ตอนที่ 542 ไม่คาดคิด

ตอนที่ 542 ไม่คาดคิด

คำพูดของเหล่ยเจียงนั้นไปกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเย่เชียนอย่างมาก ซึ่งคนที่ฉลาดอย่างเหล่ยเจียงนั้นรู้วิธีใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างกันออกไปในแต่ละบุคคลดังนั้นการใช้ผู้หญิงมาหลอกล่อก็เหมือนการพยายามเอาชนะเย่เชียน แต่ทว่าด้วยสถานะปัจจุบันของเย่เชียนแล้วใครจะไม่รู้ว่าการที่จะหานางแบบหรือคนดังมาอยู่เคียงข้างเขานั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ดังนั้นเย่เชียนจึงสงสัยว่าเหล่ยเจียงนั้นมีแผนการอะไรอยู่กันแน่

ที่เย่เชียนทำในตอนนี้เพียงเพื่อต้องการทำให้เหล่ยเจียงเข้าใจผิดว่าเขาบรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับฮัวซงเจี๋ยแล้ว ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธคำเชิญของเหล่ยเจียงและตอนนี้ภาพลวงตานั้นก็ดูเหมือนจะบรรลุผลแล้วและเย่เชียนก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรอีกต่อไป

นอกจากนี้หลังจากคุยกับหมาป่าผีไป๋ฮวยเมื่อคืนเย่เชียนก็รู้แล้วว่าเหล่ยเจียงรู้ทุกอย่างที่เขาทำในคืนนั้นซึ่งหมายความว่าเหล่ยเจียงจะต้องมาพบตัวเองอย่างแน่นอน ดังนั้นเย่เชียนจึงเตรียมตัวเอาไว้แล้วและยิ่งไปกว่านั้นเขาเองก็ไม่ได้เร่งเคลื่อนไหวอะไรจนเกินไปเพราะมันจะเป็นการต่อต้านนั่นเอง

เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งที่คุณเหล่ยพูดมานั้นน่าสนใจจริงๆ ..ถ้าผมปฏิเสธไปก็น่าเสียดายแย่เพราะคุณเชิญผมด้วยความจริงใจขนาดนี้”

เหล่ยเจียงยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า “เชิญครับ! ”

เย่เชียนก้ไม่ปฏิเสธเช่นกันจากนั้นก็ก้าวเข้าไปในรถของเหล่ยเจียงอย่างเปิดเผย “ไปขับรถของคุณเย่ตามมา! ..ระวังด้วยอย่าให้รถเสียหายล่ะ” เหล่ยเจียงสั่งลูกน้องของเขา

ถึงแม้ว่าลูกน้องเหล่านั้นจะบาดเจ็บจากการต่อสู้กับเย่เชียนก็ตามแต่ถึงยังไงพวกเขาก็ล้วนเป็นนักศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นความอดทนของพวกเขาจึงดีกว่าคนธรรมดาและสิ่งที่โชคดีที่สุดคือคนที่ถูกเย่เชียนโจมตีคนแรกนั้นถึงแม้ว่าเย่เชียนจะใช้พลังหมัดมากมายในเวลานั้นแต่เขาก็สามารถผ่อนแรงปะทะจากเย่เชียนได้ แต่ทว่าด้วยพลังแฝงของเย่เชียนนั้นจึงทำให้ปอดของเขาถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนรู้สึกหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมารถก็หยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง “คุณเย่วันนี้ผมได้เชิญเชฟชั้นนำจากต่างประเทศมาเป็นพิเศษ..ผมเชื่อว่าคุณจะต้องชอบถ้าได้ลิ้มลอง” เหล่ยเจียงพูด

“แต่ผมไม่ชอบอาหารฝรั่งสักเท่าไหร่” เย่เชียนยิ้มและพูด

เหล่ยเจียงก็ยิ้มและลูกน้องก็เปิดประตูให้เย่เชียนกับเหล่ยเจียงแล้วทั้งสองก็เดินออกจากรถ ซึ่งเหล่ยเจียงโยนเงินจำนวนหนึ่งให้กับลูกน้องและพูดว่า “ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลซะ..ถ้าเงินไม่พอก็ติดต่อฉันมา” จากนั้นเขาก็หันกลับไปและทำท่าทาง ‘เชิญ’ แล้วพูดว่า “เชิญครับคุณเย่! ”

เย่เชียนก็ไม่ได้วางตัวเป็นแขกเช่นกันเพราะเขาเดินเข้าไปข้างในบ้านด้วยท่าทางที่หยิ่งผยอง ซึ่งหลังจากเข้าในในบ้านเขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นและสวมชุดสูทมืออาชีพด้วยท่าทางที่สง่างามมากและที่สำคัญผู้หญิงคนนี้ยังคงรู้จักกับเย่เชียนและยังคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีอีกด้วย

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลินโรวโร่วและเย่เชียนก็ไม่อยากจะเชื่อและเขาก็ถึงกับผงะไปชั่วขณะเมื่อเห็นการปรากฏตัวของหลินโรวโร่ว ซึ่งเหล่ยเจียงก็ไม่ได้ลักพาตัวเธอมาแล้วเธอจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? จากนั้นเย่เชียนก็มองไปที่เหล่ยเจียงด้วยความประหลาดใจซึ่งเหล่ยเจียงก็เพียงยิ้มเบาๆ และไม่ได้พูดอะไรใดๆ

ทางด้านของหลินโรวโร่วก็ตกตะลึงเช่นกันเมื่อเธอเห็นเย่เชียนซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าเหล่ยเจียงจะพาคนที่เธอรู้จักมาพบกับเธออย่างเย่เชียนคนนี้ หลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะหลินโรวโร่วก็ยิ้มและทักทายว่า “ทำไมคุณถึงมาที่นี่? ” จากนั้นเธอก็หันไปมองเหล่ยเจียงแล้วพูดว่า “คุณเหล่ยเจียงรู้จักเขาหรอคะ?”

เหล่ยเจียงก็ยักไหล่และยิ้มอย่างคลุมเครือแล้วพูดว่า “ใช่ครับ..มีอะไรน่าแปลกใจหรอ”

หลินโรวโร่วก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ค่ะมันน่าประหลาดใจจริงๆ ” จากนั้นเธอก็หันกลับมามองเย่เชียนแล้วพูดว่า “หืม..ไม่เจอกันนานเลยนะ..คุณรู้ไหมว่าฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหน”

เย่เชียนก็หัวเราะเบาๆ และพูดว่า “แล้วคุณคิดถึงผมมากแค่ไหน” จากนั้นเขาก็โน้มตัวเข้าไปข้างๆ หูของเธอและพูดว่า “คุณคิดเรื่องนี้จนกระสับกระส่ายเลยหรือเปล่า? ”

หน้าของหลินโรวโร่วเปลี่ยนไปเป็นสีแดงและเธอก็มองเขาแล้วพูดว่า “เดี๋ยวเถอะ! ”

ในเวลานี้เหล่ยเจียงก็หันหน้าหนีไปทางอื่นและแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่เห็นอะไรและไม่ได้ยินอะไรเลย

เย่เชียนก็หัวเราะเบาๆ และพูดว่า “แล้วทำไมคุณถึงมาที่เมืองเจิ้งโจวล่ะ..คุณกับคุณเหล่ยรู้จักกันหรอ? ”

“ใช่..ตอนที่ฉันเข้าร่วมในโครงการมูลนิธิกาชาดสากลในแอฟริกาใต้น่ะคุณเหล่ยเป็นผู้บริจาคสิ่งของบรรเทาทุกข์และเงินจำนวนหนึ่งไปที่นั่นเราจึงได้พบกัน..ฉันจึงคิดว่าคุณเหล่ยที่จิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแพ่ที่ชอบการกุศลดังนั้นฉันจึงต้องการมาพบเขาและขอให้เขาบริจาคเงินจำนวนหนึ่งให้กับกองทุนแห่งอนาคตของเรา” หลินโรวโร่วพูดด้วยรอยยิ้ม

เย่เชียนก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้เพราะผู้หญิงคนนี้ไร้เดียงสาจริงๆ แต่ในเวลานี้เย่เชียนก็ไม่สะดวกที่จะบอกเธอให้ชัดเจนถึงเรื่องต่างๆ ดังนั้นเขาจึงต้องพูดอย่างครุมเครือ “จริงเหรอนั่นเป็นเรื่องดีจริงๆ ขอบคุณมากครับคุณเหล่ย..สมัยนี้มีไม่กี่คนที่เหมือนคุณเหล่ยในสังคมนี้ ”

เมื่อเหล่ยเจียงเห็นการแสดงออกของเย่เชียนแล้วเขาก็เข้าใจโดยธรรมชาติว่าเย่เชียนหมายถึงอะไร แต่เขาก็ไม่รู้สึกอายเลยและตรงกันข้ามเขากลับยิ้มอย่างเฉยเมยแล้วพูดว่า “ทุกคนมีความรับผิดชอบในการมีส่วนร่วมในการกุศลและความรับผิดชอบต่อสังคม.ในเมื่อคุณเย่สร้างมูลนิธิกองทุนขนาดใหญ่แบบนี้แล้วมันก็คู่ควรกับการบริจาคของผม”

มันเป็นการดีที่จะแล่นเรือไปตามน้ำซึ่งเย่เชียนต้องชื่นชมเหล่ยเจียงเพราะผู้ชายคนนี้มีไหวพริบดีกว่าที่เขาคิดจริงๆ เพราะถ้าเขาไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะก็เย่เชียนก็กล้าที่จะสรุปว่าฮัวซงเจี๋ยนั้นจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหล่ยเจียงอย่างแน่นอน

หลังจากที่เงียบไปชั่วขณะเย่เชียนก็หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “ผมไม่รู้ว่าคุณเหล่ยวางแผนจะบริจาคเงินในครั้งนี้มากแค่ไหน..ในเมื่อผู้จัดการกองทุนมาด้วยตัวเองแบบนี้เราก็หวังว่าจำนวนเงินก็คงจะไม่น้อยเลยใช่ไหม”

ยิ่งไปกว่านั้นสายตาของเหล่ยเจียงที่จ้องมองหลินโรวโร่วนั้นมีความหมายอื่นอย่างชัดเจนและนั่นคือความชื่นชอบ ซึ่งเย่เชียนก็ไม่จำเป็นต้องถามและเขาก็กล้าที่จะสรุปได้ว่าตอนที่หลินโรวโร่วอยู่ในแอฟริกาใต้นั้นเหล่ยเจียงต้องไล่ตามจีบหลินโรวโร่วอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายที่หลินโรวโร่วนั้นไร้เดียงสาเกินไปและตอนนี้เขาก็รู้สึกเล็กน้อยว่าการให้หลินโรวโร่วไปจัดการกองทุนแห่งอนาคตนั้นถูกหรือผิดกันแน่