ตอนที่ 931 หมาจนตรอก

ตอนที่ 931 หมาจนตรอก

เวลาเหมาะสมและสถานที่เหมาะสมนั้นเย่เชียนและคนอื่นๆได้จัดการศัตรูอย่างสมบูรณ์แบบและนอกจากนี้ภายใต้การกวาดล้างแบบปิดล้อมนั้นทำให้เหล่านินจาไม่สามารถตอบโต้ได้เลย..หลังจากไทจิอิเคดะตายเหล่านินจาก็สูญเสียความมั่นใจในการต่อสู้และพวกเขาทั้งหมดดูหวาดกลัวอย่าวมาก ในขณะที่สมาชิกหน่วยมังกรซ่อนเล็บต่อสู้อย่างดุเดือดมากขึ้นเรื่อยๆ

หลี่เหว่ยนั้นเป็นเหมือนคนบ้าที่ระบายความอึดอัดในใจทั้งหมดที่เขาได้รับจากซือจื้อเมื่อคืนนี้ เขาเป็นคนเลวทรามที่มีเล่ห์เหลี่ยมมาก เขาจงใจไม่ฆ่าอีกฝ่ายและเลือกตัดแขนและขาของอีกฝ่ายเพื่อทรมานจนถึงที่สุดและคนที่ตกอยู่ภายใต้การโจมตีของเขาล้วนกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทรมาน

ตอนที่เธออยู่ในสำนักหยุนหยานเหมินนั้นฮัวหยาซินมักจะดูแลซงเจิ้งหยวนเป็นอย่างดีและมักจะสอนเขาเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ถึงแม้ว่าความสามารถของเด็กคนนี้จะดีแต่เขาก็หลงใหลในพลังและอำนาจเกินไปจนไม่สามารถมีสมาธิกับศิลปะการต่อสู้ได้ ดังนั้นความสำเร็จของเขาจึงไม่ได้สูงมาก แต่หูวเค่อนั้นแตกต่างออกไปเพราะเธอไม่เพียงแต่เป็นที่รักของเหล่าลูกศิษย์และสาวกสำนักหยุนหยานเหมินเท่านั้นแต่ยังเป็นที่รักของปรมาจารย์เหมิงฉีผู้ที่สอนศิลปะการต่อสู้จีนโบราณแก่เธอ เหมิงฉีนั้นเป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดในสำนักหยุนหยานเหมินและความสามารถก็เหนือกว่าฮัวหยาซินอีก ซึ่งหลังจากได้ประลองกับเย่เจิ้งหรานเขาก็ได้นำประสบการณ์มากมายมาอุทิศตนเพื่อการศึกษาศิลปะการต่อสู้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีความเข้าใจในศิลปะการต่อสู้จีนโบราณที่ไม่เหมือนใครและภายใต้การสอนของเขาจึงทำให้หูวเค่อมีความโดดเด่นในศิลปะการต่อสู้โดยธรรมชาติและซงเจิ้งหยวนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอเลย

เมื่อเห็นนินจาญี่ปุ่นเหล่านั้นล้มลงทีละคนซงเจิ้งหยวนก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวและเขาก็ไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้อีกต่อไป เขารู้ดีว่าถ้าหากเขาไม่ทำอะไรในตอนนี้เขาจะต้องพบกับจุดจบที่น่าเศร้า อย่างไรก็ตามเนื่องจากหูวเค่อกำลังโจมตีเขาอยู่เขาจึงไม่มีโอกาสหลบหนีเลย เดิมทีศิลปะการต่อสู้ของเขาก็ด้อยกว่าหูวเค่ออยู่แล้วและตอนนี้เขายังสิ้นหวังในการต่อสู้อีก ดังนั้นความได้เปรียบของหูวเค่อจึงมีมากขึ้น ในตอนนี้ซงเจิ้งหยวนทำได้เพียงแค่ตั้งรับแต่ไม่สามารถโต้กลับได้เลย

“แกควรเลิกต่อต้านได้แล้วฉันสัญญากับอาจารย์ว่าฉันจะพาแกกลับไปหาท่าน..อย่าบังคับให้ฉันต้องฆ่าแกเลย” หูวเค่อพูด

ซงเจิ้งหยวนกฌถึงกับตกตะลึงเมื่อนึกถึงเรื่องนี้เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหากเขาอยู่ต่อหน้าฮัวหยาซินล่ะก็เขาจะไม่มีโอกาสรอดเลยแม้แต่น้อย “ฉันจะไปขอโทษอาจารย์..ฉันจะกลับไปพร้อมกับเธอ” หลังจากที่ซงเจิ้งหยวนพูดจบเขาก็เลิกต่อต้านหูวเค่อ ซึ่งเมื่อเห็นเช่นนั้นหูวเค่อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะแม้ว่าเธอต้องการฆ่าซงเจิ้งหยวนจริงๆก็ตามแต่เขาก็เป็นเหมือนพี่ชายของเธอและเติบโตขึ้นมาพร้อมๆกัน ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถฆ่าพี่ชายได้ลงและนอกจากนี้เธอยังสัญญากับฮัวหยาซินเอาไว้ว่าจะพาตัวซงเจิ้งหยวนกลับไปให้เธอแล้วปล่อยให้ฮัวหยาซินเป็นคนตัดสินใจ

การต่อสู้สิ้นสุดลงและที่พื้นก็เต็มไปด้วยซากศพของนินจาญี่ปุ่นส่วนฝั่งหน่วยมังกรซ่อนเล็บก็ไม่มีใครเสียชีวิตและแค่ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยแต่ที่ร้ายแรงที่สุดก็คือมีสมาชิกคนหนึ่งถูกมีดแทงเข้าไปในท้องเท่านั้น ในตอนนี้ดวงตาของทุกคนหันไปทางซงเจิ้งหยวนอย่างโกรธเกรี้ยวและเมื่อเห็นเช่นนั้นซงเจิ้งหยวนก็ถึงกับหวาดผวาและรีบตามหูวเค่อไปในทันที

“ระวัง!” เย่เชียนตะโกนอย่างเร่งรีบแต่หูวเค่อก็ไม่มีเวลาตอบโต้ใดๆในเวลานี้ซงเจิ้งหยวนคว้าคอของหูวเค่อเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใช้มีดจ่อที่คอของหูวเค่อด้วยมืออีกข้างหนึ่ง

“หยุดอย่าขยับ!..ถ้าใครขยับฉันจะฆ่าเธอทันที” ซงเจิ้งหยวนพูดอย่างสิ้นหวัง “ศิษย์น้องอย่าโทษฉันเลยเพราะเธอบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้”

เย่เชียนโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้หน่วยมังกรซ่อนเล็บหยุดเคลื่อนไหวแล้วพูดว่า “ซงเจิ้งหยวนแกก็น่าจะรู้ดีว่าแกไม่มีทางหนีได้เลย..แล้วทำไมแกถึงยังดิ้นรนขนาดนี้?”

“ถ้าฉันต้องตายฉันก็จะตายไปพร้อมๆกับศิษย์น้องและนั่นถือได้ว่าเราได้ใช้ชีวิตและความตายร่วมกัน..บนถนนแห่งความตายอย่างน้อยๆก็ยังมีเธออยู่ด้วย” ซงเจิ้งหยวนพูด “เย่เชียนแกรักศิษย์น้องใช่มั้ยเพราะงั้นก็อย่าขยับไม่งั้นถ้าฉันตกใจจนมือสั่นก็อย่ามาโทษฉันสำหรับผลที่จะตามมาก็แล้วกัน”

ที่ด้านนอกนั้นตอนแรกเฟิงหลานคิดว่าการต่อสู้สิ้นสุดลงแล้วและเมื่อเขากำลังจะลุกขึ้นและเข้าไปหาเย่เชียนแต่จู่ๆสถานการณ์ดังกล่าวก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและเขาก็รีบใช้ปืนไรเฟิลเล็งไปที่ซงเจิ้งหยวนแต่ซงเจิ้งหยวนก็ไม่ได้โง่เพราะเขารู้ว่ามีมือปืนอยู่ในขณะนี้ดังนั้นหลังจากจับตัวหูวเค่อได้เขาก็รีบนำตัวเธอมาบังวิถีกระสุนอย่างรวดเร็ว

“ฮ่าฮ่า…” เมื่อเห็นเย่เชียนประหม่าขึ้นซงเจิ้งหยวนก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและพูดว่า “พวกแกทำอะไรไม่ได้สินะ..สุดท้ายฉันก็เป็นผู้ชนะเสมอและฉันจะเป็นผู้ชนะตลอดไป!..เย่เชียนแกไม่สามารถเทียบกับฉันได้..แกรักหูวเค่อมากใช่มั้ย?..เอาสิวะถ้างั้นแกก็ต้องยอมตายเพื่อเธอได้!”

เย่เชียนก็แสยะยิ้มและเดินเข้าไปอย่างช้าๆ “หยุด!” ซงเจิ้งหยวนตะโกนอย่างรุนแรง “แกคิดว่าฉันกลัวงั้นเหรอ?..ถ้าฉันกลัวฉันคงไม่ทำเรื่องแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว…แกมีคุณสมบัติอะไรมาสู้กับฉัน..คุกเข่าลงแล้วก้มหัวขอโทษฉันสามครั้งซะแล้วฉันจะปล่อยหูวเค่อไป..ฉันอยากรู้จริงๆว่าแกรักเธอมากแค่ไหน”

หูวเค่อมองไปที่เย่เชียนและส่ายหัวอย่างขอโทษและดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเพราะในความเห็นของเธอเย่เชียนเป็นคนที่ยืนอยู่เหนือใครเพราะงั้นเขาจะคุกเข่าลงให้คนอย่างซงเจิ้งหยวนได้อย่างไร? ถึงแม้ว่าเธอจะต้องตายแต่เธอก็จะไม่ยอมให้เย่เชียนได้รับความอับอายขายหน้าอย่างแน่นอน