ตอนที่ 2 ผู้ชายต่างมีความคิดตื้นเขินกันทุกคน

"ได้ครับ!"

เฟลิกซ์จัดการส่งทริสตันไปยังโรงพยาบาลฮอริงตันทันที กระสุนอาจจะถูกเอาออกหมดแล้ว แต่ทริสตันจำเป็นต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอยู่ดี

แพทย์ที่โรงพยาบาลฮอริงตันอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อหลังจากเห็นบาดแผลของทริสตัน

แพทย์คนนี้เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาลฮอริงตัน ถ้าเขาได้รับมอบหมายให้ผ่าตัดผู้ป่วยอย่างทริสตัน เขาคงจะต้องทำการผ่าตัดอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะกระสุนอยู่ใกล้หัวใจของทริสตันมากเกินไป

หัวใจของคนไข้คงแตกเป็นเสี่ยงถ้าศัลยแพทย์ไม่ระวังมากพอ แต่คนที่ช่วยชีวิตทริสตันไว้สามารถผ่าตัดเขาและนำกระสุนออกได้สำเร็จ หัวใจของทริสตันยังคงแข็งแรงอยู่ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับเลือกในประเทศจีนแล้วจะทำอย่างนี้ได้สำเร็จ

“มีอะไรเหรอครับหมอ แผลของเขามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” เฟลิกซ์ตื่นตระหนกเมื่อหมอเงียบนานเกินไป

"คุณทริสตันครับ ผมขอทราบได้ไหมว่าใครเป็นคนเอากระสุนออกให้คุณ” หมอถามอย่างจริงจัง

เขาเป็นศัลยแพทย์ที่มีชื่อเสียงในฮอริงตัน แต่คนๆ นี้ฝีมือดีกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด

"ผมไม่รู้" ทริสตันไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าได้รู้ว่าใครคือคนที่ช่วยเขาไว้

“การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี แค่พักฟื้นไม่กี่เดือนก็หายแล้วครับ”

คุณหมอแอบผิดหวังที่ได้รู้ว่าทริสตันไม่รู้จักตัวตนของบุคคลนั้น เขาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งในฮอริงตัน และเพิ่งได้มาเป็นผู้อำนวยการแผนกหลังจากทำงานมากว่าสามสิบปี เขาเลยไม่คิดว่าจะเจอคนที่เก่งกว่าเขาได้

หลังจากคุณหมอออกไป ทริสตันเหลือบมองเฟลิกซ์ แล้วเขาก็รีบออกไปตรวจสอบเรื่องนี้ทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น พอเฟลิกซ์มาถึงห้องพักฟื้นของทริสตันก็เห็นว่าเขากำลังเดินไปทั่ว

"คุณอยากตายเหรอทริสตัน” เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทริสตันไม่สนใจสุขภาพตัวเองเลย

ถ้าคนในจิปส์เดลรู้เรื่องนี้เข้าล่ะก็ เขาคงจะรีบมาที่นี่ทันที นี่เขาพยายามจะทำให้ฉันเดือดร้อนอยู่เหรอ

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้วหน่า” ทริสตันตอกกลับ

“ผมรู้แล้วว่าใครเป็นคนช่วยคุณไว้… นี่ครับ”

เฟลิกซ์ยื่นซองเอกสารให้ทริสตัน

ทริสตันเปิดซองแล้วหยิบเอกสารออกมา เขาขมวดคิ้วเข้าหากันขณะอ่านข้อมูลข้างใน

“นักเรียนม.ปลายอายุสิบแปดงั้นเหรอ” นักเรียนม.ปลายจะเอากระสุนที่อกฉันออกได้ยังไงกัน “นายกล้าล้อฉันเล่นแบบนี้ได้ยังไงเฟลิกซ์”

เฟลิกซ์รีบโบกมือเป็นระวิง

“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะไม่เชื่อ ผมก็ตกใจเหมือนกันตอนได้อ่าน แต่ผมยืนยันได้ว่ามันคือเธอจริงๆ”

เฟลิกซ์แสดงรูปถ่ายให้เขาดู

ทริสตันหยิบรูปมาจากเขา หญิงสาวที่ปรากฎในภาพมีใบหน้าที่ยากจะลืมเลือน เธอยังเด็ก สดใส และงดงาม ดวงตาของเธอมีเสน่ห์ดึงดูดเป็นพิเศษ

“นักเรียนอายุสิบแปดที่เอาชนะพวกนักเลงรับจ้างและผ่าตัดได้งั้นเหรอ น่าสนใจดีหนิ"

"คุณทริสตันครับ เราจะกลับไปที่จิปส์เดลไหม” ทริสตันต้องเจอเรื่องวุ่นวายทันทีที่มาถึงฮอริงตัน เห็นได้ชัดว่ามีคนไม่ชอบใจที่พวกเขามาเยือนที่นี่

“เรายังไม่ได้จัดการอะไรเลย แล้วจะกลับไปทำไม นายกลัวเหรอ ถ้ากลัวก็กลับไปก่อนได้นะ”

เฟลิกซ์ปากกระตุกอย่างช่วยไม่ได้

“อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกเขานะ” ‘เขา' ที่ทริสตันหมายถึงก็คือพ่อของตน วิลเลียม ลอมบาร์ด

“แล้วถ้านายใหญ่ลอมบาร์ดถามถึงคุณล่ะครับ ผมต้องเก็บเป็นความลับไหม”

“ไม่ต้องบอกอะไรเขาเลย” ทริสตันมั่นใจว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง

“ไปหาเธอกันเถอะ”

ตอนเฟลิกซ์เจอโซฟี เธอก็กำลังถูกพวกอันธพาลสองสามคนรุมล้อมอยู่

“เธอคือโซฟี แทนเนอร์ใช่ไหม”

โซฟีสวมเครื่องแบบของโรงเรียนมัธยมฮอริงตันอยู่ เธอม้วนแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นข้อมือสวย

เธอไม่สนใจพวกเขาแล้วเดินต่อ

“เอาไงดีบอส เธอไม่สนใจเลย!” ลูกสมุนคนหนึ่งตะโกน ในโรงเรียนมัธยมฮอริงตันไม่มีใครกล้าหือกับหัวหน้าของพวกเขา

แจ็ก คีส์ หัวหน้าแก๊งอันธพาลเดินพุ่งเข้าใส่โซฟี

“ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ หูหนวกหรือไง” แจ็กถามแล้วเอื้อมไปจับมือโซฟีไว้

โซฟีหยุดอยู่กับที่และถุยหมากฝรั่งที่เคี้ยวไว้ออกมา

“ไปให้พ้น” เธอตอบอย่างเย็นชา

“เหอะ! อารมณ์ร้อนใช่เล่นเลยนะ เธอไปทำให้คนที่เธอไม่ควรยุ่งด้วยต้องขุ่นเคืองเข้าแล้ว!” แจ็กประกาศ