ตอนที่ 840 พลเรือเอก

ตอนที่ 840 พลเรือเอก

ถนนภายในทั้งหมดถูกปูด้วยอิฐบลูสโตนและไม่มีปัญหากับรถ 2 คันที่วิ่งสวนทางกันและเมื่อเทียบกับถนนอื่นๆในเมืองปักกิ่งนั้นมันกว้างขวางกว่ามาก

บ้านภายในยังเป็นอาคารเก่าเหมือนกับคฤหาสน์หลังใหญ่ในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ อย่างไรก็ตามผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญของประเทศจีนทั้งนั้นและสามารถเขย่าแผ่นดินจีนได้เลย ซึ่งเย่เชียนนั้นไม่คาดคิดมาก่อนว่าพ่อของเขาจะรู้มีพ่อทูนหัวที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ อย่างไรก็ตามเมื่อฟังน้ำเสียงของเย่เจียอู๋แล้วตั้งแต่พ่อของเขาเสียชีวิตไปดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายชราผู้ทรงศักดิ์คนนี้กับตระกูลเย่นั้นจะไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นเย่เชียนจึงคิดในใจว่าถ้าเย่เจียอู๋ไม่ต้องการให้เย่เชียนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับชายชราคนนี้ล่ะก็เขาคงจะไม่พูดแบบนั้นอย่างแน่นอน

บางครั้วคนเฒ่าคนแก่เหล่านี้มักจะดื้อรั้นมากและมีอุดมการณ์และทัศนคติของตนเสมอและเป็นคนที่ไม่สนใจความตายอีกต่อไป

เมื่อเขามาถึงประตูเย่เชียนก็ยื่นจดหมายทักทายโดยระบุตัวตนของเขาและแน่นอนว่าตัวตนที่เขาอ้างถึงคือสมาชิกของตระกูลเย่ไม่ใช่ราชาแห่งทหารรับจ้างเพราะเย่เชียนจะต้องยืมตัวตนของตระกูลเย่แต่ถ้าหากเขาบอกว่าเขาเป็นราชาทหารรับจ้างล่ะก็เขาจะถูกจับกุมและโดนสอบปากคำทันที

ทหารยามที่ประตูมองไปที่เย่เชียนอย่างระมัดระวังและดูจดหมายแล้วพูดว่า “รอที่นี่ก่อน..เราขอรายงานและยืนยันตัวตนสักครู่” หลังจากพูดเสร็จเขาก็หยิบวิทยุสื่อสารออกมาและเริ่มพูด

ในขณะนั้นรถ Jeep Land Rover ได้ขับช้าๆและหยุดอยู่ข้างๆเย่เชียนจากนั้นคนขับก็ชะงักไปครู่หนึ่งและเหลือบมองเย่เชียนด้วยความประหลาดใจ เขาถูกลิขิตให้มาพบกับจากที่ไกลๆหลายพันไมล์จนใกล้ถึงขนาดนี้เพราะเขากำลังจะต้องสืบค้นเกี่ยวกับตัวตนของเย่เชียนอยู่พอดี

จากนั้นประตูรถก็ถูกเปิดออกและเด็กหนุ่มก็รีบออกจากรถไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเด็กที่ชื่อหม่าห่าวยู่ที่เย่เชียนช่วยชีวิตเอาไว้ที่ผับบาร์ “ห๊ะ..ทำไมพี่ชายถึงมาที่นี่?” เด็กน้อยรีบวิ่งไปด้านข้างของเย่เชียนด้วยความตกตะลึงแล้วถามอย่างสงสัย “นี่พี่ชายมาหาผมงั้นหรอ..ผมก็ชวนพี่ชายมาแล้วก่อนหน้านี้แต่พี่ชายไม่ยอมมา..เอาเถอะมากับผมสิเดี๋ยวผมจะพาเข้าไปเอง”

หลังจากพูดจบเด็กหนุ่มก็คว้าแขนของเย่เชียนและกำลังจะเดินเข้าไปแต่ทหารยามที่ประตูก็หยุดเขาเอาไว้แล้วพูดว่า “นายน้อย..ตามกฎแล้วเราจะค้นตัวเขาก่อน”

“ตรวจค้นร่างกาย..ตรวจร่างกายอะไรนี่คุณรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร?..เขาเป็นพี่ชายของผมและเป็นผู้ช่วยชีวิตของผมเพราะงั้นจะไปตรวจค้นร่างกายเขาทำไม..นี่คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลาใช่มั้ย?” หม่าห่าวยู่เหลือบมองที่ยามแล้วพูด

“ผมต้องขอโทษจริงๆแต่เพื่อความปลอดภัยของหัวหน้าแล้วเราต้องทำแบบนี้” ทหารยามพูดอย่างดื้อรั้น

“นี่คุณล้อผมเล่นงั้นหรอ..แบบนี้ต้องตรวจค้นผมด้วยมั้ย?..คุณกลัวว่าผมจะไปทำร้ายคุณปู่อย่างงั้นเหรอ” หม่าห่าวยู่พูด “คุณไม่ควรมาอยู่ตรงนี้..นี่แสดงว่าคุณไม่เคยออกรบหรือต่อสู้เลยใช่มั้ย?..ผมอยากให้คุณรู้จริงๆว่านักสู้และทหารที่แท้จริงนั้นคืออะไร”

ไม่มีใครกล้าทำร้ายราชามารน้อยตัวนี้ อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ยังคงดื้อรั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเพราะหน้าที่ของพวกเขาและปฏิเสธที่จะปล่อยให้พวกเขาเข้าไปโดยไม่ตรวจสอบและตรวจค้นเสียก่อน ซึ่งพวกเขายืนกรานที่จะตรวจค้นตัวของเย่เชียนจนสิ่งนี้ทำให้หม่าห่าวยู่โกรธมาก ในตอนนี้ดวงตาของหม่าห่าวยู่จ้องเขม็งเหมือนตาของวัวและเหมือนจะกลืนกินทหารยามเหล่านั้นในคำเดียว

จากนั้นคนขับรถก็ก้าวลงจากรถและชำเลืองมองไปที่ทหารยามแล้วพูดว่า “เขาเป็นคนช่วยชีวิตนายน้อยเอาไว้และหัวหน้าก็สั่งเอาไว้ว่าให้พาเขามาที่นี่เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องตรวจค้นเขา..ที่เหลือฉันจะเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่างเอง” แน่นอนว่าคนขับรถคนนี้นั้นไม่ใช่คนขับรถธรรมดาแต่มีศักดิ์เป็นทหารยศพันเอกที่มีสามดาวสองขีดอยู่บนบ่าของเขาและเป็นคนที่หัวหน้าที่คนเหล่านี้กล่าวถึงสั่งให้เขาพาหม่าห่าวยู่ออกจากสถานีตำรวจและสืบข้อมูลของเย่เชียน

เมื่อได้คำพูดแล้วนั้นพวกทหารยามก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ดังนั้นพวกเขาจึงต้องถอยห่างและปล่อยไปจากนั้นหม่าห่าวยู่ก็มองหน้าพวกเขาอย่างดุร้ายแล้วพูดว่า “พวกคุณเหมือน รปภ.ที่มักดูถูกผู้คน..ให้ผมพูดดูชัดๆอีกครั้งนะว่านี่คือพี่ชายของผมและต่อจากนี้ไปที่นี่ก็จะเป็นบ้านของเขาเช่นกัน..ต่อไปถ้าพวกคุณขัดขวางเขาอีกผมจะขอให้คุณปู่สั่งย้ายพวกคุณทั้งหมดไปที่เขตชายแดน”

เย่เชียนก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้จากนั้นก็ตบหัวหม่าห่าวยู่แล้วพูดว่า “ไม่ว่าจะยศอะไรถึงยังไงพวกเขาก็เป็นทหารและพวกเขาก็คู่ควรแก่การเคารพเข้าใจมั้ย..คราวหน้าถ้าเอ็งจะพูดอะไรก็ระวังด้วย”

ทหารยามที่ประตูก็ยิ้มอย่างขอโทษแล้วพูดว่า “ผมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณลำบาก”

หม่าห่าวยู่ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเย่เชียนก็มักจะเป็นเด็กดีเสมอ เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ได้เลยพี่ชายผมจะจำเอาไว้”

สิ่งนี้ทำให้ทหารยามที่ประตูถึงกับตกตะลึงและมองเย่เชียนด้วยความแปลกใจ ซึ่งเขาไม่ได้คาดหวังว่ามารตัวน้อยที่ดื้อรั้นจะเชื่อฟังเย่เชียนได้ถึงขนาดนี้ พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยและพวกเขาก็ชื่นชมเย่เชียนและแอบเดาว่าเย่เชียนจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตและทรงอิทธิพลอย่างมาก

“พี่ชายเข้าไปในบ้านของผมกันเถอะ..คุณปู่ของผมต้องการพบพี่ชายและต้องการขอบคุณเป็นการส่วนตัว” หม่าห่าวยู่คว้ามือเย่เชียนแล้วพูด

“ไม่..ฉันจะไปหาใครสักคนก่อนเดี๋ยวฉันจะตามไปทีหลัง” เย่เชียนพูด

“พี่ชายจะไปหาใคร..ผมคุ้นเคยกับที่นี่มากเดี๋ยวผมจะพาไปเอง” หม่าห่าวยู่พูด

“ฉันจะไปหาหม่าเต๋อหง” เย่เชียนพูด

คนขับรถยศผู้พันที่อยู่ข้างๆถึงกับตกตะลึงไปครู่หนึ่งและเหงื่อหยดออกจากหน้าผากของเขาและเขาก็คิดในใจว่า ‘พ่อหนุ่มคนนี้กล้าเรียกชื่อหัวหน้าห้วนๆเลยราวกับว่าเขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆเหรอ’

“ปู่?..มาสิเดี๋ยวผมจะพาพี่ชายไปหาเขาเอง..หากไม่มีผมล่ะก็มันไม่ง่ายเลยที่พี่ชายจะไปพบกับเขา” หม่าห่าวยู่พูดด้วยรอยยิ้ม