ตอนที่ 7 น้ำตาลูกผู้ชาย

ตอนที่ 7 น้ำตาลูกผู้ชาย

เมื่อเขามาถึงโรงพยาบาล เขาก็เห็นฮันเซ่ลหลับอยู่ข้างเตียงพ่อ หนังสือที่เธออ่านค้างไว้ตกอยู่ที่พื้น เขาเห็นพ่อมองฮันเซ่ลด้วยรอยยิ้มละมุน เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด พ่อก็เงยหน้าขึ้นมองและเห็นเย่เชียนเดินย่องเข้ามาในห้องอย่างเงียบ ๆ

เย่เชียนไม่อยากรบกวนฮันเซ่ลที่กำลังหลับใหล เขาย่องเข้าไปในห้องอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วปิดประตูเบา ๆ ตามหลัง เมื่อเขาเข้ามาในห้อง เขาก็เดินไปข้าง ๆ พ่อของเขาและถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วง

“พ่อครับ พ่อเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง ?”

พ่อพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “พ่อสบายดี แล้วแกล่ะ เป็นยังไงบ้าง แปดปีที่ผ่านมานี้แกไปทําอะไรมาบ้างล่ะเสี่ยวเชียนเอ๋อร์ ?”

เย่เชียนเงียบไปพักหนึ่งและตอบพ่อ

“พ่ออย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลยครับ ผมซื้อโจ๊กมาให้ พ่อค่อย ๆ กินนะ”

ผู้เป็นพ่อรู้ทันทีว่าลูกชายไม่ต้องการที่จะพูดถึงอดีตและเขาเองก็ไม่อยากบังคับลูกให้ต้องเล่าเช่นกัน เขามองไปที่ฮันเซ่ลและพูดขึ้น

“เด็กคนนี้น่าสงสารนะ พ่อแม่ของเธอเสียไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์และเธอก็ไม่ได้เงินจากพ่อแม่เธอเลยแม้แต่แดงเดียว พวกเขาน่าจะวางแผนสำรองเอาไว้ให้ดีกว่านี้หน่อย เฮ้อ!”

เย่เชียนมองไปที่ฮันเซ่ลอย่างเอ็นดูก่อนจะหันกลับมาพูดกับพ่อ

“พ่อครับ… หลายปีมานี้พ่อคงจะเหนื่อยมากสินะครับ ในเมื่อผมกลับมาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เราจะไม่ต้องไปเผชิญกับความยากลำบากอีกแล้ว เราจะได้พักผ่อนกันมากขึ้นและมีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่ แต่มีอย่างนึงที่ผมยังไม่หายสงสัย ทําไมพี่ใหญ่กับน้องสามถึงไม่กลับมาหาพ่อเลยครับ ?” เย่เชียนหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากถุงพลาสติกขณะที่เขาพูด

“พวกเขามีงานที่ต้องทำ อีกอย่าง พ่อเองก็ไม่อยากไปเป็นภาระให้ใคร พ่อรู้จักลูกของพ่อทุกคนดีว่าลูกพ่อแต่ละคนมีลักษณะนิสัยยังไง” พ่อพูดพลางยิ้ม

ขอบตาของเย่เชียนเริ่มแดง หลังจากที่ฟังพ่อพูดจบ เขาก็รู้สึกได้เลยว่าพ่อคิดถึงลูก ๆ ทุกคนเสมอแม้ว่าจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันก็ตาม พวกเขาไม่ต้องรอให้ใครมาบอกก็รู้ว่าพ่อของพวกเขานั้นเป็นคนที่สำคัญที่สุดในหัวใจสำหรับพวกเด็กกําพร้าที่พ่อรับมาอุปถัมภ์เป็นลูกทุกคน เย่เชียนหยิบโจ๊กขึ้นมายื่นให้พ่อ

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกและผมจะเป็นคนดูแลพ่อเอง ผมสัญญา”

พ่อผลักโจ๊กกลับไปขณะที่เขามองไปที่ฮันเซ่ลพร้อมกับพูดว่า

“เอาให้เสี่ยวเซ่ลเถอะ พ่อไม่หิว อีกอย่าง เธอก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว เธอคงจะหิวแน่ ๆ”

พ่อเขย่าตัวฮันเซ่ลเบา ๆ และปลุกเธอให้ตื่นขึ้นจากภวังค์

“เสี่ยวเซ่ว เสี่ยวเซ่วลูก! ตื่นเถอะ”

ฮันเซ่ลลืมตาขึ้นมาดูพ่ออย่างเป็นห่วง เมื่อเธอเห็นว่าพ่อไม่ได้ปลุกเธอเพราะเหตุฉุกเฉิน เธอจึงขยี้ตาเบา ๆ พร้อมพูดว่า

“พ่อตื่นแล้วเหรอคะ หิวน้ำไหม เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำมาให้นะคะ”

พ่อส่ายหัว

“ไม่เป็นไรหรอกลูก เสี่ยวเซ่วเอ๊ย พี่สองของลูกซื้อโจ๊กมาให้ ลูกรีบกินซะสิ เดี๋ยวมันจะเย็นเสียก่อน”

ฮันเซ่ลเพิ่งจะเห็นเย่เชียนจึงเรียกเขา “อ้าว พี่สอง พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมไม่พักผ่อนอยู่ที่บ้านกันล่ะ” จากนั้น เธอก็หันไปบอกพ่อว่า “พ่อคะ หนูยังไม่หิว พ่อกินเถอะนะคะ”

“พี่ซื้อมาสองถุงน่ะ สำหรับพ่อกับเซ่ลคนละถุง” เย่เชียนพูดหลังจากนั่งดูทั้งสองเกี่ยงกันไปมาไม่ยอมกิน และพูดต่ออีกว่า “เสี่ยวเซ่ลกินเสร็จก็กลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวพี่จะอยู่กับพ่อเอง”

“ไม่ค่ะพี่สอง หนูดูแลพ่อได้ดีกว่า พี่นั่นแหละที่ต้องกลับบ้านไปพักผ่อน” ฮันเซ่ลยังคงรั้นต่อ

เย่เชียนหัวเราะเบา ๆ กับความหัวรั้นของเธอ แล้วพูดต่ออย่างเอ็นดู

“เด็กโง่เอ๋ย พี่กับพ่อไม่ได้เจอกันตั้งแปดปีเชียวนะ เรามีเรื่องที่จะคุยกันตั้งเยอะตั้งแยะ เธอจะมาขัดเราสองคนเหรอ หืม ?”