ตอนที่ 727 ได้เวลาแก้แค้น

ตอนที่ 727 ได้เวลาแก้แค้น

ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะตกลงกับดีห์ราห์แล้วว่าจะไม่แทรกแซงการแข่งขันศิลปะการต่อสู้และทำเพียงแค่ป้องกันดีห์ราห์จากคนอื่นและปล่อยให้เขาสู้เพื่อชนะการแข่งขันด้วยศิลปะการต่อสู้ของเขาเองก็ตามแต่ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันที่เข้าร่วมการแข่งขันนั้นต่างก็มีฝีมือและศิลปะการต่อสู้หลากหลายแขนงที่ยอดเยี่ยมกว่าของดีห์ราห์ ซึ่งในความเป็นจริงทักษะการต่อสู้ของดีห์ราห์นั้นไม่เพียงพอที่จะคว้าตำแหน่งแชมป์ได้เลย

เนื่องจากเขาตัดสินใจเช่นนี้แล้วแน่นอนว่าเย่เชียนก็จะไม่นั่งอยู่เฉยๆแต่การแทรกแซงและทำให้ดีห์ราห์ชนะการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้โดยที่เจ้าตัวไม่รู้นั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายและผู้เข้าแข่งขันหลายคนในการแข่งขันครั้งนี้ต่างก็เป็นปรมาจารย์และยอดฝีมือจากสำนักนินจาอิงะและตระกูลดันโซทั้งนั้นและบางทีแม้แต่องค์กรชาโด้ซากุระกับคนของกองทัพแห่งชาติญี่ปุ่นก็อาจจะมาปะปนอยู่ในคนเหล่านี้ก็เป็นได้ ดังนั้นการที่คนๆหนึ่งมีกองกำลังอันทรงพลังอยู่เบื้องหลังพวกเขาเช่นนั้นเย่เชียนก็ไม่มีทางกำจัดพวกเขาออกไปได้เลย เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดไม่ใช่เรื่องง่ายแต่ทว่าเย่เชียนเองก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันดังนั้นเย่เชียนก็สามารถช่วยดีห์ราห์กำจัดผู้เข้าแข่งขันที่แข็งแกร่งได้สองสามคนอย่างแนบเนียน ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่เย่เชียนรู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องพูดคุยกับซ่งหลันเกี่ยวกับการดำเนินการเฉพาะเพราะท้ายที่สุดแล้วซ่งหลันก็เป็นผู้ดำเนินการและบริหารจัดการการแข่งขันศิลปะการต่อสู้อย่างเต็มรูปแบบ

เย่เชียนไม่ได้สนใจการแข่งขันศิลปะการต่อสู้มากนักแต่การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้มันสามารถดึงดูดความสนใจของกองกำลังส่วนใหญ่ได้และด้วยวิธีนี้เย่เชียนจะสามารถดำเนินตามแผนการที่กำหนดเอาไว้ล่วงหน้าได้ ตราบใดที่เป็นไปตามแผนสิ่งต่อไปที่จะเกิดขึ้นนั้นกองกำลังต่างฝ่ายก็จะไม่สามารถควบคุมได้เลยและเย่เชียนก็จะสามารถควบคุมสิ่งต่างๆได้อย่างสมบูรณ์

ดังนั้นในตอนนี้การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าแผนการนี้ไม่ง่ายเลยที่จะสำเร็จได้เพราะยังต้องใช้เวลาในการวางแผนและเตรียมการเพราะการรวบรวมข้อมูลเบื้องต้นมีความสำคัญมาก อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องให้เย่เชียนเพราะถึงแม้ว่าไป๋ฮวยกับหลินเฟิงจะไม่ได้พูดอะไรแต่เย่เชียนก็เชื่อว่าพวกเขานั้นเริ่มดำเนินการเพื่อจัดเตรียมงานการรวบรวมข้อมูลเอาไว้แล้วเพราะครั้งนี้เป็นแผนสำหรับการเผชิญหน้ากับประเทศญี่ปุ่นทั้งประเทศและไม่ใช่เพียงแค่เมืองโตเกียวเพียงเมืองเดียว ดังนั้นแผนการครั้งนี้ถึงต้องขยายตัวไปเป็นปฏิบัติการระดับภูมิภาคจึงต้องมีการทำงานที่ซับซ้อนมากขึ้น

ด้วยการที่ไป๋ฮวยและหลินเฟิงที่มาสมทบและช่วยเหลือนั้นเย่เชียนจึงรู้สึกสบายใจอย่างอธิบายไม่ถูกและผ่อนคลายมากขึ้นซึ่งทำให้เขาสามารถโฟกัสสิ่งต่างๆในประเทศญี่ปุ่นได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามเย่เชียนก็รู้ดีว่าสิ่งนี้จะคงอยู่อีกไม่นานเพราะเมื่อใดก็ตามที่สิ่งต่างๆในประเทศญี่ปุ่นจบลงพวกเขาทั้งสามก็จะแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางอย่างแน่นอน

“ถ้านายหิวหรือต้องการอะไรก็ติดต่อพนักงานได้เลย..ฉันแจ้งพวกเขาแล้วเพราะงั้นค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะถูกส่งไปยังบัญชีของฉัน” เย่เชียนพูด “ฉันยังมีบางอย่างที่ต้องทำนายควรจะพักผ่อนให้เพียงพอ..เอาไว้เจอกัน!” หลังจากพูดจบเย่เชียนก็หันหลังเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน!” ดีห์ราห์รีบตะโกนขณะที่เย่เชียนกำลังจะจากไป เมื่อได้ยินเช่นนั้นเย่เชียนก็ถึงกับผงะไปครู่หนึ่งจากนั้นก็หยุดและถามว่า “หืม..มีอะไรอีกเหรอ?” ดีห์ราห์เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ผมอยากไปกับคุณด้วย”

ดีห์ราห์นั้นไม่ได้สงสัยว่าเย่เชียนจะออกไปแจ้งตำรวจว่าเขาเป็นนักลักลอบเข้าประเทศแต่อย่างใดเพราะถ้าหากเย่เชียนต้องการทำแบบนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเลย อย่างไรก็ตามในเมื่อเขาตัดสินใจติดตามเย่เชียนแล้วดีห์ราห์จึงต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเย่เชียนเพื่อที่จะได้รู้จักเย่เชียนมากขึ้น แน่นอนว่าหากต้องการเช่นนั้นดีห์ราห์ก็ต้องติดตามเย่เชียนไปและต้องมีความชัดเจนเกี่ยวกับสิ่งที่เย่เชียนทำด้วย

เย่เชียนก็ยิ้มจางๆแล้วพูดว่า “ถ้านายต้องการแบบนั้นก็ตามมา” หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อ “นายมีชื่อเล่นหรือเปล่า..ถ้าไม่ทีงั้นฉันจะเรียกนายว่าดีห์ราห์..ส่วนนายจะเรียกฉันว่าพี่เย่หรือบอสก็ได้แล้วแต่นายเลย”

หลังจากพูดจบเย่เชียนก็เปิดประตูและเดินออกไป ซึ่งดีห์ราห์นั้นไม่สามารถเรียกเย่เชียนว่าบอสได้จริงๆเพราะเขาไม่ได้อุทิศตัวเองให้กับบทบาทนี้และเขาก็ไม่ได้มองว่าเย่เชียนเป็นพี่ชายเลย ซึ่งยิ่งเย่เชียนปล่อยให้ดีห์ราห์หยิ่งผยองมากเท่าไหร่การโน้มน้าวใจเขาก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น อย่างไรก็ตามเมื่อมั่นใจแล้วมันก็จะเปลี่ยนไปเป็นความจงรักภักดีโดยธรรมชาติ

เนื่องจากรอคิวที่โรงพยาบาลนานไปหน่อยเวลามันก็ผ่านพ้นไปจนหัวค่ำแล้วและไฟนีออนที่ด้านข้างของถนนก็สว่างไสวด้วยแสงหลากสีและครอบคลุมทั้งเมืองโตเกียวอย่างสวยงาม

เมืองโตเกียวนั้นเป็นหนึ่งในศูนย์กลางเศรษฐกิจของโลกและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียและเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ซึ่งความเจริญรุ่งเรืองของเมืองโตเกียวนั้นก็ชัดเจนสำหรับทุกคนและถึงแม้ว่าเศรษฐกิจของประเทศญี่ปุ่นจะซบเซาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาและอัตราการว่างงานเพิ่มขึ้นอย่างไม่เคยมีมาก่อนก็ตามแต่มันก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาเพราะชาวญี่ปุ่นเป็นคนประเภทที่กดดันตัวเองอย่างมาก ดังนั้นเมื่อถึงเวลากลางคืนผู้คนเหล่านี้ก็ถอดหน้ากากออกและเปิดเผยด้านที่แท้จริงของพวกเขาออกมาและเข้าหาแอลกอฮอล์เพื่อขจัดความเศร้าโศกและความเครียดภายในใจ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้สถานบันเทิงทั้งเมืองโตเกียวดำเนินไปได้อย่างรุ่งเรือง อย่างไรก็ตามชาวญี่ปุ่นก็ดื่มไม่เก่งเพราะแม้แต่แอลกอฮอล์ดีกรีต่ำๆเพียงไม่กี่แก้วก็สามารถทำให้พวกเขาเมาและหมดสติได้แล้ว ดังนั้นข้างถนนจึงมักจะเห็นชาวญี่ปุ่นยืนอาเจียนอยู่ตามท้องถนน