ตอนที่ 843 แผนการของชางกวนเจ้อ

ตอนที่ 843 แผนการของชางกวนเจ้อ

แท้ที่จริงแล้วหม่าเต๋อหงนั้นหวาดระแวงเย่เจิ้งหรานเพราะเย่เจิ้งหรานแข็งแกร่งเหมือนกับเขาและทุกๆ ครั้งที่เขาเห็นเย่เจิ้งหรานก็เหมือนเขาได้มองเห็นตัวเองเมื่อตอนที่เขายังเด็ก ในหัวใจของเขาตำแหน่งของเย่เจิ้งหรานนั้นดีกว่าลูกชายแท้ๆ ของเขาเสียอีก ดังนั้นการตายของเย่เจิ้งหรานจึงทำให้หม่าเต๋อหงเต็มไปด้วยความไม่พอใจต่อเย่เจียอู๋และตัดการติดต่อกับตระกูลเย่ไปอย่างสมบูรณ์ ตอนนี้หม่าเต๋อหงก็รู้สึกโล่งใจอย่างมากที่ได้ยินว่าลูกชายของเย่เจิ้งหรานที่หายตัวไปหลายปียังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

“ส่งคนไปตามหาเย่เชียนให้ฉันทันที..ฉันไม่สนใจว่าเขามีความสัมพันธ์อะไรกับหวงฟู่ชิงเตี๋ยนหรือหูวหนานเจียง..ไม่ว่าจะยังไงต้องหาเขาให้เจอและถ้าเขาขัดขืนหรือต่อต้านก็ฆ่าเขาซะ” หม่าเต๋อหงพูดอย่างหนักแน่น

“ท่านครับ..ผมคิดว่าท่านควรจะดูสิ่งนี้” พันเอกพูดแล้วยื่นการ์ดให้

“นี่คืออะไร” หม่าเต๋อหงถามด้วยความสงสัย

“นี่คือการ์ดที่เย่เชียนมอบให้ทหารยามเมื่อตอนที่เขาอยู่หน้าประตู” พันเอกตอบ

หม่าเต๋อหงก็ถึงกับตกตะลึงไปครู่หนึ่งและเปิดมันออกมาดูและเขาก็ต้องตกใจในทันที ทายาทของตระกูลเย่? เขาเป็นลูกบุญธรรมงั้นเหรอ? หม่าเต๋อหงไม่สามารถรีรอได้เขาจึงตะโกนว่า “เร็วเข้า..หาเขาให้เจอ..รีบไปหาตัวเขาให้เจอ” หม่าเต๋อหงพูดต่อ “ทำไมฉันถึงได้โง่จัง..ฉันไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย..ว่าแล้วทำไมที่ฉันเห็นเขาครั้งแรกฉันถึงคิดว่าเขาคล้ายกับเจิ้งหราน..โถ่เว้ย”

“หัวหน้าครับเกิดอะไรขึ้น” พันเอกด้วยความประหลาดใจ

“เขาเป็นลูกชายของเย่เจิ้งหราน!” หม่าเต๋อหงพูดด้วยความตื่นเต้น “รีบไปหาเขา..จำไว้อย่าทำร้ายเขาเด็ดขาด”

เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของหม่าเต๋อหงแล้งพันเอกก็ไม่ถามอะไรอีกจากนั้นก็ตอบแล้วหันหลังเดินออกไป

หม่าเต๋อหงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดหมายเลขของเย่เจียอู๋และทันทีที่มีการเชื่อมต่อสายหม่าเต๋อหงก็แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะถามว่า “ลูกชายของเจิ้งหรานชื่ออะไร”

“เย่เชียนที่แปลว่าอ่อนน้อมถ่อมตนและเจียมเนื้อเจียมตัว” เย่เจียอู๋ตอบอย่างเฉยเมย “เกิดอะไรขึ้น?

“ไอ้บ้าเอ๊ย..ทำไมแกถึงไม่บอกให้มันชัดเจนกว่านี้ล่ะ” หม่าเต๋อหงสูดลมหายใจเข้าอย่างโกรธจัดและวางสายไปอย่างรวดเร็ว จิตใจของเขาเต็มไปด้วยฉากที่เขาเพิ่งจะปะทะคารมกับเย่เชียนไป

แม้ว่าที่นี่จะได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาแต่ก็ไม่ยากเกินไปสำหรับเย่เชียนที่จะหลบหนีออกไปจากที่นี่ ในตอนแรกเขามาเยี่ยมหม่าเต๋อหงตามคำสั่งของเย่เจียอู๋แต่หม่าเต๋อหงนั้นหยิ่งผยองเกินไปซึ่งทำให้เย่เชียนไม่สบอารมณ์อย่างมาก เขาไม่ได้สนใจว่าตัวตนของหม่าเต๋อหงนั้นคืออะไรเพราะสำหรับเขาไม่ว่าหม่าเต๋อหงจะเป็นใครเขาไม่มีสิทธิ์หรือเหตุผลที่จะวิพากษ์วิจารณ์องค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่าอยู่ดี

เย่เชียนก็อย่างช่วยไม่ได้และโบกแท็กซี่ให้ขับรถไปส่งที่บริษัท

เย่เชียนไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการจัดการบริษัทแต่เขาแสร้งทำเป็นเก่งเพราะบางครั้งเขาก็ขอรายงานทางการเงินและบางครั้งก็รายงานธุรกิจต่างๆ ในบริษัทและอยู่ในสำนักงานราวกับว่าเขาทำงานหนักเพื่อดูเอกสารเหล่านี้ เมื่อซือจื้อส่งรายงานทางการเงินให้เย่เชียนเธอก็ยิ้มและพยักหน้าให้เย่เชียนอย่างเป็นธรรมชาติ ดูเหมือนว่าช่อดอกไม้ของเมื่อวานของเย่เชียนจะเริ่มมีบทบาทขึ้นแล้วและเย่เชียนก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้ซือจื้อเป็นปัญหาเดียวสำหรับแผนการดังนั้นเย่เชียนจึงต้องคว้าโอกาสนี้และต้องไม่ทำผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น

“คุณซือจื้อนี่ก็เที่ยงแล้วเราไปทานอาหารกลางวันด้วยกันมั้ย?” เย่เชียนถามด้วยรอยยิ้ม

“ตอนเที่ยงฉันมีนัดแล้วขอโทษนะคะ” ซือจื้อพูด

“ชางกวนเจ้องั้นเหรอ” เย่เชียนถาม

“ไม่สำคัญหรอกว่าใคร” ซือจื้อพูด “เพราะถึงยังไงฉันก็ไปกับคุณไม่ได้”

เย่เชียนก็ยักไหล่เล็กน้อยแล้วพูดว่า “เสน่ห์ของผมน่ะมันซ่อนอยู่ลึกๆ ..ถ้าคุณสังเกตอย่างลึกซึ้งคุณก็จะรู้สึกและสัมผัสมันไม่ได้..ผมขอเดิมพันเลยว่าภายในสามวันคุณจะต้องตกหลุมรักผม”

“จริงเหรอ? ..ถ้าอย่างนั้นฉันจะตั้งหน้าตั้งตารอวันนั้นเหมือนกัน” ปากของซือจื้อโค้งงอเล็กน้อยและรอยยิ้มก็ลอยมาบนใบหน้าของเธอและเธอก็พูดว่า “ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะ”

หลังจากพูดจบแล้วซือจื้อก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองและมุมปากของเย่เชียนก็ค่อยๆ โค้งขึ้น เขาไม่ได้เรียกเธอแต่เพียงเฝ้าดูอย่างเงียบๆ จนอดคิดในใจไม่ได้เพราะดูเหมือนว่าคำพูดของหลี่เหว่ยจะได้ผลจริงๆ และเป็นการดีที่จะพูดตรงๆ กับผู้หญิงประเภทนี้มากที่สุด

หลังจากวันที่วุ่นวายในบริษัทเย่เชียนก็เหนื่อยเล็กน้อยและถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยใส่ใจนักและทำตัวอย่างสบายๆ ก็ตามแต่เขานั้นไม่เข้าใจตัวเลขเหล่านั้นที่วนเวียนอยู่ในจิตใจของเขาจนทำให้เขาเวียนหัว ซึ่งเย่เชียนก็รับประกันได้ว่าหากเขายังมีชีวิตแบบนี้ต่อไปเขาจะต้องบ้าตายอย่างแน่นอนและนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาชอบเลย

หลังจากออกจากประตูบริษัทเย่เชียนก็เดินไปที่โรงแรมที่เขาพักอยู่อย่างเหนื่อยล้า อากาศในเมืองปักกิ่งแห่งนี้นั้นไม่ค่อยดีนักเพราะมันเต็มไปด้วยฝุ่นและควันแต่ก็ยังดีกว่ากลิ่นอับๆ ภายในรถ ดังนั้นจึงเป็นทางเลือกที่ดีในการชมทิวทัศน์ริมถนนตลอดทาง

“ฉันไม่อยากรับสายเลยฉันจะป่วยตายอยู่แล้ว..ตัวเลขพวกนั้นทำให้ฉันแทบจะเป็นบ้า!” จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเย่เชียนก็ดังขึ้นและเมื่อเย่เชียนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็พบว่าเป็นเย่หานหลินที่โทรเข้ามา ซึ่งเมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่หานหลินทำแล้วเย่เชียนก็ชื่นชมสิ่งนี้มากและเขาก็น่าจะรู้วิธีสนุกกับมันได้แล้วดังนั้นเขาควรอุทิศตนอย่างเต็มที่กับงานของเขาได้สักที

“ว่ามา!” เย่เชียนพูดเมื่อมีการเชื่อมต่อสาย