ตอนที่ 485 ความมั่นใจ

ตอนที่ 485 ความมั่นใจ

หลังจากออกจากคลับเฮาส์แล้วเย่เชียนและหลินเฟิงก็เดินหลบไปตามถนนสองสามสายและหลังจากนั้นจึงโทรไปหาอัสลานฮอร์ดมิลฟ์และขอให้ส่งรถมารับพวกเขา

เย่เชียนนั้นเป็นดั่บุคคล VIP ในเมืองมูร์มัคส์สำหรับเขาดังนั้นอัสลานฮอร์ดมิลฟ์จึงไม่กล้าละเลยเย่เชียนแม้แต่น้อยเขาจึงรีบขับรถไปยังที่อยู่ที่เย่เชียนบอกเป็นการส่วนตัว หลังจากมาถึงสถานที่นัดหมายแล้วอัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็ได้เชิญเย่เชียนและหลินเฟิงขึ้นรถด้วยความเคารพจากนั้นก็ขับรถกลับไปที่บ้านของเขา

“มิสเตอร์เย่..มิสเตอร์หลินไปเดินชมทิวทัศน์มาสนุกไหมครับ?” อัสลานฮอร์ดมิลฟ์ถามขณะที่เขาขับรถ เพราะเขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคลับเฮาส์ดังนั้นวันนี้เขาจึงเอ่ยปากถาม

“มันยอดเยี่ยมมาก..มันน่าตื่นเต้นจริงๆ!” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“น่าตื่นเต้น?” อัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเล็กน้อยและเขาก็ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของเย่เชียนเพราะการเดินชมวิวและทิวทันศ์ของเมืองมูร์มัคส์ครั้งนี้จะน่าตื่นเต้นได้อย่างไรและถึงแม้ว่าเขาจะคิดไม่ออกแต่อัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็ยังไม่คิดที่จะถาม

“ทั้งสองคนชอบเที่ยวสถานที่แบบไหนหรอ..เดี๋ยวหลังจากปัญหาต่างๆ จบแล้วผมจะได้แนะนำทั้งสองให้เที่ยวอย่างผ่อนคลายเอง” อัสลานฮอร์ดมิลฟ์พูด

“ฆ่าและกวาดล้างศัตรูให้หมด! ..นี่คือความตื่นเต้นที่สุดของผม” เย่เชียนพูดเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตรบนใบหน้าของเขา

อัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยและเขาก็ต้องฝืนยิ้มตาละห้อยเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี หลังจากหยุดไปชั่วขณะอัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็พูดว่า “หัวหน้าคูลอฟส์อังเดรโทรมาหาผมวันนี้และบอกให้ผมทำตามคำสั่งของมิสเตอร์เย่..ถึงแม้ว่าผมจะไม่เข้าใจว่าคุณคิดอะไรอยู่แต่คุณช่วยบอกพวกเราหน่อยได้ไหมเนื่องจากนี่เป็นคำสั่งของหัวหน้าเพราะงั้นผมจะทำตามอย่างเคร่งครัด..ผมหวังว่ามิสเตอร์เย่จะบอกแผนการให้ผมทราบเพื่อที่ผมจะได้จัดการสิ่งต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย”

“แผน? ” เย่เชียนฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “พูดตามตรงผมก็ไม่มีแผนอะไรเลย..แต่เนื่องจากหัวหน้าของคุณบอกให้คุณทำตามคำสั่งของผมดังนั้นคุณก็ต้องทำตามที่ผมบอก..เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีแผนอะไร”

เย่เชียนพูดอย่างนั้นก็จริงแต่ทว่าเย่เชียนนั้นไม่ได้ไร้แผนการโดยสิ้นเชิงเพราะเขามักจะวางแผนสิ่งต่างๆ อย่างสม่ำเสมอถึงแม้ว่าบางครั้งเขาจะทำสิ่งที่ไร้สาระเพราะความสนุกและตื่นเต้นแต่เขาก็จะไม่เบี่ยงเบนไปจากแผนการหลักของเขา เหตุผลที่เขาไม่พูดไม่ใช่เพราะเขากังวลว่าอัสลานฮอร์ดมิลฟ์จะทำแผนการของเขารั่วออกไปภายนอกแต่เย่เชียนไม่ชอบที่จะพูดถึงแผนของเขาทั้งหมดเพราะเขาชอบให้คนอื่นทำตามคำสั่งของเขาและคนเหล่านั้นก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรู้มากเกินไป

แน่นอนว่านี่ไม่รวมถึงเหล่าพี่น้องเขี้ยวหมาป่าและซ่งหลัน ซึ่งถึงแม้ว่าพี่น้องของเขี้ยวหมาป่าจะไม่ค่อยถามเย่เชียนว่าทำไมเย่เชียนถึงได้สั่งให้พวกเขาทำเช่นนี้หรือเช่นนั้นแต่เย่เชียนเองก็มักจะบอกแผนการของเขาให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจนเสมอจากนั้นก็ให้พวกเขาปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ตรงหน้า ส่วนสำหรับซ่งหลันนั้นสิ่งที่เย่เชียนพูดคุยกับเธอส่วนใหญ่ก็คือเรื่องธุรกิจและโดยพื้นฐานแล้วก็มักจะเป็นแผนการให้เธอร่วมมือกับเขี้ยวหมาป่าเพื่อทำการขยายอำนาจและอิทธิพล

หลังจากฟังคำพูดของเย่เชียนแล้วอัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเขาค่อนข้างไม่ชอบสไตล์ที่ทำตามอำเภอใจของเย่เชียนและทัศนคติของเขาในเรื่องความอดทนต่อการรุกรานขององค์กรสลาดาร์ ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของคูลอฟส์อังเดรล่ะก็เขาคงคิดว่าเย่เชียนจงใจช่วยสลาดาร์อาร์ตันแล้ว ซึ่งเขาก็ทำอะไรไม่ถูกเนื่องจากคูลอฟส์อังเดรที่สั่งให้เขาทำตามคำสั่งของเย่เชียนเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนั้น

“นายไม่กลัวว่าเขาจะไม่พอใจและจะไม่ร่วมมือกับนายเหรอ?” หลินเฟิงโน้มตัวเข้าไปข้างๆ หูของเย่เชียนและกระซิบ

“ผมไม่กลัวหรอกเพราะนี่มันไม่ใช่เรื่องของผมเอง..เพราะงั้นผมจะไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้” เย่เชียนฉีกยิ้มและจงใจพูดเสียงดัง

อัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็ฟังอย่างเป็นธรรมชาติและชัดเจนและหลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วก็ประมาณว่าเย่เชียนและหลินเฟิงกำลังคุยกัน และเมื่อคิดอย่างรอบคอบดูเหมือนว่าเหตุการณ์นี้เดิมทีเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องของเย่เชียนแต่เป็นเรื่องภายในขององค์กรคูลอฟส์เองและเป็นการต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีและอำนาจของคูลอฟส์อังเดรเท่านั้น ซึ่งอัสลานฮอร์ดมิลฟ์ก็รู้ดีว่าองค์กรทหารรับจ้างอย่างเขี้ยวหมาป่าไม่จำเป็นต้องร่วมมือกับคูลอฟส์อังเดรเลยและถ้าหากเป็นคูลอฟส์อาสเชฟเขาก็คงจะเห็นด้วยอย่างแน่นอน

ทัศนคติของเย่เชียนทำให้เขาแทบจะทนไม่ได้จริงๆ ถ้ามันไม่เป็นไปตามคำสั่งของคูลอฟส์อังเดรล่ะก็ตอนนี้เขาก็อยากจะไล่เย่เชียนออกไปทันทีแล้วจัดการกับองค์กรสลาดาร์เองและเขาก็จะได้ไม่ต้องทนทุกข์และทนต่อเรื่องเหล่านี้

เดิมทีเมื่อหลินเฟิงยิงวลาดิเมียร์ไปครั้งนั้นความมั่นใจที่อัสลานฮอร์ดมิลฟ์มีในตัวเย่เชียนก็ค่อยๆ จางหายไปในช่วงเวลานั้น และตอนนี้เขามีเพียงความคิดเดียวและนั่นคือการกวาดล้างสลาดาร์อาร์ตันอย่างรวดเร็วและครอบครองมูร์มัคส์ทั้งหมดเอาไว้ในมือขององค์กรคูลอฟส์อย่างรวดเร็ว

ในขณะที่อัสลานฮอร์ดมิลฟ์กำลังคิดเรื่องนี้จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นดังนั้นเขาจึงรีบรับสายและเมื่อรับแล้วใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมากและหลังจากนั้นเขาก็ตอบเพียง ‘อืม..’ ซ้ำๆ สองสามครั้งแล้วเขาก็วางสายโทรศัพท์ไป จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับเย่เชียนและหลินเฟิงว่า “ลูกน้องของผมโทรมาและบอกว่าคลับเฮาส์ของพวกสลาดาร์ที่ให้พวกชาวญี่ปุ่นคุมนั้นถูกระเบิดทิ้งโดยบุคคลปริศนา..มีคนรอดชีวิตแค่ไม่กี่คนเท่านั้นและยิ่งไปกว่านั้นผู้นำยากูซ่าเหล่านั้นก็ไม่รอดเลยสักคน!”