ตอนที่ 811 ความรู้สึกของหวงฟู่ชิงเตี๋ยน

ตอนที่ 811 ความรู้สึกของหวงฟู่ชิงเตี๋ยน

เมื่อได้ยินเรื่องราวของหยานซื่อฉุยแล้วเย่เชียนก็รู้สึกว่าเธอก็เป็นผู้หญิงที่น่าสงสารและเมื่อเทียบกับเธอแล้วเย่เชียนรู้สึกว่าตัวเองนั้นโชคดีกว่าเธอ ถึงแม้ว่าเขาจะถูกพ่อแม่และครอบครัวทิ้งไปตั้งแต่ยังเด็กแต่ก็ยังมีชายชราคนหนึ่งมาคอยดูแลเขาและรับเลี้ยงเขา ซึ่งต่อมาก็มีกลุ่มพี่น้องจากองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าดังนั้นช่วงหลังมานี้เย่เชียนก็ไม่เคยเหงา แต่สำหรับหยานซื่อฉุยแล้วถึงแม้ว่าเธอจะเกิดมามีครอบครัวและอยู่กับพ่อแม่ของเธอแต่ชีวิตของเธอก็น่าสังเวชอย่างยิ่ง จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอมีจิตที่ผิดปกติเหมือนทุกวันนี้

อย่างไรก็ตามเย่เชียนก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางเป็นเพื่อนกับหยานซื่อฉุยได้เว้นแต่เธอจะถอนตัวจากการต่อสู้ระหว่างม่อหลงกับสำนักม่อจื๊อในอนาคต ไม่เช่นนั้นการต่อสู้ครั้งนี้จะหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

เย่เชียนก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และทำไมเขาต้องคิดมากเพราะตอนนี้เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยานซื่อฉุยเลยแล้วทำไมเขาต้องกังวลด้วย

“อย่าไปพูดถึงเธอเลย..ว่าแต่พี่หลินถ้าหากพี่มีข่าวหลินฟานพี่ต้องโทรมาบอกผมด้วยนะ” เย่เชียนพูด “ผมไม่ได้เจอเด็กคนนั้นมานานแล้ว..ผมเองก็อยากรู้จริงๆว่าหลินฟานเป็นยังไงบ้าง”

“อย่ากังวลไปเลยถ้าฉันพบเขานายจะเป็นคนแรกที่ฉันโทรหา” หลินเฟิงพูด “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยเพราะผู้อำนวยการหวงฟู่บอกว่านายจะมาที่ปักกิ่งในเช้าวันนี้..ฉันไม่ได้คาดหวังว่านายจะมาเพราะฉันเคยบอกนายไปแล้วว่าปักกิ่งเป็นสถานที่ของมังกรซ่อนเขี้ยวและเสือซ่อนเล็บ..ก่อนหน้านี้นายคงจะไม่มาโดยปราศจากความมั่นใจแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านายจะมั่นใจแล้ว”

เย่เชียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “โถ่!..มั่นใจอะไรกัน..เมื่อกี้พี่ไม่เห็นหรอว่าผมยังเอาชนะผู้หญิงไม่ได้เลย..ครั้งนี้ที่ผมมาที่ปักกิ่งก็แค่มาส่งจดหมาย..แต่ก็ยังมีคำถามอยู่ว่าผมจะรอดกลับไปได้หรือเปล่า”

หลินเฟิงเองก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “มันจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ?..ส่งจดหมายถึงใคร?..มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ย..ถ้ามีก็อย่าเกรงใจบอกกับฉันมาได้เลย”

“ขอบคุณมาก..แต่เรื่องนี้พี่หลินคงช่วยอะไรไม่ได้..มีคนไปเยอะเกินไปก็ไม่ดีเพราะมันอาจทำให้เธอคิดว่าผมจงใจยั่วยุ..นอกจากนี้พี่หลินยังต้องออกตามสืบข้อมูลตามหาหลินฟานอีก..เรื่องนี้มันไม่สามารถล่าช้าได้เลยเพราะงั้นพี่ไปทำธุระของพี่เถอะ” เย่เชียนพูดต่อ “เฮ้อ..มีความช่วยเหลืออยู่ข้างหน้าแท้ๆแต่กลับโดนปฏิเสธ..มันน่าเศร้าจริงๆ”

ขณะที่เขาพูดเย่เชียนก็หันไปมองหวงฟู่ชิงเตี๋ยนที่อยู่ข้างๆเห็นได้ชัดว่าเขาหมายถึงหวงฟู่ชิงเตี๋ยน

หวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดว่า “ไอ้หนูฉันบอกเอ็งไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าถึงฉันอยากจะช่วยแค่ไหนแต่ฉันก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี..เรื่องนี้ฉันไม่สามารถทำอะไรได้เลยเว้นแต่เอ็งจะอยากตายเร็วขึ้นกว่าเดิม”

เย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ว่า “โถ่ปู่!..อย่าคิดว่าผมโง่จนไม่เห็นอะไรเลยสิ..ก่อนหน้านี้ที่ผมพูดถึงชื่อฮัวหยาซินขึ้นมาปฏิกิริยาของปู่ก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนและนั่นก็ได้อธิบายทุกอย่างแล้ว..ปู่กล้าสาบานมั้ยล่ะว่าปู่กับเธอไม่เกี่ยวข้องกัน”

หวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็ถึงกับผงะและยิ้มอย่างเชื่องช้าแล้วพูดว่า “ฉันบอกเอ็งไปหลายรอบแล้วนะว่าเอ็งจะทำอะไรก็ได้แต่อย่าถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่น..ไอ้เด็กบ้า..ใช่!..ฉันมีความสัมพันธ์กับฮัวหยาซินจบมั้ย?..ฉันจะเตือนเอ็งอีกครั้งนะว่าถ้าเอ็งไม่กลัวตายฉันจะยอมไปกับเอ็งก็ได้”

การแสดงออกของหวงฟู่ชิงเตี๋ยนดูตื่นเต้นและประม่าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งสามารถอธิบายสิ่งต่างๆได้มากขึ้น..ม่อหลงกับหลินเฟิงที่ด้านข้างก็ตกตะลึงเล็กน้อยและมองหวงฟู่ชิงเตี๋ยนด้วยความสงสัย ส่วนเย่เชียนก็ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า “นี่ปู่มีเรื่องรักๆใคร่ๆกับฮัวหยาซินหรือเปล่า..โอ้..ผมรู้แล้วว่าทำไมปู่ถึงไม่แต่งงานสักที..ที่แท้ก็เป็นเพราะฮัวหยาซินนี่เอง”ไอรีนโนเวล

“เอ่อ..คือ..แบบว่า” การแสดงออกของหวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็เขินอายเล็กน้อยและเขาพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “อย่าเดาสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าใจมั้ย..ทำในสิ่งที่เราควรทำเถอะ”

เย่เชียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่ได้ถามเรื่องนี้อีกต่อไปเพราะท้ายที่สุดแล้วสำหรับคนอายุเท่านี้มันก็คงจะดูมากเกินไปที่จะหยอกล้อเขาแบบนี้ ถึงแม้ว่าเย่เชียนจะเชื่อว่าหวงฟู่ชิงเตี๋ยนเกี่ยวข้องกับฮัวหยาซินจริงๆแต่เนื่องจากหวงฟู่ชิงเตี๋ยนไม่เต็มใจที่จะพูดเย่เชียนจึงไม่สามารถถามต่อ

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็เปลี่ยนเรื่องโดยการหันไปพูดกับม่อหลงว่า “ม่อหลงหลังจากเหตุการณ์วันนี้ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ว่าสำนักม่อจื๊อจะทำอะไรต่อ..เพราะงั้นพี่ต้องอดทนรู้มั้ย?..ถ้าพี่ทำให้สำนักม่อจื๊อรู้ถึงการมีอยู่ของพี่มันจะเป็นอันตรายอย่างแน่นอนและในช่วงเวลานี้พี่ต้องเร่งความเร็วในการฝึกฝนนะเข้าใจมั้ย?”

ม่อหลงก็พยักหน้าอย่างหนักหน่วงและสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “ได้บอส..ไม่ต้องกังวลไป..ฉันจะอดทนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

เย่เชียนก็พยักหน้าเล็กน้อยจากนั้นก็เหลือบไปที่หวงฟู่ชิงเตี๋ยนแล้วพูดว่า “ปู่มีวิธีฝึกฝนที่รวดเร็วกว่านี้มั้ย?..ตอนนี้เราแทบจะไม่มีเวลาเตรียมตัวแล้ว..ถึงม่อหลงจะเก่งแค่ไหนในตอนนี้แต่ก็สู้คนที่ฝึกมาเป็นสิบๆปีไม่ได้อยู่ดี”