ตอนที่ 593 พิธีศพ ตอนที่ 2

ตอนที่ 593 พิธีศพ ตอนที่ 2

ในที่สุดเจียงหมิงก็ได้รับโอกาสเช่นนี้ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะปล่อยมันไปเพราะเมื่อจ้าวกังหลบหนีออกจากค่ายทหารไปเขาก็รู้ดีเขาเลยไม่คิดที่จะห้ามจ้าวกังในเวลานั้นแต่เขากลับสนับสนุนให้จ้าวกังออกไปและเมื่อจ้าวกังออกไปได้เจียงหมิงก็รีบไปรายงานเรื่องจ้าวกังในทันที ซึ่งจุดประสงค์นี้ก็ชัดเจนอย่างมากและไม่มีอะไรมากไปกว่าการพยายามทำให้จ้าวกังถูกลงโทษและไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้และหลังจากนั้นเจียงหมิงก็จะเข้าไปแทนที่นั่นเอง

เขาอยู่ในกองทัพมาหลายปีแล้วและเขาก็รู้ดีว่าพฤติกรรมของจ้าวกังในครั้งนี้นั้นเป็นอย่างไรและผลที่ตามมานั้นจะร้ายแรงเพียงใด ซึ่งในกรณีที่เลวร้ายที่สุดจ้าวกังจะถูกส่งตัวไปยังศาลทหารเพื่อพิจารณาคดีและหลังจากนั้นเขาก็จะถูกปลดออกจากตำแหน่งถูกลงโทษตามระเบียบวินัยและกฎหมายอาจนำไปสู่การปลดประจำการ ดังนั้นเมื่อเจียงหมิงเห็นจ้าวกังเขาจึงเพิกเฉยจ้าวกังและไม่เคยคิดที่จะทำความเคารพในฐานะที่จ้าวกังเป็นผู้บังคับบัญชาเลย

หลังจากฟังคำพูดของจ้าวกังแล้วเจียงหมิงก็เสแสร้งแสดงท่าทางที่ดูลำบากใจและพูดว่า “ฉันต้องขอโทษด้วยเพราะผู้บัญชาการสูงสุดออกคำสั่งให้ฉันพานายกลับไปพิจารณาคดีทันที..เพราะงั้นฉันไม่สามารถทำได้” จากนั้นเขาก็โบกมือให้ทหารที่ตามมาข้างหลังแล้วพูดว่า “พาตัวเขากลับไป”

จ้าวกังก็เหลือบมองเย่เชียนและหลี่ฮ่าวอย่างขอโทษและพูดว่า “ฉันขอโทษนะเจ้าน้องชาย..ที่ฉันไม่สามารถส่งพ่อกลับบ้านได้” จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาราวกับว่าเขาเป็นักโทษประหารแล้วเขาก็พูดว่า “เอาสิ..ฉันจะกลับไปกับนาย”

คำสั่งเสียของชายชราก่อนที่เขาจะเสียไปนั้นเย่เชียนจำได้อย่างชัดเจนว่าเขาต้องดูแลพี่น้องอย่างจ้าวกัง,หลี่ฮ่าว,ฮันเซว่อย่างดี เพราะชายชรารู้ดีว่าในหมู่พวกเขานั้นมีเพียงเย่เชียนเท่านั้นที่มีบุคลิกคล้ายคลึงกับเขามากที่สุดและมีเพียงเย่เชียนเท่านั้นที่มีอำนาจมากที่สุดที่จะสามารถทำสิ่งนั้นได้ ซึ่งถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่เคยพูดถึงเรื่องของเขาต่อหน้าชายชราก็ตามแต่ชายชราก็สามารถมองผ่านสายตาและลางสังหรณ์ได้อย่างชัดเจนและเขาก็รู้ดีว่าเย่เชียนเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พี่น้องนั่นเอง

เมื่อเย่เชียนเห็นทหารสองคนเดินไปข้างหน้าเพื่อใส่กุญแจมือจ้าวกังเขาก็รีบเดินไปหยุดที่ด้านหน้าของจ้าวกังและจ้องไปที่ทหารสองคนแล้วหันไปมองที่เจียงหมิงจากนั้นก็พูดว่า “คุณเป็นใครถึงได้กล้ามาทำแบบนี้ในที่ของผม! ” คำพูดของเย่เชียนดุดันและกดดันเหมือนคมมีดที่น่าเกรงขามอย่างมาก

ทหารทั้งสองถูกที่จ้องมองด้วยดวงตาที่เหมือนคมมีดของเย่เชียนจนความหนาวเหน็บเริ่มกัดกินหัวใจพวกเขาจนตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวและพวกเขาก็รีบหยุดในทันที ส่วนเจียงหมิงก็ตกตะลึงอย่างมากและดวงตาของเขาก็หันไปหาเย่เชียนจากนั้นก็มองขึ้นและลงจากหัวจรดเท้าแล้วพูดว่า “อะไรนะ? ..คุณกำลังพยายามจะขัดขวางพวกเรางั้นเหรอ? ..คุณรู้ไหมว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงแค่ไหน? ”

จ้าวกังนั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเย่เชียนเลยดังนั้นเขากลัวว่าเย่เชียนจะซวยเพราะเรื่องของตัวเอง เมื่อคิดเช่นนั้นจ้าวกังจึงรีบดึงแขนเสื้อของเย่เชียนเอาไว้แล้วพูดว่า “เย่เชียนนี่เป็นเรื่องของฉัน…นายอย่าเข้ามายุ่งเลย”

เย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “มันจะไม่ใช่เรื่องของผมได้ยังไง..ผมน่ะไม่ต้องการให้พ่อไม่สบายใจแบบนี้..พ่อไม่ได้เจอหน้าพี่ในวาระสุดท้ายเพราะงั้นครั้งนี้ผมจะไม่ยอม..พี่ต้องอยู่ส่งพ่อกลับบ้านเพื่อให้พ่อหลับอย่างสงบ” จากนั้นเขาก็หันไปมองเจียงหมิงจากนั้นก็สูดลมหายใจเขาลึกๆ แล้วพูดว่า “ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะเป็นใครหรือคุณมาทำอะไร..เพราะงั้นผมจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะว่าที่นี่ตอนนี้เป็นงานพิธีศพพ่อของผมและถ้าหากพวกคุณไม่มีมารยาทในงานศพของพ่อล่ะก็อย่ามาโทษผมก็แล้วกันที่ไม่ไว้หน้าพวกคุณ”

เจียงหมิงผู้หยิ่งผยองและจองหองนั้นไม่รู้จักเย่เชียนมาก่อนและนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นคนอย่างเย่เชียน ซึ่งในครั้งนี้เขาได้รับคำสั่งมาจากผู้บัญชาการสูงสุดของเขตทหารให้มาจับกุมจ้าวกังแต่กลับมีคนกล้าที่จะขัดขวางพวกเขา ซึ่งไม่ต้องพูดถึงพี่น้องของจ้าวกังอย่างเย่เชียนเลยเพราะแม้แต่ผู้ว่าการเทศบาลเมืองเซี่ยงไฮ้ที่มีตำแหน่งใหญ่ที่สุดในที่นี้ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาหยุดเขาได้ เมื่อคิดเช่นนั้นเจียงหมิงก็โบกมือและพูดว่า “เอาเลย! ..ทุกคนไปนำตัวจ้าวกังมาและถ้าหากมีใครกล้าที่จะขัดขวางพวกเราก็ฆ่าทิ้งซะให้หมด!”

ถึงแม้ว่าเหล่าทหารจะประหลาดใจในความกล้าหาญของเย่เชียนก็ตามแต่ในฐานะทหารสิ่งที่สำคัญกว่าชีวิตก็คือคำสั่งดังนั้นเมื่อเจียงหมิงออกคำสั่งแล้วพวกเขาก็ไม่มีโอกาสที่จะโต้แย้งใดๆ อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งหมดเป็นทหารที่ติดตามจ้าวกังมาตั้งแต่แรกและความเคารพที่มีต่อจ้าวกังนั้นก็ลึกซึ้งกว่าเจียงหมิงมากแต่นี่เป็นคำแนะนำจากผู้บัญชาการสูงสุดพวกเขาจึงไม่มีทางเลือก

เย่เชียนก็ฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “ช่างเป็นชายชาติทหารสมเกียรติจริงๆ! ..ก็มาสิขอดูหน่อยว่าจะมีใครกล้าบ้าง!” เมื่อคำพูดของเย่เชียนจบลงแจ็คก็ได้สั่งการให้บุคลากรทั้งหมดของบริษัทรักษาความปลอดภัยไอร่อนบลัดทันที จากนั้นปืนจำนวนหลายกระบอกก็เล็งไปที่หัวของเหล่าทหารที่ถูกล้อมรอบไปด้วยพนักงานรักษาความปลอยภัยไอร่อนบลัดที่มีใบอนุญาตพกพาปืนเนื่องจากธุรกิจของพวกเขาเกี่ยวข้องกับงานจำนองของธนาคารหลายแห่งและเกี่ยวข้องกับการรักษาความปลอยภัยระดับสูง

สถานการณ์ดังกล่าวเรื่อมตึงเครียดและไม่มีใครกล้าเปิดฉากยิงก่อนไม่เช่นนั้นมันอาจนำไปสู่สถานการณ์ที่ไม่สามารถควบคุมได้ เมื่อเห็นเช่นนั้นเจียงหมิงก็ถึงกับตกตะลึงและเขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านอกจากกองทัพของทางการแล้วยังมีองค์กรที่มีกำลังทหารที่แข็งแกร่งและมีสิทธิ์พกพาปืนกับกระสุนอย่างเปิดเผยเช่นนี้อยู่อีก อย่างไรก็ตามเขาก็มาจากเขตทหารของเมืองหลวงและเขาก็เข้าใจว่าเย่เชียนคงจะไม่กล้าทำอะไรกับเขาและที่เย่เชียนทำลงไปก็แค่ต้องการขู่ให้เขากลัว ซึ่งหลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเจียงหมิงก็พูดว่า “นี่มันอะไรกันเนี่ยจ้าวกัง..นายกำลังคิดที่จะก่อกบฏงั้นเหรอ..นายรู้ไหมว่าพฤติกรรมของนายมันหมายถึงอะไร..นายรู้ผลที่จะตามมาหรือเปล่า”

เขาไม่กล้าที่จะชี้ดาบไปทางเย่เชียนดังนั้นเขาจึงต้องเผชิญหน้ากับจ้าวกังแทนเพราะท้ายที่สุดจ้าวกังก็ได้รับการฝึกฝนเป็นทหารและได้รับการฝึกวิชาชีพทางการทหารอย่างเป็นระบบและไม่ว่าจะเป็นความจงรักภักดีหรือการเชื่อฟังคำสั่งนั้นชายชาติทหารก็ย่อมเด็ดขาด แต่สำหรับเย่เชียนเขาคิดไม่ออกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรกับเย่เชียนอีกเลย

“คุณคิดว่าไม่มีใครกลัวงั้นเหรอ..ทหารไม่ใช่มนุษย์กันรึไง? ..การที่ญาติเสียชีวิตไปมันก็เป็นเรื่องปกติที่จะกลับมาไว้ทุกข์ไม่ใช่เหรอ? ..นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่! ..ก็ได้ถ้าพวกคุณต้องการแบบนั้นเดี๋ยวผมจะสนองให้!” เย่เชียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจากนั้นเขาก็เหลือบมองบุคลากรของบริษัทไอร่อนบลัดแล้วพูดว่า “ปลดปืนและอาวุธของพวกเขาให้หมดและควบคุมตัวพวกเขาเอาไว้..แต่ถ้าเขาขัดขืนก็จัดการได้เลยแต่อย่าฆ่าเขาก็พอ..เดี๋ยวผมจะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นเอง”

ทันทีที่คำพูดของเย่เชียนจบลงเจียงหมิงและทหารต่างก็ตกตะลึงและแน่นิ่งไป ซึ่งเจียงหมิงก็คิดในใจว่า ‘นี่..นี่มันบ้าไปแล้วใช่มั้ย? ..มันมีใครกล้าปลดอาวุธจากคนของกองทัพอยู่อีกเหรอ”

“กล้าเหรอ? ” เจียงหมิงตะโกนและเหล่าทหารก็กำปืนแน่นจนบรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากกว่าเดิม ดูเหมือนว่าตราบใดที่ไม่ระมัดระวังล่ะก็การปะทะที่รุนแรงก็อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ