ตอนที่ 709
ตอนที่ 709 ยึดอำนาจ ตอนที่ 7
October 22, 2026
ตอนที่ 709 ยึดอำนาจ ตอนที่ 7
พฤติกรรมของคาเอดะก็เข้าใจได้เพราะถ้าหากอยากรอดชีวิตมันก็เป็นวิธีเดียวที่จะทำได้เพียงแต่ว่าถ้าทำอย่างนี้ต่อหน้าศัตรูล่ะก็คนๆจะสูญเสียศักดิ์ศรีและเกียรติยศ ซึ่งถึงแม้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อแต่ก็ต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะและดูถูกเหยียดหยามไปตลอดชีวิต
เย่เชียนก็ส่ายหัวเล็กน้อยและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้เพราะคาเอดะนั้นโง่เขลามากและเขาก็ไม่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าของเขาเลย ซึ่งเห็นได้ชัดว่าดันโซบายาชินั้นต้องการเย้ยหยันตระกูลฟูมะและต้องการเยาะเย้ยพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าพวกเขาจะยอมแพ้ถึงยังไงดันโซบายาชิก็ไม่ปล่อยพวกเขาไปอยู่ดี
ดันโซบายาชิก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขและพูดอย่างมีชัยว่า “ผู้อาวุโสฟูมะ!..ตอนนี้คุณมองเห็นอย่างชัดเจนแล้วใช่ไหมว่าลูกหลานที่คุณภาคภูมิใจนักหนานั้นเป็นคนที่ขี้ขลาดกลัวตายแบบนี้” จากนั้นก็พูดอย่างเย้ยหยันว่า “ฟูมะฮายาคุจิ..คุณลืมไปแล้วหรือยังว่าเมื่อยี่สิบปีที่แล้วที่ลูกชายของผมคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากคุณแล้วคุณพูดว่าอะไรนะ?..คุณดูถูกเหยียดหยามตระกูลของผมว่าตระกูลดันโซไม่คู่ควรกับการเป็นสมาชิกของสำนักอิงะ..แล้วเป็นไงล่ะ?..ตอนนี้หลานชายของคุณเองไม่ใช่เหรอที่คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างน่าสมเพช..เป็นยังไงบ้างรสชาติของการถูกเยาะเย้ย?”
ใบหน้าของฟูมะฮายาคุจิก็ดูขมขื่นอย่างมากและนี่ก็เป็นความทรงจำที่เขาไม่อยากนึกถึงเพราะครั้งหนึ่งลูกชายของดันโซบายาชิได้คุกเข่าลงต่อหน้าเขาและขอความเมตตาจากเขาแต่ลูกชายของดันโซบายาชิกลับถูกลงโทษจนถึงแก่ความตายและตระกูลดันโซก็ถูกเยาะเย้ยมาโดยตลอดและในทศวรรษต่อๆมาตระกูลดันโซก็ไม่สามารถยืนหยัดได้อีก นี่คือความอัปยศของดันโซบายาชิอย่างยิ่งและเขาก็ยังคงเก็บความแค้นนี้เอาไว้ในใจและไม่เคยคิดที่จะลืมมันไปและนับตั้งแต่วันนั้นมาดันโซบายาชิจึงได้วางแผนกวาดล้างตระกูลฟูมะเพื่อที่เขาจะทำให้ตระกูลฟูมะทั้งหมดได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเช่นเดียวกับตัวเขาเอง หลังจากรอมานานถึงยี่สิบปีในที่สุดดันโซบายาชิก็ทำสำเร็จได้สักที
คนต้องการหน้าต้นไม้ต้องการเปลือกและสำหรับคนที่มีตำแหน่งที่สำคัญอย่างฟูมะฮายาคุจินั้นหน้าตาในสังคมก็มักจะสำคัญกว่าชีวิตเสมอ ซึ่งเป็นเรื่องน่าละอายใจและน่าสมเพชอย่างยิ่งที่ผู้นำสำนักนินจาอิงะอันยิ่งใหญ่ต้องถูกผู้อื่นเย้ยหยันและเยาะเย้ยและที่สำคัญกว่านั้นถึงแม้หลานชายของเขาจะไม่ได้ต่อสู้เพื่อตัวเองจนทำให้ตระกูลฟูมะต้องเสื่อมเสียเขาก็ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมามองได้อีก ซึ่งทำให้ฟูมะฮายาคุจิละอายใจอย่างยิ่งเขาจึงมองไปที่คาเอดะอย่างดุเดือดและตะโกนว่า “เจ้าหลานชายไร้ประโยชน์..ฉันจะฆ่าเอ็งด้วยมือของฉันเองเพื่อที่ตระกูลฟูมะของเราจะได้ไม่ต้องเสื่อมเสียเกียรติ!..เอ็งคิดเหรอว่าตาเฒ่านั่นจะปล่อยเอ็งไป..เขามันก็แค่อยากที่จะดูถูกตระกูลของเราเท่านั้น”
ดันโซบายาชิก็แสยะยิ้มแล้วเหลือบมองไปที่คาเอดะและพูดว่า “ปู่ของแกพูดถูก..ฉันก็แค่ล้อเล่น..แต่ถ้าแกทำงานบางอย่างให้มันก็น่าพิจารณาอยู่”
“ผมทำได้” คาเอดะพูดอย่างกระวนกระวาย “ผมจะทำทุกอย่างที่คุณสั่งให้ทำตราบใดที่คุณปล่อยผมไป”
“มันก็ง่ายๆ” ดันโซบายาชิพูด “ฆ่าฟูมะฮายาคุจิปู่ของแกซะแล้วฉันจะปล่อยแกไป..แกจะอยู่หรือตายมันก็ขึ้นอยู่กับตัวแกเอง”
คาเอดะก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวซ้ำแล้วพูดว่า “เอ่อ…คือ…ผม…ผมจะฆ่าปู่ของตัวตัวเองได้ยังไง..ไม่..ไม่มีทาง!”
ซ่งหลันที่ดูสิ่งต่างๆอยู่ข้างๆเห็นว่าคาเอดะนั้นเหมือนคนที่โง่เขลาเช่นนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เพราะเขาไม่เหมือนคนที่ดูเป็นสุภาพบุรุษก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาวิกฤติแบบนี้แน่นอนว่าคนเรามักจะกลัวความตาย แต่สิ่งที่สำคัญก็คือถ้าหากสำนักนินจาอิงะถูกทำลายไปมันจะส่งผลเสียต่อองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าอย่างมาก เมื่อเห็นเช่นนั้นซ่งหลันจึงหันไปมองเย่เชียนและต้องจะพูดอะไรบางอย่างแต่เธอก็คิดว่าเย่เชียนคงรู้อยู่แล้วว่าเธอจะสื่ออะไร เมื่อคิดเช่นนั้นเธอก็ยิ้มแล้วส่ายหัวให้กับเย่เชียน
เย่เชียนก็รู้ดีว่าถ้าหากสำนักนินจาอิงะถูกทำลายไปมันก็จะบรรเทาความกดดันอันมหาศาลให้กับสมาคมมังกรดำ เพื่อที่สมาคมมังกรดำจะได้สามารถจัดการสิ่งต่างๆอย่างองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า อย่างไรก็ตามมันก็เป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่จะปล่อยให้ฟูมะฮายาคุจิอยู่ในอำนาจต่อไปเพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้นท้ายที่สุดแล้วตระกูลฟูมะก็ต้องสงบศึกกับสมาคมมังกรดำเป็นแน่ ดังนั้นถ้าหากฟูมะฮายาคุจิยังคงดำรงตำแหน่งผู้นำต่อไปมันก็เป็นผลเสียกับองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าเช่นกัน นอกจากนี้เย่เชียนก็ยังอยากรู้ว่านากาซาวะเคโกะต้องการจะทำอะไรและดูว่าผู้ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังผู้หญิงคนนี้คือใคร
เนื่องจากเย่เชียนมีแผนการบางอย่างซ่งหลันจึงไม่สามารถพูดอะไรได้ไปมากกว่านี้เพราะเธอสนับสนุนการตัดสินใจของเย่เชียนเสมอ ยิ่งไปกว่านั้นเธออาจจะเก่งกว่าเย่เชียนในเชิงการจัดการธุรกิจแต่ในแง่ของการต่อสู้แย่งชิงอำนาจและใช้กลยุทธ์นั้นเธอไม่เก่งเท่าเย่เชียน
ฟูมะฮายาคุจิก็ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ดันโซบายาชิ!..ถ้าแกมีความสามารถก็ลงมือทำเองซะสิ..มาเจอกับฉันตัวต่อตัวหน่อยเป็นไง..อย่าทำให้จิตวิญญาณแห่งบูชิโดของชาติญี่ปุ่นต้องเสื่อมเสีย!”
ดันโซบายาชิก็หัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยามและพูดว่า “ฮ่าๆ..คุณไม่สมควรตายด้วยน้ำมือของผมหรอก” จากนั้นเขาก็จ้องไปที่คาเอดะแล้วพูดว่า “แกจะไม่ทำอย่างงั้นเหรอ?..ถ้าไม่อยากตายก็ฆ่าเขาซะ!..ทำตามที่ฉันสั่งอย่างเชื่อฟังจะดีกว่าไม่อย่างนั้นแกเองที่จะต้องตาย..คิดให้ดีนะเพราะแกยังหนุ่มยังแน่นอนาคตของแกยังอีกไกล..ถ้าแกตายไปแบบนี้มันก็ไม่คุ้ม”
คาเอดะก็ถึงกับตกตะลึงเพราะเขาไม่อยากตายแต่มันก็น่าสลดใจอย่างมากที่ต้องฆ่าปู่ของตนด้วยน้ำมือของตัวเอง
“ทำไมเหรอ?..ถ้าแกไม่ทำฉันจะเป็นคนส่งแกลงนรกเอง” นากาซาวะเคโกะพูด หลังจากนั้นเธอก็ดึงมีดออกมาจากเสื้อและกำลังจะแทงไปที่คาเอดะ
“เดี๋ยวก่อน!” คาเอดะพูดด้วยความตื่นตระหนก “ผมจะทำ..ผมจะทำ”
นากาซาวะเคโกะก็ยิ้มอย่างมีชัยและเก็บมีดของเธอกลับไป เมื่อเห็นเช่นนั้นคาเอดะก็เหลือบมองไปที่ฟูมะฮายาคุจิแล้วพูดว่า “ท่านปู่ยกโทษให้หลานชายคนนี้ด้วย..ถ้าปู่ตายเราจะสามารถรักษาสายเลือดของตระกูลฟูมะของเราเอาไว้ได้..ท่านปู่จะไม่ตายไปอย่างเปล่าประโยชน์” คาเอดะเดินไปทางฟูมะฮายาคุจิอย่างช้าๆ