ตอนที่ 768 มิตรสหายและพี่น้อง ตอนที่ 1

ตอนที่ 768 มิตรสหายและพี่น้อง ตอนที่ 1

หยานซื่อฉุยเป็นผู้นำสำนักม่อจื๊อและตอนนี้สำนักม่อจื๊อก็ถูกควบคุมโดยสาวกฝ่ายอธรรมดังนั้นไม่ช้าก็เร็วม่อหลงจะต้องไปทวงสิ่งที่เขาต้องการกลับคืนมาและในเวลานั้นหยานซื่อฉุยจะกลายเป็นสิ่งกีดขวางของม่อหลงและการต่อสู้ของเย่เชียนกับเธอย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะไม่เคยต่อสู้กับหยานซื่อฉุยก็ตามแต่จากออร่าของหยานซื่อฉุยแล้วเย่เชียนรู้สึกว่าทักษะของเธอไม่ธรรมดาแต่เขาก็กลัวว่าเขาเองอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลยก็เป็นได้ ดังนั้นในเมื่อเขารู้ว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเหตุใดเย่เชียนจึงต้องต่อสู้กับเธอด้วย? นี่ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องต่อสู้และตอนนี้เขาก็อยู่ในบ้านของตระกูลเย่และหยานซื่อฉุยก็มาที่นี่เพื่ออวยพรวันเกิดให้กับเย่เจียอู๋ ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่กล้าทำอะไรภายในเขตของบ้านตระกูลเย่ ไม่เช่นนั้นตระกูลเย่คงจะไม่ปล่อยเธอไปอย่างแน่นอนและยิ่งไปกว่านั้นเย่เชียนก็ยังต้องการรักษาความลับและตัวตนที่แท้จริงของตัวเองและไม่ให้ศัตรูรู้ถึงความแข็งแกร่งและความสามารถของเขาเพื่อที่เขาจะได้รักษาความได้เปรียบอย่างสมบูรณ์ในการต่อสู้ในอนาคตนั่นเอง

บุคลิกของหยานซื่อฉุยนั้นค่อนข้างสุดโต่งและมีความเกลียดชังอย่างมากต่อผู้ชายแต่เธอก็ไม่เคยพบกับเย่เชียนซึ่งเป็นคนหยาบคายและไม่สนใจอะไรซึ่งทำให้เธอค่อนข้างสงสัยว่าเธอจะรับมือกับเขาอย่างไร ตั้งแต่ต้นจนจบทุกๆคำที่เย่เชียนพูดดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อเธอแต่ก็ดูเหมือนจะล้อเล่นและยิ่งไปกว่านั้นเย่เชียนไม่สนใจเรื่องหน้าตาในสังคมของตัวเองและไม่กลัวที่จะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะเพราะการพูดของเขาเลยดังนั้นเธอจึงไม่รู้วิธีที่จะรับมือกับเย่เชียน

เย่หานหลินเหลือบมองเย่เชียนด้วยความสับสนงุนงงเล็กน้อยเกี่ยวกับทัศนคติของเย่เชียนเพราะในความเห็นของเขามันเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่จะถอยออกมาเมื่อเผชิญกับความท้าทายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาดังกล่าว เพราะมันไม่เพียงแต่เป็นเรื่องของศักดิ์ศรีส่วนบุคคลเท่านั้นแต่ยังเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของตระกูลอีกด้วย

เย่เชียนนั้นรู้ถึงความสงสัยภายในดวงตาของเย่หานหลินแต่เย่เชียนก็เพียงแค่ยิ้มจางๆโดยไม่ได้อธิบายอะไรใดๆเพราะเย่หานหลินอยู่ในตระกูลเย่มานานหลายปีแล้วและเขาก็ได้พบกับผู้คนมากมายและพบเจอสิ่งต่างๆมากมาย ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะอธิบายว่าเขาเป็นเพียงกบที่ก้นบ่อและเขาต้องปรับตัวและความคิดไปกับโลกภายนอก

หลังจากเงียบไปชั่วขณะหยานซื่อฉุยก็พูดว่า “ฉันเข้าใจว่าคุณเย่กลัว!” ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ว่าเย่เชียนไม่ได้กลัวแต่เธอต้องการเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเย่เชียนดังนั้นเธอจึงต้องการกระตุ้นเย่เชียนด้วยคำพูด

เธอไม่รู้ว่าเย่เชียนนั้นเป็นคนประเภทที่ไม่กลัวคำเย้ยหยันหรือคำยั่วยุดังนั้นเธอจึงพูดเช่นนั้นออกไป เมื่อได้ยินเช่นนั้นเย่เชียนก็พูดว่า “ความคิดของคุณก็ยังคงเป็นความคิดของคุณและผมก็ไม่สามารถเข้าใจในสิ่งที่คุณคิดได้” เย่เชียนคืนคำพูดของหยานซื่อฉุยก่อนหน้านี้กลับไปให้เธอ

หากเย่เชียนไม่เต็มใจที่จะต่อสู้กับหยานซื่อฉุยจริงๆล่ะก็ต่อให้เธอพูดอย่างไรเย่เชียนก็จะไม่ต่อสู้อยู่ดีและมีอยู่ทางเดียวคือทั้งสองจะต้องไปต่อสู้กันที่อื่นแต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในบ้านของตระกูลเย่ ดังนั้นหากเย่เชียนไม่ต้องการต่อสู้เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป

ขณะที่หยานซื่อฉุยลังเลอยู่ว่าเธอจะตอบเย่เชียนอย่างไรจู่ๆทันใดนั้นก็มีคนสองสามคนเดินเข้ามาจากด้านนอกประตูและหนึ่งในนั้นก็คือเย่หานรุ่ยหลานชายคนโตของตระกูลเย่ที่มาพร้อมกับใบหน้าที่ดูโกรธเกรี้ยวอย่างมาก ซึ่งทันทีที่เข้าประตูมาเขาก็ตะโกนเสียงดังว่า “ไอ้สุนัขรับใช้ออกมาเดี๋ยวนี้!” เห็นได้ชัดว่า ‘สุนัขรับใช้’ ที่เขาหมายถึงคือเย่หานหลิน

ตามด้วยเย่หานห่าว,เย่หานถิงและเย่หานซวน ซึ่งพวกเขาทั้งหมดเป็นทายาทของสายตรงของตระกูลเย่ ดังนั้นจึงเดาว่าพวกเขาน่าจะมาที่นี่เพื่อแก้แค้นให้เย่หานรุ่ย เมื่อเขาเห็นเย่เชียนที่นี่เย่หานซวนก็ยิ้มและพยักหน้าและสิ่งนี้ก็ทำให้เย่เชียนประหลาดใจ แต่เย่เชียนก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มโดยคิดอย่างลับๆว่า ‘ดูเหมือนว่าเย่หานซวนน่าจะนิสัยดีกว่าคนอื่นๆและอาจจะเข้าใจสิ่งต่างได้..เขาคนนี้น่าจะอยู่ในกองทัพเพราะบุคลิกของเขาเหมือนทหาร’

เมื่อเย่หานห่าวเห็นเย่เชียนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเพียงเพราะเย่เชียนเพิ่งจะทำซี่โครงของเขาหักไปหนึ่งซี่และถึงแม้ว่าเขาจะทำสมาธิสมานบาดแผลก็ตามแต่ร่างกายของเขาก็ยังรู้สึกอึดอัด ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็รู้ดีว่าในเวลาถึงนี้แม้ว่าเขาจะมีสภาพร่างกายสมบูรณ์แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เชียนอยู่ดี

“หืม..นายเองก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นเหรอ” เย่หานรุ่ยเหลือบมองเย่เชียนและพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา จากนั้นเขาก็เหลือบมองเย่หานหลินที่อยู่ข้างๆแล้วพูดว่า “ไอ้สุนัขรับใช้แกยังมีเวลาว่างมาพักผ่อนอยู่อีกเหรอ”

เมื่อเห็นฉากดังกล่าวหยานซื่อฉุยก็อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มที่มุมปากเพราะเหมือนเธอกำลังดูละครอยู่และอดไม่ได้ที่จะคิดอย่างลับๆ ว่า ‘ดูสิว่าจะอดทนได้แค่ไหน’

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเย่เชียนก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พล่ามอะไรไร้สาระถ้าแกไม่อยากตายก็หุบปากซะ!..พวกแกแพ้ในการแข่งขันการประลองศิลปะการต่อสู้และกำลังมองหาที่ระบายงั้นเหรอ..พ่อแม่ของพวกแกรู้บ้างหรือเปล่าว่าพวกแกประพฤติตัวแบบนี้?” เนื่องจากเย่เชียนยอมรับเย่หานหลินแล้วแน่นอนว่าเขาจะต้องปกป้องเย่หานหลินโดยธรรมชาติ

“แกมันลูกนอกคอก” เย่หานถิงพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม “แกมันก็แค่ไอ้โง่ที่ไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองเป็นใครและยังหน้าด้านคลานมาที่ตระกูลเย่ของเราเพื่อเรียกร้องความสนใจ”

ใบหน้าของเย่เชียนก็มืดมนลงอย่างฉับพลันและเจตนาฆ่าที่รุนแรงก็ปรากฏขึ้นและในทันใดนั้นเย่เชียนก็พุ่งออกไปข้างหน้าแล้วตบหน้าเย่หานถิงอย่างรุนแรงและเพียงแค่ได้ยินเสียง “เพลี๊ยะ” จากนั้นใบหน้าครึ่งหนึ่งของเย่หานถิงก็บวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็วไอรีนโนเวล