ตอนที่ 662 การประชุมของแก๊งเจ้าพ่อฝูชิง ตอนที่ 11

การเปลี่ยนแปลงและการดำเนินเรื่องนี้ค่อนข้างเกินความคาดหมายของเย่เชียนอย่างมากเพราะมันพลิกผันแทบจะทุกอย่างซึ่งในตอนแรกโย่วซวนได้เปรียบอย่างต่อเนื่องแต่ทว่าการปรากฏตัวของจ้าวซินกลับทำให้สถานการณ์พลิกกลับอย่างสิ้นเชิงและต่อมาโย่วซวนก็ถูกบังคับให้ถอยทีละก้าวโดยจ้าวซินและเปลี่ยนจากการโจมตีเป็นการป้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ ในตอนนี้เนื่องจากการหุนหันพลันแล่นของจ้าวซินจึงทำให้โย่วซวนกลับมาได้เปรียบอีกครั้งและถึงแม้ว่าโย่วซวนจะไม่สามารถช่วยชีวิตเหล่าสายลับคนอื่นๆได้อีกต่อไปก็ตามแต่เขาก็สามารถรักษาตำแหน่งของเขาเอาไว้ได้อย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตามนี่คือสิ่งที่เย่เชียนชอบรับชมเพราะท้ายที่สุดจุดประสงค์ของเย่เชียนในการมาประชุมในวันนี้คือการดูว่าโย่วซวนจะแสดงละครอย่างไรแต่เขาไม่ได้ต้องการทำให้โย่วซวนจนตรอกในตอนนี้ไม่เช่นนั้นโย่วซวนจะไม่มีโอกาสได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งและแผนการในการทำลายสมาคมมังกรดำของเย่เชียนก็จะพังทลายลง ซึ่งการแสดงในวันนี้ของโย่วซวนนั้นทำให้เย่เชียนมีความสุขมากที่ได้ชม ยิ่งไปกว่านั้นเย่เชียนก็ได้เห็นแล้วว่าภายในองค์กรของแก๊งเจ้าพ่อฝูชิงนั้นไม่มั่นคงเลยแม้แต่น้อยและเมื่อเปรียบเทียบกับองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าแล้วแก๊งเจ้าพ่อฝูชิงก็เป็นได้แค่องค์กรเล็กๆเท่านั้น

ถึงแม้ว่าคำพูดของโย่วซวนจะดูรุนแรงเกินไปแต่ถึงยังไงจ้าวซินก็ไม่ใช่สมาชิกของแก๊งเจ้าพ่อฝูชิง ดังนั้นการปล่อยให้เขามาที่การประชุมและให้เขาพูดสิ่งต่างๆมากถึงขนาดนี้มันก็เพียงพอแล้วที่จะไว้หน้าของจ้าวไค่พ่อของเขา แต่แล้วจ้าวซินยังคงจับผิดโย่วซวนอย่างไม่ลดละและพยายามตีกรอบและใส่ร้ายเขา ดังนั้นมันจึงสมเหตุสมผลที่โย่วซวนจะพูดอย่างนั้น

การกระทำทั้งหมดของจ้าวซินนั้นเหมือนกับเขาได้รับคำสั่งและคำแนะนำจากซานเย่จริงๆอย่างไรก็ตาม ณ จุดนี้ซานเย่ก็รู้แล้วว่าเขาไม่มีทางที่จะเอาชนะโย่วซวนได้ในวันนี้อย่างแน่นอน ในกรณีนี้ซานเย่จึงรู้สึกว่าเขาควรช่วยชีวิตของจ้าวซินก่อนจากนั้นจึงค่อยมองหาโอกาสอีกครั้งในอนาคตและคิดหาวิธีอื่นที่จะกำจัดโย่วซวนที่เป็นภัยของแก๊งเจ้าพ่อฝูชิงของเขา

“หลานจ้าว..เอ็งได้ยินสิ่งที่หัวหน้าเซี่ยพูดแล้วใช่ไหม..เอ็งจงใจใส่ร้ายคุณโย่วหรือเปล่า?..ถ้าเป็นแบบนั้นเอ็งก็ควรยอมรับอย่างกล้าหาญเพราะเขาน่ะมีส่วนสนับสนุนและพัฒนาอย่างมากต่อแก๊งฝูชิง..ฉันคิดว่าเอ็งคงรู้อะไรน้อยเกินไปเกี่ยวกับแก๊งฝูชิงของเรา” หลังจากหยุดไปชั่วขณะซานเย่ก็พูดต่อและคำพูดเต็มไปด้วยคำบอกใบ้อย่างชัดเจนแต่จ้าวซินก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

“เรื่องนี้เกี่ยวกับความภักดีและความซื่อสัตย์ของคุณซวนเอง..ถ้างั้นคุณตัดสินใจเองก็แล้วกัน” เซี่ยตงไป่พูด “คุณซวน..คุณจะเอายังไง”

“ในเมื่อคุณซานพูดแบบนั้นผมก็ต้องยอมรับตามนั้น..แต่ผมไม่ได้ต้องการให้จ้าวซินรับผิดชอบผมแค่ต้องการให้เขาให้ความยุติธรรมกับผม..ถ้าเขาต้องการใส่ร้ายผมล่ะก็เขาต้องมีหลักฐานเสียก่อน” โย่วซวนพูด ซึ่งนี่ไม่ใช่ความชอบธรรมที่ยิ่งใหญ่ของโย่วซวนแต่เป็นเพียงความเสแสร้งเท่านั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่จ้าวซินตัวเล็กๆไม่สามารถรับมือได้เลยและสิ่งสำคัญคือเขาต้องมองข้ามเรื่องนี้ไปให้ได้โดยเร็วที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากจ้าวซินถูกฆ่าในตอนนี้โย่วซวนจะค้นพบผู้บงการเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร? ดังนั้นโย่วซวนจึงเลือกที่จะทำเช่นนี้โดยไว้ชีวิตจ้าวซินเอาไว้ชั่วคราวก่อนและหลังจากที่รู้ตัวผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของจ้าวซินแล้วล่ะก็มันก็ไม่สายที่จะกำจัดจ้าวซินที่เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง

“คุณโย่วพูดออกมาแล้วเพราะงั้นจ้าวซินยอมรับมาตรงนี้เลยว่าเอ็งจงใจใส่ร้ายเขาหรือเปล่า?..นี่เป็นโอกาสสุดท้ายไม่เช่นนั้นถ้าหากพวกเราพบว่าสิ่งที่เอ็งพูดออกมามันเป็นความเท็จล่ะก็อย่ามาโทษเรา..เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะไม่ไว้หน้าพ่อของเอ็งอีกต่อไป..และจะลงโทษเอ็งตามกฎของแก๊ง” ซานเย่พูดและมองจ้าวซินอย่างมีนัยยะสำคัญเพื่อบอกใบ้ในเวลาเดียวกัน

จ้าวซินก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแต่เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างลับๆโดยรู้ว่าเขาจะรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ด้วยโชคและบารมีของซานเย่ หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆจ้าวซินก็พูดว่า “ใช่..เป็นความจริงที่ผมใส่ร้ายอาจารย์โย่วเพราะผมเกลียดเขาที่ใส่ร้ายพ่อของผมในฐานะสายลับก่อน..เพราะงั้นผมจึงต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อปล่อยให้เขารับโทษไปพร้อมๆกันคนอื่นๆ..เรื่องนี้ผมยอมรับผิดเอง”

“ดี!..กล้าทำก็กล้ารับ!” เซี่ยตงไป่พูดอย่างโกรธเคือง “เอ็งรู้ไหมว่าพฤติกรรมของเอ็งมันไม่ดีเอาเสียเลย..เอ็งกำลังพยายามยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งภายในของแก๊งฝูชิง”

“หัวหน้าเซี่ยครับถึงจ้าวซินจะผิดในเรื่องนี้แต่ถึงยังไงคุณโย่วก็พูดแล้วว่าถ้าเขายอมรับตอนนี้คุณโย่วก็จะปล่อยผ่าน..ซึ่งเรื่องนี้มันก็น่าให้อภัยเพราะถือได้ว่าจ้าวซินนั้นเป็นคนที่ช่วยแก๊งฝูชิงของเราอย่างมากเพราะถ้าหากเขาไม่นำข้อมูลของสายลับมาให้เราผมเกรงว่าพวกเราคงจะยังอยู่ในความมืดโดยที่ไม่รู้อะไรเลย..ด้วยเหตุนี้หัวหน้าเซี่ยช่วยยกโทษให้เขาในครั้งนี้ด้วย” ซานเย่พูด

“ใช่ค่ะพ่อ..ถึงแม้ว่าจ้าวซินจะผิดแต่ความดีความชอบของเขามันก็เทียบไม่ได้กับความผิดเลย..เพราะงั้นเราปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ” เซี่ยจือยี่ก็เห็นด้วยเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับทุกคนในแก๊งฝูชิงตอนนี้ก็ไม่ต้องการให้แก๊งมีปัญหาเพิ่ม ซึ่งคนอย่างเซี่ยตงไป่นั้นมีทั้งข้อดีและข้อเสียซึ่งข้อดีคือเขาสามารถซื้อใจคนได้แต่ข้อเสียก็คือเขาไม่สามารถตัดสินใจอะไรอย่างเด็ดขาดได้และคนอื่นๆก็จะนำหน้าเขาหนึ่งก้าวเสมอ ดังนั้นในแง่ของผู้นำแล้วทัศนคติแบบนี้นั้นไม่ดีต่อองค์กรอย่างยิ่งและมันเป็นการดีที่สุดที่จะมีความเมตตาและไม่เพียงแต่ต้องยึดหัวใจผู้คนเท่านั้นแต่ต้องทำให้คนเคารพและเกรงกลัว ซึ่งนี่คือสิ่งที่ดีที่สุดในการเป็นผู้นำ

“คุณซวนคิดยังไงกับเรื่องนี้?” เซี่ยตงไป่พูดพร้อมกับเหลือบมองไปที่โย่วซวน ถึงแม้ว่าเซี่ยตงไป่จะเกลียดชังความดื้อรั้นและไม่รู้จักกาลเทศะของจ้าวซินเกี่ยวกับเหตุการณ์ในปัจจุบันก็ตามแต่ถึงยังไงจ้าวซินก็เป็นลูกชายของผู้มีพระคุณของเขา ดังนั้นลึกๆแล้วเซี่ยตงไป่ก็ไม่ต้องการทำอะไรจ้าวซิน อย่างไรก็ตามเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความยุติธรรมและชีวิตของโย่วซวนดังนั้นเซี่ยตงไป่จึงต้องถามความคิดเห็นของโย่วซวนอีกครั้ง

เนื่องจากโย่วซวนได้สิ่งที่ต้องการแล้วแน่นอนว่าเขาจะไม่ไล่ตามความรับผิดชอบของจ้าวซินอีกต่อไป ไม่เช่นนั้นความประทับใจของเซี่ยตงไป่ที่มีต่อเขาจะลดลงอีกครั้งและจะย่ำยีศักดิ์ศรีของตนมากกว่าเดิม “ผมไม่มีความเห็นใดๆ..ทุกอย่างว่ากันตามหัวหน้าเซี่ยเลยครับ” โย่วซวนพูด

เซี่ยตงไป่ก็พยักหน้าเบาๆและพูดว่า “จ้าวซินตอนนี้คุณซวนไม่ได้มีอะไรคับข้องใจในเรื่องที่เอ็งใส่ร้ายเขาอีกต่อไปแล้ว..เพราะงั้นการที่เอ็งช่วยนำข้อมูลของสายลับมาให้พวกเราเพื่อชี้ตัวสายลับแบบนี้ฉันก็จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป..เอาล่ะเอ็งมีอะไรจะถามอีกไหมถ้าไม่มีก็ออกไปได้แล้ว..ส่วนเรื่องพิธีงานศพของจ้าวไค่แก๊งฝูชิงของเราจะรับผิดชอบในการจัดงานให้เอง”

ชีวิตเล็กๆน้อยๆของจ้าวซินนั้นก็ปลอดภัยแล้วดังนั้นจ้าวซินจึงไม่กล้าพูดอะไรใดๆอีกเพียงแค่กล่าวคำขอบคุณว่า “ขอบคุณสำหรับความเมตตาครับ”

เซี่ยตงไป่ก็ไม่ต้องการเสียเวลาพูดคุยกับจ้าวซินอีกต่อไป เขาจึงทำเพียงโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้จ้าวซินออกไป จากนั้นซานเย่ก็ก็พยักหน้าให้จ้าวซินแล้วไม่นานจ้าวซินก็เดินออกไปจากห้องประชุม

ไม่นานหลังจากที่จ้าวซินจากไปทั้งเย่เชียนและหลินเฟิงก็สัมผัสได้ว่าตัวตนของหมาป่าผีไป๋ฮวยก็จางหายไปเช่นกันจนเย่เชียนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงแต่แล้วเขาก็คิดได้ว่าการประชุมก็น่าจะจบลงแล้วและไม่จำเป็นที่จะต้องดำเนินต่อไปอีก ดังนั้นมันจึงสมเหตุสมผลที่หมาป่าผีไป๋ฮวยจะจากไป

หลังจากเห็นจ้าวซินจากไปเซี่ยตงไป่ก็กวาดสายตามองคนที่อยู่ที่นี่แล้วพูดว่า “เหตุผลที่เรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้ก็คือการหาข้อมูลเกี่ยวกับสายลับภายในของแก๊งฝูชิงของเรา..ในตอนนี้สิ่งต่างๆก็ได้รับการชี้แจงแล้วและชัดเจนอย่างมาก..ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของผู้นำเขตจ้าว..เพราะฉะนั้นคุณซวนคุณช่วยจัดพิธีงานศพให้กับผู้นำเขตจ้าวอย่างสมเกียรติด้วย”

“ได้ครับ” โย่วซวนตอบ