ้นจากอีกฝั่งซึ่งมันเหมือนเสียงของสภาพแวดล้อมในสนามบินอย่างไงอย่างงั้น และเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะแน่นิ่งไปชั่วขณะและถามด้วยความประหลาดใจว่า “ปู่จะไปไหน?”

“จะไปไหนอะไรของเอ็งกันล่ะ..ฉันเพิ่งจะมาถึงเมืองเซี่ยงไฮ้เนี่ย” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูดต่อ “อย่าบอกนะว่าเอ็งเจอสายลับอีกแล้วน่ะ?”

“สายลับอะไรนักหนา..ผมก็แค่อยากจะมาทักทายปู่เอง..ถ้าปู่ไม่สนใจผมก็จะวางสายแล้วนะ” เย่เชียนพูดติดตลก

“มาเถอะๆ ..อย่าปั่นหัวฉันเลย..ว่าแต่แจ็คคุมตัวสายลับอยู่ใช่มั้ย?” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนถาม

“ใช่ๆ ..เขาคือคนที่ติดต่อกับอู๋หยางเฉิง..แล้วทำไมปู่ถึงไม่ส่งคนมาคุมตัวเขาไปล่ะ?” เย่เชียนพูดต่อ “ผมคิดว่ามีหลายฝั่งหลายฝ่ายที่ลอบเข้ามาในประเทศจีนของเรา..แล้วสำนักความมั่นคงแห่งชาติของปู่ล่ะ? ..ดูเหมือนว่าพวกปู่จะไม่รู้อะไรเลยนะ..โชคดีที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่งั้นพวกปู่คงลำบากกันแน่”

“ก็นั่นสิ..เห้อ..สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติของเราตอนนี้มีคนไม่พอน่ะ..ตอนนี้พวกเราส่วนใหญ่ได้รับมอบหมายให้ไปทำภารกิจเร่งด่วนที่ต่างประเทศกันหมดน่ะ” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนถอนหายใจและพูด เหตุการณ์นี้ถึงกับทำให้หวงฟู่ชิงเตี๋ยนทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เพียงแค่เจ้าหน้าที่ของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติส่วนใหญ่ออกไปปฏิบัติภารกิจกันแล้วแต่ยังรวมไปถึงผู้ใต้บังคับบัญชาของคนใหญ่คนโตของประเทศอีกด้วย

สำหรับภารกิจลับเหล่านั้นเย่เชียนก็คงจะไม่งี่เง่าที่จะถามแต่อย่างใดเพราะถึงแม้ว่าเย่เชียนจะถามเกี่ยวกับความลับของรัฐบาลเช่นนั้นถึงยังไงหวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็จะไม่พูดมันอย่างแน่นอน “แล้วอาซูกะนากาจิมะล่ะ? ..เธออยู่ไหนแล้ว..พวกปู่จับเธอได้แล้วหรือยัง?” เย่เชียนถาม